ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 63-64

ตี้อีชิวเอ่ยเสียงเคร่งขรึม “เมื่อครู่ความร้อนของน้ำในถังอาบน้ำไม่ลดลงเลยแม้แต่นิดเดียว เห็นได้ชัดว่านาฬิกาแดดมิได้เกิดข้อผิดพลาด”

เหมียวอวิ๋นจือสีหน้าเคร่งเครียด เวลานี้เองมีคนมารายงานอย่างลนลาน “ท่านอาจารย์ ผีหลอกขอรับ!”

“ผีอะไร!” เหมียวอวิ๋นจือตำหนิ “กลางวันแสกๆ ลนลานอะไรกัน!”

ศิษย์คนนั้นกลับตอบว่า “เรียนท่านอาจารย์ ผีหลอกจริงๆ ขอรับ! เมื่อครู่ศิษย์นำหุ่นกลปัดกวาดห้อง มองเห็นคนป่วยหลายคนฟื้นขึ้นมา แต่ก่อนหน้านี้พวกเขาตายไปแล้วอย่างเห็นได้ชัด!”

เหอโส่วอูที่อยู่ด้านข้างเอ่ยถาม “พวกที่มาจากแดนสู่หรือ”

“ใช่ขอรับๆ!” ศิษย์คนนั้นรีบตอบ

เหอโส่วอูมองไปยังเหมียวอวิ๋นจือพลางพูดว่า “คนเหล่านี้ก่อนเข้าสู่ความฝันตายไปแล้วจริงๆ แต่ท่านอาจารย์จำได้หรือไม่ว่าในความฝันท่านทดสอบยาชนิดอื่นกับพวกเขา พวกเขา…ถึงได้รอดชีวิต”

เหมียวอวิ๋นจือเข้าไปตรวจสอบดูอย่างรวดเร็ว ส่วนตี้อีชิวก็สวมใส่อาภรณ์ให้เรียบร้อย ขณะกำลังจะออกจากประตู เขาคว้าชุดคลุมกันลมมาคลุมให้หวงหร่างและเข็นนางออกไปด้วย

คนป่วยทั้งสามที่ตายแล้วฟื้นคืนชีพอยู่ในห้องจริงๆ ทุกคนล้วนมองเห็นพวกเขาได้อย่างชัดเจน

สามคนนี้ดูเหมือนจะจำไม่ได้ว่านอกความฝันพวกเขาป่วยตายไปแล้ว พวกเขายิ้มพลางพูดกับเหอโส่วอู “หลายวันมานี้อาการป่วยของพวกเราสามพี่น้องสร้างความยุ่งยากให้ท่านหมอแล้วจริงๆ”

เหอโส่วอูถอยหลังไปหลายก้าวจนกระทั่งไหล่ชนกับตี้อีชิว จากนั้นก็ถามว่า “พวกเจ้า…ตอนนี้รู้สึกเป็นอย่างไรบ้าง”

สามพี่น้องขยับแขนขาทั้งสี่ ตอบว่า “ดีขึ้นมากแล้ว แค่ว่าทุกครั้งยามกลางคืนยังคงรู้สึกปวดศีรษะเล็กน้อย…”

พวกเขาบอกเล่าอาการของตนเองได้อย่างชัดเจน เหมียวอวิ๋นจือและคนอื่นๆ ลอบตื่นตระหนกในใจ!

ส่วนตี้อีชิวกลับถามเสียงค่อย “ศพของพวกเขาสามพี่น้องนำไปจัดการอย่างไรแล้ว”

“พวกเขาไร้ญาติขาดมิตร จึงนำไปฝังในสุสานฝังรวม” เหมียวอวิ๋นจือได้สติกลับมาเช่นกัน เรียกศิษย์คนหนึ่งมาทันใด “ชางจู๋ เจ้าไปหาศพของพวกเขาสามพี่น้องเถิด”

สุสานฝังรวมอยู่ห่างจากที่นี่ไม่ไกล เพียงครู่เดียวก็มีศิษย์มารายงานว่า “ท่านอาจารย์ ศพยังอยู่ขอรับ นอกจากเน่าเปื่อยเล็กน้อยก็ครบถ้วนไม่ขาดไปสักคน”

นี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่ ต่อให้เป็นเหมียวอวิ๋นจือก็ตื่นตระหนกอย่างยิ่ง

ตี้อีชิวกล่าวว่า “หามศพเข้ามา”

ศพเหล่านั้นฝังไปสักพักแล้ว แน่นอนว่ากลิ่นย่อมไม่ดีนัก แต่ทุกคนจนปัญญา ได้แต่ปิดจมูก ขุดศพทั้งสามร่างขึ้นมาใหม่และหามกลับมายังผาไป๋กู่

เมื่อศพวางอยู่หน้าประตู ตี้อีชิวก็เรียกทั้งสามคนมาถาม “พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่านี่คือใคร”

สามคนเดินไปตรงหน้าศพ มองดูอยู่นาน แววตาฉายความงุนงง

“นี่…เหตุใดเสื้อผ้าพวกนี้ถึงคุ้นตาเช่นนี้” หนึ่งในนั้นยื่นมือออกไปหมายจะพลิกดูเสื้อผ้าบนศพ ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วเขาสัมผัสศพ ใบหน้าของคนทั้งสามพลันแข็งทื่อ หลังจากนั้นพวกเขาก็หลอมละลายประหนึ่งเทียนไข สลายหายไปอย่างรวดเร็ว

ทุกคนได้สติกลับคืนมา บนพื้นเหลือเพียงศพสามร่างที่ยังคงส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งยากจะทานทน

สถานการณ์เช่นนี้ทำให้คนอดคิดถึงเหตุการณ์ตอนตื่นจากฝันมิได้