ทดลองอ่าน หอมเกศา บทที่ 81.1-81.2

ในตอนนี้เองผู้จู่โจมก็หรี่ตาเรียกชื่อเขาโดยพลัน “ฉิวเจิ้น!”

ตอนที่ฉิวเจิ้นเบิกตามองผู้จู่โจมอย่างตื่นตระหนก หัวไหล่เขาก็ถูกฟันทีหนึ่งอย่างแรง

“…เป็นเจ้าจริงๆ หรือนี่ ช่างใจกล้ายิ่งนัก ถึงกับมาอาละวาดในอาณาเขตเหลียงโจว!”

พอเห็นผู้จู่โจมจำหน้าเขาได้ ฉิวเจิ้นก็ลอบอุทานในใจว่าแย่แล้ว!

เขาไม่นำพาความเจ็บปวด ส่งเสียงตะโกนออกมาทันที “ถอย!”

เมื่อเสียงตะโกนนี้ดังขึ้น ฉิวเจิ้นล้วงยาสลบจากอกเสื้อ จากนั้นก็สะบัดห่อเปิดออกให้ยาลอยไปตามลม

ยามผงยาฟุ้งกระจายเหมือนหมอกควัน องครักษ์ด้อยประสบการณ์บางคนสูดดมเข้าไปสองทีสมองก็มึนงง ร่างกายเริ่มโงนเงนไปมาทันใด

ทว่าบุรุษที่เป็นหัวหน้ากลับมีประสบการณ์โชกโชน ยกสาบเสื้อขึ้นปิดจมูกตนเองเป็นอย่างแรกพร้อมกับรีบหลบไปทางต้นลม

ในจังหวะที่อีกฝ่ายหยุดชะงัก ฉิวเจิ้นพลิกกายขึ้นหลังม้าพาคนห้อตะบึงหนีหัวซุกหัวซุนไปในที่สุด

หานหลินเฟิงรู้ว่ายานี้มีฤทธิ์รุนแรง แม้เขาจะไม่ได้พลาดท่าสูดเข้าไป แต่ก็ต้องถอยออกห่างทันทีทันใด

รอจนกระทั่งผงยาจางหายไปจนหมดสิ้น หานหลินเฟิงค่อยลดมือลง แต่บุรุษคนนั้นหนีไปไม่เห็นเงาแล้ว

ชิ่งหยางเผลอสูดเข้าไปเล็กน้อยเมื่อครู่จึงแค่อาเจียนทีหนึ่งอย่างคลื่นไส้ เขาดื่มน้ำหลายคำอาการก็ดีขึ้นแล้ว จากนั้นก็เช็ดปากก่อนเอ่ยถามเจ้านาย

“จะส่งคนไล่ตามไปหรือไม่ขอรับ”

หานหลินเฟิงมองไปยังทิศทางที่คนพวกนั้นจากไปพลางกล่าว “หนีได้เร็วนัก…พวกนั้นน่าจะไปทางสันเขาเหยี่ยจู ที่นั่นมีถนนบนเขามากมาย พื้นที่สูงชันอันตราย ถ้าไม่มีคนในพื้นที่ที่ขึ้นเขาบ่อยครั้งช่วยนำทางเกรงว่าจะหลงทางได้ อย่าไล่โจรร้ายให้จนตรอก จะได้ไม่ถูกลอบโจมตีกลางเขา!”

วันนี้ช่างประจวบเหมาะนัก หานหลินเฟิงว่างจากงานในค่ายจึงอยากกลับมาที่หมู่บ้านเฟิ่งเหว่ยสักครา คิดไม่ถึงว่าจะพบเจอโจรร้ายกำลังสังหารพวกทหารซึ่งตั้งด่านสกัดอยู่ตรงปากทางพอดี

เดิมทีเขาไม่รู้ว่าคนกลุ่มนี้เป็นใคร แต่ตอนประมือกับฉิวเจิ้นเขาก็รู้สึกตื่นตระหนกเล็กน้อย…คนผู้นี้ฝีมือไม่ธรรมดา อีกทั้งรูปโฉมหล่อเหลาเอาการ ใบหน้ายังมีเค้าของชนต่างเผ่าแฝงอยู่หลายส่วนอย่างเห็นได้ชัด…

ความคิดในหัวหานหลินเฟิงแล่นฉับไว เขาฉุกคิดถึงฉิวเจิ้นผู้นั้นจึงลองส่งเสียงเรียกชื่อออกมาดังๆ กะทันหันเพื่อหยั่งเชิงอีกฝ่ายดู แล้วก็เป็นไปตามที่คาดไว้จริงๆ

โจรกบฏผู้นี้ใจกล้าบ้าบิ่นเหลือหลาย ถึงกับกล้าบุกมาที่หมู่บ้านเฟิ่งเหว่ย…