ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 97-98

ในหอพักศิษย์ ซารั่วเอินประคองกระถางต้นไม้ใบหนึ่ง เหม่อลอยอยู่นาน

จงฉีกวงเดินเข้าไปถามว่า “เป็นอะไรไป”

ซารั่วเอินหันกลับมาแล้วยื่นกระถางไปให้

จงฉีกวงมองดูพันธุ์พืชในกระถาง เป็นข้าวฟ่างต้นหนึ่ง นั่นคือเมล็ดพันธุ์ที่หวงหร่างวางลงกลางฝ่ามือซารั่วเอินก่อนหน้านี้ บัดนี้ได้เวลาเก็บเกี่ยวแล้ว มันทิ้งรวงด้วยท่าทางกระหยิ่มยิ้มย่อง เมล็ดใหญ่อวบอิ่มยิ่งกว่าเมล็ดพันธุ์ข้าวฟ่างใดๆ ในท้องตลาด

จงฉีกวงพินิจมองอยู่นาน ยิ้มพลางเอ่ยว่า “นางสามารถเป็นอาจารย์ของพวกเราได้ใช่หรือไม่”

ซารั่วเอินพูดเสียงอู้อี้ “ข้าอยากไปหานาง”

จงฉีกวงถาม “ไยถึงไม่ไปเล่า”

ซารั่วเอินใบหน้าแดงก่ำ “ครั้งก่อนข้าล่วงเกินนาง”

จงฉีกวงยิ้ม “ไปเถิด ข้าจะไปกับเจ้าด้วย”

พอซารั่วเอินหันมา จงฉีกวงก็กล่าวขึ้นอีก

“ข้าเองก็อยากไปเยี่ยมคารวะนางนานแล้ว”

ซารั่วเอินกับจงฉีกวงมาที่หอพักศิษย์ของหวงหร่างด้วยกัน

หวงหร่างเห็นพวกเขาสองคนก็พูดทันที “พวกเจ้ามาได้จังหวะพอดี รีบมาช่วยข้าที!”

สองคนก้าวเข้าไปก็พบว่าในหอพักศิษย์ของหวงหร่างเต็มไปด้วยกระถางและขวดมากมาย

เรื่องนี้ไม่แปลก เป็นนักปรับปรุงพันธุ์พืชไม่มีของพวกนี้ย่อมแปลก

หวงหร่างพูดว่า “แปลงปลูกทดลองของสำนักปรับปรุงพันธุ์พืชว่างลงแล้วใช่หรือไม่ ไปๆ พวกเราไปปลูกอะไรสนุกๆ กัน”

ซารั่วเอินเหลือบมองในกระถาง กล้าพันธุ์ต้นนั้นแปลกประหลาดจริงๆ เขาจึงถาม “นี่คือสิ่งใด”

หวงหร่างทำหน้ากระหยิ่มยิ้มย่อง “ข้าอยากเรียกมันว่า…ฉางเซียงอี*!”

“ฉางเซียงอี?” จงฉีกวงกับซารั่วเอินงุนงง

หวงหร่างอธิบาย “ต้นไม้นี้เจริญเติบโตเป็นชื่อคนผู้หนึ่งได้ นี่อย่างไร แค่ตอนเพาะปลูกเขียนชื่อลงไปในวงกลมนี้ เวลามันเจริญเติบโตขึ้นมาก็จะเป็นเช่นนี้”

นางชี้แม่พิมพ์ใต้กระถางพลางพูด