ทดลองอ่าน หอมเกศา บทที่ 83.1-83.2

ต่อให้ชายแดนไม่มีสงคราม บุตรที่เกิดมาของทั้งคู่ก็ต้องเดินไปตามเส้นทางของคนไร้ความสามารถไม่ได้เรื่องได้ราวเช่นเดียวกับเขา

ซูลั่วอวิ๋นอบรมบ่มเพาะน้องชายออกมาได้ดีปานนั้น มีหรือจะทนเห็นบุตรของตนเองไม่เอาการเอางาน ต้องเลี้ยงดูให้เติบใหญ่เป็นคนไม่ได้ความได้

ด้วยเหตุนี้ถึงเขาจะพบถุงผ้าปักป้องกันการตั้งครรภ์ใบนั้น หลังจากต่อสู้ดิ้นรนทุรนทุรายอยู่ภายในใจยกหนึ่ง เขาก็เลือกที่จะมองข้ามมันไป

เพราะว่าในชั่วเวลานี้เขาไม่ควรที่จะมีบุตร!

หานหลินเฟิงถึงขั้นไม่ได้เอาถุงผ้าปักใบนั้นไปซักถามซูลั่วอวิ๋น เขาก็เป็นบุรุษที่หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของตนเองเช่นกัน ในเมื่อเขาทำให้ซูลั่วอวิ๋นมีทายาทสืบสกุลให้เขาอย่างสบายใจไม่ได้ เขาจะมีสิทธิ์อันใดไปถามนาง

ทางด้านซูลั่วอวิ๋นย่อมรับรู้ได้เช่นกันว่าสองสามวันนี้หานหลินเฟิงเงียบขรึมผิดปกติ แต่นางนึกว่าเขาพะวักพะวนกับสถานการณ์ชายแดนที่เลวร้ายลง ถึงได้จิตใจไม่สงบ

ถ้าเหลียงโจวตกอยู่ในวงล้อมศัตรู ด้วยนิสัยใจคอของเขาคงไม่นิ่งเฉยดูดายพาแต่คนในครอบครัวหนีไปให้ไกลอย่างเด็ดขาด

สมัยเป็นเด็กหนุ่มเขาเคยปิดบังชื่อสกุลนำพาเหล่าองครักษ์สังหารข้าศึกอย่างคึกคะนองห้าวหาญในแดนเหนือ ชื่อเสียงอันเกรียงไกรของกองทัพหน้ากากเหล็กยังคงอยู่ตราบจนทุกวันนี้

ภายใต้เปลือกนอกคุณชายเสเพล ในกายเขามีสายเลือดทะนงตนของสกุลหานไหลเวียนอยู่ ล้วนเต็มไปด้วยทิฐิมานะที่ขอสู้รบจนตัวตาย ไม่มีทางยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว

คืนนี้หานหลินเฟิงดูเหมือนจะมีความในใจหนักอึ้ง เขาช่วยนางผลัดเปลี่ยนเสื้อตัวในแล้วก็เหน็บชายผ้าห่มให้อย่างเรียบร้อย

สามวันนี้เขากับนางนอนห่มผ้าคนละผืนตลอด ราวกับย้อนกลับไปช่วงเมื่อแรกแต่งงานตอนที่ทั้งคู่ยังสำรวมระวังตัวกันอยู่

เมื่อซูลั่วอวิ๋นเอ่ยถาม เขาก็ตอบว่า “หลายวันนี้ข้าร้อนรุ่มใจ ตกดึกมักถีบผ้าห่มบ่อยๆ เจ้าห่มผ้าคนละผืนกับข้าจะได้ไม่ถูกความเย็น”

ถ้อยคำนี้สมเหตุสมผลไร้ที่ติ ทว่าคนสองคนนอนกอดก่ายแนบชิดกันจนเคยชินแล้วต้องนอนห่มผ้ากันคนละผืนกะทันหันเป็นความรู้สึกที่กระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูกจริงๆ

ซูลั่วอวิ๋นข่มใจแล้วข่มใจอีก ในที่สุดนางก็รับรู้ได้ว่าเขาผิดปกติ ไม่รู้ว่าเขาตั้งแง่อะไรกับนางอยู่ นางปัดผ้าห่มออกอย่างอดรนทนไม่ไหว พูดกับเขาอย่างกะบึงกะบอน

“ตกดึกท่านล้วนไม่หลับไม่นอนแล้วจะถีบผ้าห่มได้อย่างไร ถ้ารังเกียจข้านัก ข้าไปนอนห้องอื่นก็ได้!” ว่าแล้วก็ดึงผ้าห่มคลำทางลงจากเตียง

เรือนผมยาวของนางแผ่สยาย คอเสื้อตัวในแบะออกหลวมๆ สองแก้มแดงปลั่งเพราะโกรธเคืองในใจ เอวเล็กคอดกิ่วนั่นยังบิดไปบิดมาเพราะดึงผ้าห่มมาไม่ได้…

ในสายตาของบุรุษที่ถือศีลละกิเลสประหนึ่งเป็นนักบวชมาหลายวันแล้ว นี่แสนจะยั่วยวนใจโดยแท้…

หานหลินเฟิงพลันรู้สึกว่าที่เขาทำปั้นปึ่งเย็นชามาหลายวันนี้ช่างไร้ความหมาย นางปีศาจน้อยไม่เพียงไม่คิดจะมีบุตรให้เขา ทว่ายังไม่ยอมให้เขานอนกอดอีก!

นี่จะต่างอันใดกับการที่เขาถูกหย่ากันเล่า

เขาคิดถึงตรงนี้แล้วก็จับร่างซูลั่วอวิ๋นที่กำลังดึงผ้าห่มนอนลงบนเตียงทันใด

ทั้งที่ตนเองเป็นฝ่ายผิด แต่นางปีศาจน้อยยังทำแง่งอน หลบจุมพิตของเขาเป็นพัลวันพลางพูดโวยวาย “อย่ามาใกล้ข้า ระวังไฟในใจท่านจะลามมาติดข้าด้วย!”

หานหลินเฟิงทั้งฉิวและขันเพราะนาง “เช่นนั้นเจ้าอดทนสักหน่อย ในใจข้ามีไฟสะสมอยู่มากเกินไป ต้องระบายออกมาให้ดีๆ…”

พอเป็นเช่นนี้ อารมณ์ขุ่นข้องที่เก็บอยู่ในใจก็ระเบิดออกมา เปลวไฟลุกท่วมเตียงเผาทุกสิ่งวอดวาย…