ทดลองอ่าน หอมเกศา บทที่ 83.1-83.2

คืนนี้หลังคนทั้งสองบรรเลงเพลงรักจบลง หานหลินเฟิงซึ่งโรมรันมาหลายยกก็รู้สึกถึงความง่วงงุนที่ห่างหายไปนานในที่สุด เขากอดซูลั่วอวิ๋นที่เหงื่อยังไม่แห้งเข้าสู่ห้วงนิทราลึก

เมื่อได้ยินเสียงคนที่นอนอยู่ด้านข้างหลับสนิทไปแล้ว ซูลั่วอวิ๋นก็ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ล้วงมือเข้าไปใต้หมอนเหมือนที่ผ่านมา

ตอนนางจับถุงผ้าปักใบนั้นพลันนึกถึงตอนที่หานหลินเฟิงกอดนางไว้สุดแรงโดยไม่พูดจาบนรถม้าเมื่อยามกลางวัน

หากเขาต้องไปแนวหน้าจริงๆ แต่กลับไม่มีทายาทของตนเอง แล้วถ้าเกิดเขาไม่กลับมาอีก ต่อให้นางกลับมามองเห็นได้ดังเดิมแล้วจะมีประโยชน์อันใด ท้ายที่สุดนางคงไม่ได้เห็นใบหน้าของบุรุษผู้นี้อีกชั่วชีวิต

เมื่อนางคิดเช่นนี้แล้วก็เกือบถอนสะอื้นน้ำตาไหลรินออกมา

เรื่องน่าเศร้าสลดใจเพียงนี้ แม้แต่จะคิดก็ทำไม่ได้ มิฉะนั้นความเจ็บปวดรวดร้าวก็จะเป็นดั่งกระแสน้ำเชี่ยวที่ไหลบ่ามาท่วมทับจนมิดศีรษะ

มือของซูลั่วอวิ๋นล้วงเข้าไปใต้หมอนเป็นนาน สุดท้ายนางก็ดึงมือออกมาช้าๆ ใช้สองมือที่ว่างเปล่าคลำไปที่หน้าท้องของตนเอง

นางตกลงปลงใจแล้วว่านับแต่วันนี้เป็นต้นไปทุกอย่างขึ้นอยู่กับสวรรค์ลิขิต

ลูกแม่…ถ้าเจ้ามาเกิดได้ โปรดอภัยที่แม่เห็นแก่ตัว เพราะตอนนี้หาใช่ช่วงเวลาที่เหมาะแก่การตั้งครรภ์ แต่เจ้าจะเป็นบุตรที่บิดามารดาตั้งตารอคอยอย่างใจจดใจจ่อแน่นอน แม่จะพยายามอย่างสุดความสามารถให้เจ้ามีชีวิตอยู่ต่อไปอย่างปลอดภัยมั่นคง…

ซูลั่วอวิ๋นเห็นว่าตนเองไม่ควรตัดสินใจฝ่ายเดียวจนทำให้บุรุษร่วมเรียงเคียงหมอนต้องไร้ผู้สืบสกุล

ในเมื่อเขาไม่ยอมรับอนุก็ไม่มีทางจะมีบุตรกับคนอื่นอีกเป็นแน่

นางตกลงปลงใจปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามธรรมชาติ แล้วแต่ฟ้าลิขิตเถิด…

เช้าวันถัดมาตอนตื่นนอนซูลั่วอวิ๋นฉวยจังหวะที่หานหลินเฟิงกลับค่ายเอาถุงผ้าปักใบนั้นเก็บลงในหีบอาภรณ์ของตนเอง ขณะเดียวกันยังตะโกนบอกเถียนมามา

“เถียนมามา ทำน้ำแกงกระเพาะหมูตุ๋นเม็ดบัวให้ข้าที”

เมื่อตกลงปลงใจไม่ป้องกันการตั้งครรภ์แล้ว นางย่อมต้องบำรุงร่างกายให้ดีๆ แล้วก็ต้องดื่มน้ำหวานขับไล่ไอเย็นบ้าง

อันที่จริงหลังจากเมื่อคืนตัดสินใจเช่นนี้แล้วนางก็รู้สึกปลอดโปร่งโล่งใจอย่างยิ่ง!

บุตรของนางในวันหน้าจะมีประพิมพ์ประพายคล้ายบิดามากกว่าหรือไม่