ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 101-102

สามวันให้หลัง ขบวนรับตัวเจ้าสาวก็มาถึงเมืองหลวงในที่สุด

ราษฎรต่างรู้ว่านี่เป็นการแต่งงานของตี้ซานเมิ่งกับใต้เท้าเจ้ากรม สองฝั่งถนนมีชาวบ้านที่มารอชมเบียดเสียดกันแน่น

ขบวนเกียรติยศล้อมเกี้ยวเจ้าสาวไว้ บรรเลงดนตรีไปตลอดทาง พอเข้าสู่เมืองชั้นในก็ไปยังกรมซือเทียน ส่งตัวเจ้าสาวเข้าไปยังหอพักขุนนาง

จะว่าไปแล้วแม้กระทั่งสี่เหนียงเองยังรู้สึกว่าที่นี่ดูอัตคัดเกินไปสักหน่อย

เรือนหอเล็กแคบเช่นนี้ เทียบกับพิธีแต่งงานที่จัดอย่างยิ่งใหญ่ กล่าวได้ว่าเป็นกระโถนเลี่ยมทองอย่างเห็นได้ชัด

แต่แน่นอนว่าไม่มีใครกล้าพูดอะไร

ถึงอย่างไรเจ้าบ่าวเจ้าสาวก็ไม่ถือสา พวกนางจะมากเรื่องไปเพื่ออันใดเล่า

ทุกคนยังคงปฏิบัติตามธรรมเนียม ให้ทั้งสองคนดื่มสุราเหอจิ่น

จากนั้นใต้เท้าเจ้ากรมก็ออกไปต้อนรับแขกเหรื่อมิตรสหาย

หวงหร่างนั่งอยู่ตรงขอบเตียง หยิบถั่วลิสงเมล็ดหนึ่งตรงม่านเตียงสีแดง อดมิได้ที่จะแกะเปลือกและโยนใส่ปาก

พิธีแต่งงานวันนี้ไม่รู้จะได้รับของขวัญและเงินทองมากน้อยเพียงใด

เซี่ยหงเฉินน่าจะมากระมัง

เมื่อก่อนเขามอบสินสอดให้ข้าเท่าไรกัน

หวงหร่างขบคิดอยู่นานก็ไม่ได้ตัวเลขที่แน่ชัด จะว่าไปแล้วเงินในตอนนั้นมิได้เข้ากระเป๋านาง ล้วนถูกหวงซู่เก็บไปทั้งหมด

นางรออยู่หนึ่งชั่วยาม ในที่สุดใต้เท้าเจ้ากรมก็หนีกลับมาที่ห้องหอ

เสียงหัวเราะเฮฮาของแขกเหรื่อข้างนอกได้ยินชัดเจน ใต้เท้าเจ้ากรมแม้กระทั่งหน้าตาก็ไม่ต้องการแล้ว หันหลังปิดประตูห้องทันที!

หวงหร่างหัวใจเต้นรัวเร็ว ท่ามกลางแสงจากเทียนไขสีแดงที่เต้นระริก ในที่สุดใบหน้านางก็แดงเรื่อ

นางเปลี่ยนทิศทางการนั่ง มอบแผ่นหลังให้ใต้เท้าเจ้ากรม

ใต้เท้าเจ้ากรมหาผ้าซับเหงื่อมาเช็ดมือตนเองให้สะอาด จากนั้นก็ใช้สองมือโอบไหล่นางให้หันกลับมา เขาเปิดผ้าคลุมศีรษะของหวงหร่างเบาๆ คนงามใต้แสงเทียนดุจหยก ทำให้ใจคนไหวหวั่น

ลูกกระเดือกของใต้เท้าเจ้ากรมขยับเล็กน้อย การจับจ้องเช่นนี้เพียงพอให้คนจดจำไปได้พันภพหมื่นชาติ

“ข้า…” เขาขบคิดอยู่นานก็ไม่อาจหาคำพูดดีๆ อะไรได้ จึงได้แต่เอ่ยว่า “ฮูหยิน พวกเรานอนกันเถิด”

ตรงไปตรงมาเกินไปแล้ว! หวงหร่างเขินอายแทบทนไม่ไหว ใต้เท้าเจ้ากรมตระกองกอดนาง รู้สึกเพียงในอ้อมอกเต็มไปด้วยกลิ่นหอม

ชั่วขณะนั้นโลหิตของเขาเดือดพล่าน จุมพิตติ่งหูดุจหยกขาวของนางอย่างหลงใหลเคลิบเคลิ้ม

ใบหน้าหวงหร่างซับสีแดง ทุบเขาเบาๆ หนึ่งทีแล้วถามว่า “วันนี้ได้รับของขวัญมากน้อยเพียงใด”

สองมือของใต้เท้าเจ้ากรมไม่อยู่ว่าง ปลดเปลื้องอาภรณ์ให้ฮูหยินอย่างร้อนรน ตอบว่า “ไม่รู้” เขาจุมพิตที่ข้างริมฝีปากหวงหร่างเบาๆ แล้วเอ่ย “พรุ่งนี้ค่อยนับ”

เวลานี้เองห้องข้างๆ มีคนพูดเบาๆ ว่า “เงินขาวแปดสิบเก้าหมื่นตำลึง ทั้งยังมีวัตถุโบราณและอักษรภาพวาดอีกนับไม่ถ้วน”

“…” หวงหร่างกับใต้เท้าเจ้ากรมใบหน้าเขียวคล้ำ!

นี่…นี่มัน…

เนิ่นนานหวงหร่างจึงขยับปากถามอย่างไร้สุ้มเสียง ‘จงจื่อฟู่?’

ใต้เท้าเจ้ากรมพยักหน้า…จงจื่อฟู่เป็นผู้รับผิดชอบจดบันทึกรายการของขวัญ

เจ้าช่างทำหน้าที่ได้อย่างเยี่ยมยอดจริงๆ!

ในที่สุดหวงหร่างก็ได้รู้ว่าคนที่พักอยู่ข้างห้องของตี้อีชิวในหอพักขุนนางเป็นใคร

ทั้งสองคนมองหน้ากันไปมา ใต้เท้าเจ้ากรมอยากดึงนางเข้ามาในอ้อมกอด สุดท้ายกลับถูกกำปั้นนุ่มซัดกลับไป

…ต่อให้หวงหร่างมีทักษะมากเพียงใด เงื่อนไขเช่นนี้ก็ไม่เอื้ออำนวย!

ซื้อเรือน! พรุ่งนี้ต้องซื้อเรือน!

หาไม่แล้วยามกลางคืนเวลาเล่าเรื่องตลก สองสามีภรรยายังไม่ทันหัวเราะ ข้างห้องกลับหัวเราะก่อนเสียแล้ว!

เช่นนี้…เช่นนี้จะให้พวกเขาสู้หน้าคนได้อย่างไร! ทั้งสองคนเจ็บใจยิ่งนัก!

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนกันยายน 2568)