ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 4-6

บ่าวรับใช้ด้านข้างแม้จะค้อมกายอยู่ แต่สุดท้ายก็ยากจะข่มความอยากรู้อยากเห็น จึงเงยหน้าขึ้นชำเลืองมองหวงหร่างคราหนึ่ง จากนั้นก็ก้มหน้าลงทันที สองไหล่สั่นระรัว หวงหร่างทำอะไรไม่ได้โดยสิ้นเชิง

ข้างนอกหิมะตกหนักขึ้นเรื่อยๆ พื้นดินเริ่มเป็นสีขาว

ภายในห้องประชุมมีอ่างไฟให้ความอบอุ่น ตี้อีชิวล้างหน้าให้นางอีกรอบ จากนั้นก็ใช้พู่กันแต้มชาดแล้วละเลงจนทั่วใบหน้านาง สุดท้ายดูเหมือนไม่รู้ว่าจะทำอย่างไร อาจารย์ชิวจึงใช้พู่กันแต้มสีผึ้งทาปากอีก วาดหนวดสามเส้นข้างริมฝีปากหวงหร่าง อาศัยสิ่งนี้กอบกู้ศักดิ์ศรีให้นาง

…คนร้ายกาจเช่นท่าน หากตายไปหญ้าบนหลุมศพคงยาวถึงหนึ่งจั้งห้าฉื่อ! หวงหร่างได้แต่ก่นด่าในใจ

จริงดังคาด ใต้เท้าเจ้ากรมกำลังเรียนรู้วิธีประทินโฉมข้างหน้าต่าง หลังจากยุ่งวุ่นวายมาตลอดทั้งบ่าย เขาก็เรียกสาวใช้ที่เหมือนหุ่นซึ่งเคยเกล้ามวยให้นางครั้งก่อนเข้ามา

สาวใช้คนนั้นมุมปากกระตุก นางประทินโฉมสางผมให้หวงหร่างใหม่ทั้งหมด ใต้เท้าเจ้ากรมถือชาร้อนถ้วยหนึ่ง นั่งสังเกตการณ์อยู่ด้านข้าง หวงหร่างรู้สึกว่าคนผู้นี้ช่างไร้สาระจริงๆ

เมืองหลวงชั้นใน จวนจงกั๋วกง*

จงกั๋วกงเป็นขุนนางเก่าแก่ในราชสำนัก ติดตามซือเวิ่นอวี๋บุกเบิกแผ่นดินมาโดยตลอด บัดนี้ซือเวิ่นอวี๋สนใจแต่การแสวงหาหนทางสู่ความเป็นอมตะ แต่ก็ยังดูแลเขาไม่น้อย ดังนั้นแม้เขาจะอายุหนึ่งร้อยยี่สิบปีแล้ว แต่กลับเหมือนคนอายุหกสิบปีเท่านั้น

เขาเป็นคนที่เคยเข้าสู่สมรภูมิรบมาก่อน แม้จะปลดเกราะมาหลายปี แต่ท่วงทียังคงผึ่งผาย

ยามนี้เขากำลังฝึกหมัดมวยอยู่ในลานเรือน ลมจากกำปั้นยังคงน่าเกรงขราม จงกั๋วกงพึงพอใจอย่างยิ่ง

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าศีรษะหนักอึ้งวิงเวียน ทันใดนั้นคนผู้หนึ่งก็มายืนอยู่ตรงหน้า

คนผู้นี้สวมอาภรณ์สีขาวดุจเมฆา ผูกสนับไหล่สีฟ้า คาดสายคาดเอวห้อยหยก เขาค้อมศีรษะให้จงกั๋วกงน้อยๆ แล้วเอ่ยอย่างสุภาพ

“ท่านกั๋วกงสบายดีหรือไม่”

“ท่าน…” จงกั๋วกงรู้สึกว่าสีสันเบื้องหน้าละลานตา จึงอดถอยหลังมิได้ จากนั้นก็ตระหนักได้โดยพลัน “เซี่ยหงเฉิน!”

มิผิด คนผู้นี้คือประมุขสำนักเซียนอวี้หู เซี่ยหงเฉิน!

ในอดีตตอนที่จงกั๋วกงอารักขาซือเวิ่นอวี๋ก็เคยเข้าออกสำนักเซียนเช่นกัน

หัวใจเขาจมดิ่ง อยากจะร้องเรียกองครักษ์ แต่ชั่วขณะนี้เขามิอาจขยับตัวได้ คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือเซี่ยหงเฉิน องครักษ์ทั่วทั้งจวนของเขาจะทำอะไรอีกฝ่ายได้ เขาจึงตัดสินใจถามออกไป

“ประมุขสำนักเซี่ยเป็นเซียนซือที่อยู่เหนือโลกีย์ วันนี้มาเยือนจวนอันอัตคัดของข้า มิทราบมีสิ่งใดจะชี้แนะหรือ”

ระหว่างที่พูดเขาก็พิจารณาคนจากสำนักเซียนที่ยังดูหนุ่มแน่นผู้นี้ ครั้งก่อนที่พบอีกฝ่ายคือเมื่อสี่สิบปีก่อน หลังผ่านฝนหิมะพายุน้ำแข็งตลอดสี่สิบปี เซี่ยหงเฉินกลับไม่แก่ชราลงแม้แต่น้อย ท่วงทีเหมือนคนหนุ่มอายุยี่สิบเจ็ดยี่สิบแปดปี ยังคงสง่างามล้ำเลิศ

ได้ยินมาว่าคนจากสำนักเซียนเหล่านี้อายุขัยอย่างต่ำก็หนึ่งพันแปดร้อยปี มิน่าเล่าฝ่าบาทถึงได้เอาแต่สนพระทัยเรื่องความเป็นอมตะจนกลายเป็นคลุ้มคลั่ง จงกั๋วกงคิดเงียบๆ ในใจ

“ท่านกั๋วกงอย่าได้ตกใจไป” แววตาของเซี่ยหงเฉินราบเรียบ แต่ราวกับมีพลังมองทะลุจิตใจคนได้ เขาเอ่ยปากปลอบโยน “ข้าผู้แซ่เซี่ยมาเยือนวันนี้หาได้มีเจตนาร้ายไม่ ขอรบกวนท่านกั๋วกงสักครู่เท่านั้น มิจำเป็นต้องให้คนในจวนวุ่นวายไปด้วย”

เซี่ยหงเฉินผู้นี้มีฐานะและตำแหน่งสูงส่งในสำนักเซียน มิเพียงเพราะเขาเล่าเรียนมาจากสำนักชื่อดัง พลังวัตรล้ำลึก แต่ที่มากกว่านั้นคือเขาสำรวมและมีวินัยในตนเอง ถ่อมตนรอบคอบ รู้กาลเทศะ

…ต่อให้จุดยืนแตกต่าง เขาก็ไม่มีทางสร้างความลำบากใจให้ตนที่เป็นเพียงปุถุชน

จงกั๋วกงถือตัวว่าสูงส่งมาโดยตลอด แต่ขณะนี้เขากลับเหมือนหิ่งห้อยที่ประชันแสงกับจันทรา เกิดความรู้สึกอับอายที่ตนมิอาจเทียบผู้อื่นได้ หลังเขาจึงไม่เหยียดตรงถึงเพียงนั้นอีก ประสานมือคารวะแล้วเอ่ยขึ้น

“เชิญประมุขสำนักเซี่ยเข้าไปดื่มชาข้างในเถิด”

เซี่ยหงเฉินมิได้ปฏิเสธอย่างเหนือความคาดหมาย เขาตามจงกั๋วกงเข้าไปข้างใน

เดิมทีคนเช่นเขาเมื่อเหยียบย่างเข้ามาในสถานที่ต้อยต่ำเช่นนี้ไม่จำเป็นต้องทักทายปราศรัยกับคนระดับจงกั๋วกงด้วยซ้ำ แต่เขากลับทำตรงกันข้าม รับชาที่บ่าวรับใช้ส่งให้ ดื่มคำหนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น

“เป็นชาใหม่จากเขาชูอู้ มีชื่อว่าหนึ่งเสี้ยวใจ”

“หา?” จงกั๋วกงนิ่งงันไป เดิมทีคิดว่าเซี่ยหงเฉินฝืนใจเข้ามาข้างในตามมารยาทเท่านั้น มิคาดคิดว่าเขาจะร่วมดื่มด่ำรสชาไปกับตนจริงๆ จงกั๋วกงรู้สึกว้าวุ่นใจอยู่บ้าง ได้แต่เอ่ยตอบ