ทดลองอ่าน หอมเกศา บทที่ 83.1-83.2

บทที่ 83.2

อีกด้านหนึ่งจ้าวต้งมาถึงเร็วกว่าที่ทุกคนคาดเอาไว้

เมืองจยาหย่งแตกสร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั้งราชสำนัก

องค์ชายเก้าใช้จุดนี้เป็นเหตุผล ก้าวออกมาฟ้องร้องสกุลหวังแห่งฉางซีอย่างออกนอกหน้า ในขณะเดียวกันเขายังรวบรวมหลักฐานการกระทำความผิดของหวังอวิ๋นที่ไม่กระตือรือร้นในการเตรียมการรบ และมีกระทั่งข้อกล่าวหาว่าอีกฝ่ายซุกซ่อนเสบียงของกองทัพบางส่วนไว้ที่อื่น ตั้งใจจะเอาไปขายหาเงินทองเข้าตัว

ถึงแม้ฮ่องเต้จะไม่โปรดปรานฮองเฮา แต่ก็จำต้องพึ่งพาตระกูลใหญ่เหล่านี้อย่างไม่มีทางเลือก ดังนั้นไม่ว่าสกุลหวังก็ดี สกุลฟางก็ดี ล้วนต้องใช้ทั้งพระเดชพระคุณอย่างมีชั้นเชิง

กระนั้นไม่มีโอกาสใดจะดีไปกว่าฉวยโอกาสลดทอนอำนาจทางทหารส่วนหนึ่งของสกุลหวังเสียตั้งแต่ตอนนี้

แล้วคนที่รับหน้าที่นี้ได้ก็มีแค่จ้าวต้งเพียงผู้เดียว

เขามีความดีความชอบในการรบที่โดดเด่น เป็นผู้มีความสามารถอย่างแท้จริง แม้จะเป็นราชบุตรเขย แต่มีเทือกเถาเหล่ากอเป็นสามัญชน ไม่ใช่บุตรหลานตระกูลสูงศักดิ์ การเลือกใช้เขาจะยิ่งแสดงให้เห็นว่าฮ่องเต้ปฏิบัติต่อตระกูลขุนนางอย่างเท่าเทียม

ทว่าพอองค์หญิงอวี๋หยางได้ยินว่าฮ่องเต้จะส่งสามีของตนไปสะสางปัญหายุ่งยากของเมืองจยาหย่ง นิสัยบ้าคลั่งดีเดือดในอดีตก็กำเริบทันควัน

นางบุกเข้าวังหลวง ซักไซ้ไล่เลียงฮ่องเต้ที่เสวยพระกระยาหารอยู่เสียงดังลั่นว่าส่งสามีกับบุตรชายของนางไปแนวหน้ามีความหมายใด

หากอยากให้นางเป็นม่าย นางก็จะนำโลงศพสามใบติดตัวเดินทางไปพร้อมกับสามีและบุตรชายเป็นอันสิ้นเรื่อง! ดีชั่วพ่อแม่ลูกสามคนจะได้ตายพร้อมกันที่ชายแดน ช่วยขลิบทองเปื้อนคาวเลือดบนป้ายเกียรติยศของสกุลหาน

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น ฮ่องเต้คงต้องล้มโต๊ะสั่งตัดศีรษะทันที เผอิญว่าคนที่มาเป็นบุตรสาวที่ไม่กลัวฟ้ากลัวดินผู้นี้ ถึงเขาจะถลึงตากว้างเพียงใดก็กำราบนางไม่อยู่

ครั้นฮ่องเต้โกรธจัดจนอยากจะใช้ดาบสังหารมังกร แต่จะก่อเรื่องอื้อฉาวในราชวงศ์ด้วยการสังหารบุตรสาวก็ไม่เป็นการดี หรือว่าจะสั่งประหารภรรยาของแม่ทัพที่ไปรับตำแหน่งใหม่ก็ยิ่งไม่เหมาะ

หลังองค์หญิงอวี๋หยางขว้างปาจานไปสามใบในตำหนัก นางก็จะเอาชีวิตเข้าแลก ร้องไห้ตัดพ้อว่าบิดาไม่รักนางแล้ว ดึงปิ่นปักผมออกปล่อยผมสยายรุงรังตั้งท่าจะวิ่งเอาศีรษะพุ่งชนเสา

เคราะห์ดีที่นางกำนัลขันทีรอบด้านขยับกายอย่างว่องไวเหลือเชื่อ ขัดขวางองค์หญิงอวี๋หยางไว้ได้ทันการณ์

ฮ่องเต้โมโหจนหนวดกระดิก สั่งให้คนไปตามฮองเฮามาดูบุตรสาวที่คลุ้มคลั่งของนางให้เต็มตา

ในกาลก่อนเวลาองค์หญิงอวี๋หยางคลุ้มคลั่งล้วนได้ฮ่องเต้กับฮองเฮาร่วมมือกัน คนหนึ่งร้องคนหนึ่งรับ เป็นบิดาใจดีมารดาเข้มงวด ใช้ทั้งไม้อ่อนไม้แข็งถึงสยบองค์หญิงอวี๋หยางลงได้

แต่คราวนี้ฮองเฮาไม่มา เพียงส่งคนมาบอกความว่าหมู่นี้สุขภาพไม่ดี เจ็บป่วยกระเสาะกระแสะ ลุกจากเตียงก็วิงเวียนตาลาย

นางรู้ตัวว่าอบรมสั่งสอนบุตรสาวไม่ดีจึงละอายแก่ใจ ขอให้ฮ่องเต้ตัดสินพระทัยลงโทษบุตรสาวอกตัญญูอย่างเข้มงวดได้ตามใจชอบ

เนื่องจากเมื่อครู่ฮ่องเต้เพิ่งฉีกหน้าสกุลหวังแห่งฉางซีกลางท้องพระโรงด้วยการลงทัณฑ์หวังอวิ๋นสถานหนัก

ฮองเฮารู้สึกเสียหน้าจึง ‘ล้มป่วย’ กะทันหัน แสดงท่าทีชัดเจนว่าไม่ใช่ธุระของนาง ให้ฮ่องเต้สะสางปัญหายุ่งยากเองคนเดียว

เผอิญว่าฮ่องเต้เว่ยฮุ่ยได้ชื่อว่าเป็นบิดาใจดี โดยเฉพาะกับบุตรสาว ไม่เคยพูดจาทำร้ายจิตใจสักคำตั้งแต่เล็กจนโต ตอนนี้จำเป็นต้องอบรมสั่งสอนบุตรสาวตามลำพัง จึงรู้สึกกดดันไม่น้อยไปกว่ากำราบพวกขุนนางเขี้ยวลากดิน

สุดท้ายคนที่จัดการปัญหายุ่งยากนี้ให้ยังคงเป็นราชบุตรเขยของเขาเช่นเคย