ทดลองอ่าน หอมเกศา บทที่ 83.1-83.2

เมื่อจ้าวต้งล่วงรู้ว่าองค์หญิงอวี๋หยางเข้าวังเพื่อไปขัดขวางหน้าที่การงานของตน เขาก็เข้าวังมาด้วยใบหน้าบึ้งตึงตลอดทาง ถลึงตามองภรรยาที่ผมเผ้าหลุดลุ่ย ถามคำเดียวว่าในเมื่อนางไม่กลัวเป็นม่ายสามีตาย แล้วกลัวเป็นม่ายสามีหย่าหรือไม่

องค์หญิงอวี๋หยางเบิกตากว้าง กล่าวว่า “ทะ…ท่านกล้าหย่ากับข้าหรือ”

จ้าวต้งประสานมือคารวะฮ่องเต้ “ฝ่าบาท หากนางยังก่อกวนอีก กระหม่อมก็จะหย่ากับนาง พระองค์จะเห็นพระทัยที่กระหม่อมหย่าภรรยาเพื่อแผ่นดินหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้มองดูราชบุตรเขยคิ้วหนาตาคมผู้นี้แล้วก็รู้สึกปลื้มปีติอย่างยิ่ง เห็นว่าในบรรดาราชบุตรเขยทั้งหกคนของเขา คนนี้นี่เองที่มีความเป็นบุรุษอกสามศอกมากที่สุด เป็นหน้าเป็นตาให้เหล่าบุรุษของแว่นแคว้นเหลือเกิน!

ด้วยเหตุนี้เขาจึงกล่าวด้วยสีหน้าอบอุ่นเป็นกันเอง “ข้าย่อมเห็นอกเห็นใจเจ้าอยู่แล้ว นี่ถือว่าเป็นวาจาที่จารึกลงในประวัติศาสตร์ได้ทีเดียว…เจ้าวางใจได้ ข้าไม่กล่าวโทษแม่ทัพจ้าวเด็ดขาด มิหนำซ้ำยังจะสั่งให้อาลักษณ์บันทึกไว้ในพงศาวดารของราชวงศ์ให้ชนรุ่นหลังได้ยกย่องสดุดี”

คราวนี้องค์หญิงอวี๋หยางนิ่งงันไป นางรู้จักสามีของตนเองดี เวลาที่เอาจริงขึ้นมาไม่มีอะไรเปลี่ยนใจเขาได้!

นางกลั้นน้ำตาไว้ทันควันแล้วรวบผมขึ้นให้เรียบร้อย เพียงพูดว่าตนเองสงสารสามีเท่านั้น พอได้ร้องไห้ระบายทุกข์กับบิดาคราหนึ่งก็รู้สึกสบายใจขึ้นบ้างแล้ว ไฉนเลยจะนับเป็นเหตุผลให้หย่าภรรยาได้

จ้าวต้งคว้ามือขององค์หญิงอวี๋หยางแล้วพาออกจากวังไปโดยไม่รอช้า

จ้าวต้งรู้นิสัยใจคอขององค์หญิงอวี๋หยางเป็นอย่างดี เกรงว่านางจะสร้างปัญหาขึ้นมาอีก เขาไม่รอให้ระดมพลกองทัพใหญ่เสร็จสิ้นก็นำองครักษ์ประจำตัวออกเดินทางแต่เช้าตรู่ในวันรุ่งขึ้น มุ่งหน้าสู่ฮุ่ยโจวไปรับตำแหน่งแทนที่หวังอวิ๋น

จ้าวกุยเป่ยรู้ว่าบิดามาถึงก่อนล่วงหน้าก็ดีใจมาก ออกจากค่ายเชียนเป่ยไปเยี่ยมเยียนบิดาที่ฮุ่ยโจว

ส่วนหานหลินเฟิงในฐานะหัวหน้าคุมเสบียงค่ายเชียนซีก็ต้องไปพบผู้บังคับบัญชาคนใหม่เช่นกัน เขาจึงเดินทางไปยังฮุ่ยโจวพร้อมกับจ้าวกุยเป่ย

ก่อนหานหลินเฟิงออกเดินทาง ซูลั่วอวิ๋นก็ออกจากหมู่บ้านเฟิ่งเหว่ยกลับไปพำนักที่จวนอ๋องชั่วคราว

ถึงอย่างไรหานหลินเฟิงก็ไม่อยู่ด้วย และไม่วางใจให้นางอาศัยในเรือนเล็กตามลำพัง นางจึงกลับไปอยู่ที่จวนอ๋องสองสามวันระหว่างรอเขากลับมา

เพราะใกล้เกิดสงคราม เป็นเหตุให้ผู้คนอกสั่นขวัญแขวน ชายาเป่ยเจิ้นอ๋องก็คร้านจะสนใจลูกสะใภ้ ต่างคนต่างอยู่ไม่ยุ่งเกี่ยวกันดังเดิม

กระนั้นมิใช่ว่าชายาเป่ยเจิ้นอ๋องเห็นซูลั่วอวิ๋นแล้วไม่ขัดตา แต่เพราะก่อนหน้านี้นางส่งคนไปด่าทออีกฝ่ายที่หมู่บ้านเฟิ่งเหว่ย สุดท้ายกลับกลายเป็นการฉีกหน้าตนเอง ที่แท้ลูกสะใภ้ผู้นี้ไม่ได้ยึดติดกับความโอ่อ่าหรูหรา ทว่าช่วยปิดบังอำพรางการส่งเสบียงของสามีมาโดยตลอด ตอนที่ความจริงเปิดเผยสตรีเรือนในของพวกขุนนางพากันชื่นชมว่านางมีลูกสะใภ้ที่แสนประเสริฐ ถ้าขืนยังซักไซ้ไล่เลียงซูลั่วอวิ๋นอีกจะไม่เป็นที่ประจักษ์ชัดว่านางเป็นฝ่ายไร้เหตุผล ใจจืดใจดำกับลูกสะใภ้หรือไร