ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 63-64

หวงหร่างกำลังพยายามลบข่าวลือออกไปจากสมอง จู่ๆ ตี้อีชิวกลับถามว่า “เจ้ามองอะไร” เสียงเขาดังมาจากด้านบน แฝงความสงสัยระคนหยั่งประเมินหลายส่วน

สวรรค์! ภูตผีเท่านั้นที่รู้ว่าข้ามองอะไรอยู่!

หวงหร่างได้สติกลับมาในชั่วพริบตา ใบหน้าพลันแข็งทื่อ ตัดสินใจปล่อยแววตาให้ว่างเปล่า พยายามทำเป็นฟังไม่รู้เรื่อง

ตี้อีชิวมือหนึ่งรวบชุดคลุม อีกมือหนึ่งเชยคางนางขึ้นเบาๆ เพื่อสบตากับนาง ก่อนหน้านี้เขารู้สึกว่าหวงหร่างมีสติรับรู้ เพราะแววตาของนางเจิดจ้าเกินไป!

แต่ถ้าหากนางมีสติรับรู้จริงๆ เมื่อครู่นางกำลังมองอะไร

ไม่ควร…ขบคิดให้ลึกลงไปจริงๆ

ใต้เท้าเจ้ากรมรวบกระชับชุดคลุมอย่างรวดเร็ว สายตาพินิจพิจารณา หวงหร่างพยายามทำให้แววตาว่างเปล่าล่องลอย ทำท่าทางเหมือนตุ๊กตาที่ประณีตสงบนิ่งตัวหนึ่ง

ทว่าเวลานี้เองประตูถูกถีบเข้ามาเสียงดังสนั่น เหมียวอวิ๋นจือแทบจะทะยานเข้ามา!

เขามองคราเดียวก็เห็นว่าตี้อีชิวกับหวงหร่างยังอยู่ หัวใจที่ลอยคว้างจึงวางกลับลงไปได้

“เมื่อครู่นี้เกิดอะไรขึ้น!” เขาเดินไปตรงหน้าหวงหร่าง เนื่องจากห้วงฝันเหมือนจริงเกินไป ทำให้เขายากจะแยกแยะจริงเท็จ แต่ครั้นเห็นหวงหร่างไม่เป็นอะไร ในที่สุดเหมียวอวิ๋นจือก็พรูลมหายใจยาว

“พวกเราฝันอีกแล้วใช่หรือไม่” เขาถาม

ใต้เท้าเจ้ากรมรวบชุดคลุม กำลังจะตอบ ทันใดนั้นหมอหญิงและบ่าวรับใช้กลุ่มหนึ่งก็มารวมตัวอยู่หน้าประตู

เหอโส่วอูศิษย์คนโตของเหมียวอวิ๋นจือเอ่ยว่า “ท่านอาจารย์ เมื่อครู่พวกข้าเข้าสู่ห้วงฝันอีกแล้ว อีกทั้งห้วงฝันยังยาวนานถึงร้อยปี”

ดูเหมือนว่าห้วงฝันครั้งนี้จะไม่แตกต่างอันใดกับครั้งก่อนหน้า

เหมียวอวิ๋นจือรับคำ แต่กลับเอ่ยกับตี้อีชิวว่า “นางไม่ได้รับบาดเจ็บ”

ตี้อีชิวรวบชุดคลุม เอ่ยด้วยสีหน้าปราศจากอารมณ์ “อืม”

สีหน้าของเหมียวอวิ๋นจือหนักอึ้ง “ห้วงฝันครั้งก่อนข้าผู้เฒ่าได้ยินว่าหลังตื่นจากฝันเซี่ยหลิงปี้ เซี่ยหยวนซู หรือแม้กระทั่งเซี่ยหงเฉินล้วนได้รับบาดเจ็บ! หากไม่มีข้อผิดพลาด ในห้วงฝันหวงหร่างได้รับบาดเจ็บ แต่หลังจากตื่นขึ้นมาเหตุใดนางถึงไม่เป็นอะไรเลยเล่า”

ตี้อีชิวกระชับชุดคลุมแน่นพลางตอบว่า “ไม่ทราบ”

เหมียวอวิ๋นจือหนวดตั้งถลึงตาทันที คว้าคอเสื้อเขา “ไม่ทราบหรือ! เจ้าเป็นเจ้ากรมซือเทียน ไม่ทราบแล้วไม่รู้จักตรวจสอบหรือ!”

ตี้อีชิวกล่าวในที่สุด “ข้าในฐานะเจ้ากรมซือเทียน ต่อให้จะตรวจสอบก็ควรแต่งตัวให้เรียบร้อยเสียก่อน”

“…” เหมียวอวิ๋นจือเลื่อนสายตาลงไปด้านล่างคอเสื้อที่ตี้อีชิวรวบคว้าไว้ พบว่าท่อนขาและฝ่าเท้าเขาเปลือยเปล่า ใต้ชุดคลุมสีม่วงของเขาไม่ได้สวมใส่อะไรทั้งสิ้น

เหล่าหมอหญิงข้างนอกแววตาดั่งพยัคฆ์และสุนัขป่า จับจ้องเข้ามาข้างใน

“แค่ก” เหมียวอวิ๋นจือคลายมือ “รีบสวมเสื้อผ้าเสีย ทำเช่นนี้ใช้ได้หรือ!”

กล่าวจบเขาก็เดินออกจากประตู ขณะกำลังจะปิดประตู ตี้อีชิวก็ยื่นมือเข้าไปในถังอาบน้ำพลางเอ่ยว่า “ไม่ถูกต้อง!”

เหมียวอวิ๋นจือถาม “อะไร”

ตี้อีชิวใช้มือหยั่งวัดความร้อนของน้ำอีกครั้งพลางถามว่า “ตอนนี้ยามใดแล้ว”

ถามจบไม่รอให้เหมียวอวิ๋นจือตอบ เขาก็หันกายออกจากห้อง วิ่งไปจนถึงบริเวณที่ตั้งนาฬิกาแดดของผาไป๋กู่

เหมียวอวิ๋นจือและคนอื่นๆ ตามมา ทุกคนตกตะลึงเช่นกัน…พวกเขาฝันเป็นเวลานาน แต่เวลายังคงหยุดอยู่ที่เดิม มิได้เดินหน้าต่อไป

เวลาในห้วงฝันและโลกความจริงอาจไม่เหมือนกัน แต่ถึงอย่างไรก็ต้องกินเวลาบ้าง