ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 99-100

หวงหร่างหันกลับมา วางกล่องใส่อาหารลงบนโต๊ะเงียบๆ

แม้ใต้เท้าเจ้ากรมจะโมโห แต่ยังคงถอยหลังไปหนึ่งก้าว เท้าถอยไปแล้ว แต่ปากยังแข็งอยู่ เขายิ้มหยัน “อะไร ข้าพูดถูกหรือไร”

เดิมทีเป็นเรื่องหึงหวงริษยา แต่หวงหร่างกลับพูดว่า “ตี้อีชิว ท่านถือสาเซี่ยหงเฉินมากเพียงนี้เชียวหรือ”

นางถามจริงจังเกินไป ใต้เท้าเจ้ากรมรู้สึกเหมือนจะเกิดลางสังหรณ์ไม่ดี แต่เขายังคงยิ้มเย็นแล้วตอบว่า “ข้าไม่ควรถือสาหรือ”

หวงหร่างกล่าว “ย่อมสมควรอยู่แล้ว ข้าควรคิดได้ตั้งแต่แรก”

พูดไปแล้วข้าก็เป็นสตรีที่ผ่านการแต่งงานมาก่อน ไม่คู่ควรกับเจ้ากรมซือเทียน

นอกความฝันปากพูดไม่ได้ หลายอย่างล้วนมิอาจถามไถ่อย่างละเอียด ใครจะรู้ว่าใจเขาคิดเช่นไร

นางกล่าว “ในเมื่อใต้เท้าเจ้ากรมถือสาถึงเพียงนี้ เช่นนั้นก็ช่างเถิด”

กล่าวจบนางก็หันหลังจากไป

ใต้เท้าเจ้ากรมรู้ว่าแย่แล้วจึงรีบไล่ตามออกจากประตูไป เห็นเพียงนอกประตูศิษย์เดินไปมาขวักไขว่ ขุนนางแต่ละคนเข้ามาทำงานตามตำแหน่งหน้าที่แล้ว เขาย่อมไม่สะดวกจะตามนางไป

อีกทั้งไล่ตามไปแล้วจะให้พูดอะไรเล่า

ใต้เท้าเจ้ากรมเช่นเขายังคงรักหน้าตาของตนเองอยู่!

เขากลับเข้าไปนั่งในห้อง ใคร่ครวญไปมา รู้สึกว่าเซี่ยหงเฉินเป็นตัวการของเรื่องนี้อย่างแท้จริง

วันหลังต้องไม่อนุญาตให้เขาย่างกรายเข้ามาในประตูใหญ่กรมซือเทียนอีกจึงจะดี

จนกระทั่งยามบ่าย ข่าวที่เลวร้ายยิ่งกว่าก็แพร่มา!

จงจื่อกุยจากสำนักปรับปรุงพันธุ์พืชรุดมาถึงอย่างเร่งรีบ เอ่ยด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “เจ้ากรม วันนี้จู่ๆ หวงหร่างก็บอกว่าจะลาออก”

“ลาออกหรือ” ใต้เท้าเจ้ากรมถึงกับสะดุ้ง

จงจื่อกุยก็ร้อนใจเช่นกัน เขาเอ่ยอีกว่า “อีกทั้งนางยังถือคำสั่งของท่านในอดีต ดูจากท่าทางคิดจะจากไปทันที”

ใต้เท้าเจ้ากรมลุกขึ้น ก่อนจะนั่งลงช้าๆ

นางจะไป…ทั้งยังลาออก นี่แสดงว่าตัดสินใจแล้ว

“เจ้ากรม ท่านตัดสินใจเถิด!” จงจื่อกุยเร่งรัด “ตอนนี้ไม่ง่ายเลยกว่าสำนักปรับปรุงพันธุ์พืชจะประสบความสำเร็จบ้าง หากนางจากไป…”

หัวหน้าสำนักสูงวัยบ่นยืดยาว ตี้อีชิวว้าวุ่นใจ สุดท้ายก็เอ่ยส่งเดช “หัวหน้าสำนักจงกลับไปก่อนเถิด เรื่องของนางข้าจะคิดหาทางเอง”

จงจื่อกุยแก่ชราแล้วย่อมมากด้วยประสบการณ์ เขารู้ว่าสองคนนี้มีความสัมพันธ์ไม่ธรรมดา จึงไม่ลืมเอ่ยเตือน

“เจ้ากรม หากนางกลับไปสำนักกระบี่หรูอี้ อยู่ห่างจากเมืองหลวงเป็นพันหลี่ อยากจะพบหน้าอีกครั้งย่อมเป็นเรื่องยาก”

ตี้อีชิวมีหรือจะต้องให้เขาเอ่ยเตือน รีบพูดทันที “เซียนเซิงกลับไปเถิด!”

จงจื่อกุยจึงจากไป ตี้อีชิวย่ำเท้าไปมาในห้องหนังสือ เสียใจภายหลังนั้นย่อมแน่นอนอยู่แล้ว แต่บุรุษอกสามศอกอย่างเขายังต้องไปก้มศีรษะขออภัยนางด้วยหรือ อีกทั้งเขาทำผิดตรงที่ใด

กับเซี่ยหงเฉินนางพูดเสียงอ่อนหวาน มิเพียงแย้มยิ้มต้อนรับ ยังตักโจ๊กให้เขา!

หึ เซี่ยหงเฉินช่างดีเลิศเลอ สง่าผ่าเผยดุจจันทราฟ้าหลังฝน แม้กระทั่งโจ๊กยังอุดปากเขาไม่ได้ ยังสามารถแจกแจงวัตถุดิบในนั้นได้อีก!

ใต้เท้าเจ้ากรมยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ข้าผิดตรงที่ใดเล่า!