ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 65-66

หวงหร่างเป็นทายาทเผ่าดินซีหร่าง ถือกำเนิดในสกุลหวง แม้หวงซู่ไม่ใช่คนเมตตาอารี แต่ก็มิใช่ตระกูลที่อัตคัดขัดสน

แม้ชาติตระกูลของนางจะต่ำต้อยอยู่บ้าง แต่ก็ไม่นับว่ายากจน ภายหลังแต่งเข้าสำนักเซียนอวี้หู ต่อให้มีเรื่องราวมากมายไม่เป็นดังใจนึก แต่ถึงอย่างไรก็ได้อยู่อย่างสุขสบาย ถูกทะนุถนอมมาโดยตลอดเช่นนี้เกรงว่าปณิธานคงจะอ่อนแอ ถูกกักขังลงทัณฑ์มาสิบปี คำพูดของนางยังถือเป็นเรื่องจริงได้อยู่หรือไม่

“เจ้าคิดอะไรอยู่” เหมียวอวิ๋นจือเห็นเขาทำท่าครุ่นคิดจึงอดถามไม่ได้

ตี้อีชิวตรึกตรองอยู่เนิ่นนานก่อนตอบว่า “ในความฝันประหลาดครั้งก่อนนางพูดอะไรบางอย่างกับข้า ทำให้ข้าเกิดความสงสัยมากทีเดียว”

ความสนใจใคร่รู้ของเหมียวอวิ๋นจือถูกกระตุ้นขึ้นมาทันใด “คำพูดใดหรือ”

ตี้อีชิวยอบกายลงตรงหน้าหวงหร่าง ลูบเรือนผมสีดำของนางเบาๆ “นางบอกว่าชาติกำเนิดของเซี่ยหงเฉินมีปัญหา เซี่ยหลิงปี้โกหก”

พอเขาเอ่ยคำพูดนี้ออกมา เหมียวอวิ๋นจือพลันขมวดคิ้ว เนิ่นนานจึงเอ่ยว่า “ในอดีตเซี่ยหลิงปี้เก็บเซี่ยหงเฉินได้ที่ตีนเขา เรื่องนี้มีคนเห็นกับตา หากบอกว่าเป็นเรื่องเท็จก็คงเป็นเรื่องความเป็นมาของเขา แต่เซี่ยหงเฉินมาจากเมืองชิงโจว ตอนนั้นเมืองชิงโจวเกิดโรคระบาดอย่างหนัก ชาวเมืองอพยพลี้ภัย ว่ากันว่าเขาเป็นบุตรของผู้ลี้ภัยในตอนนั้น บิดามารดาล้วนสิ้นชีพไปแล้ว บัดนี้เนื่องจากเมืองชิงโจวเป็นบ้านเกิดของประมุขสำนักจึงได้รับการดูแลเป็นอย่างดีทีเดียว”

“ก็ถูก” ตี้อีชิวครุ่นคิดเนิ่นนาน “เรื่องนี้เซี่ยหลิงปี้มิได้ปิดบัง ความจริงแล้วไม่น่าจะเป็นเรื่องเท็จ”

หวงหร่างฟังพวกเขาพูดคุยกันเงียบๆ อยากจะกลอกตาสักครา

แต่แล้วนางก็สังเกตเห็นอย่างรวดเร็วว่าความจริงแล้วตี้อีชิวคอยสังเกตนางอยู่ตลอด

…ดูเหมือนเขากำลังตรวจสอบดูว่านางยังมีสติรับรู้อยู่หรือไม่!!

หวงหร่างไม่มองเขาอีก นับตั้งแต่มาอยู่กับเขาเรื่องน่าอายก็เกิดขึ้นนับไม่ถ้วน

…เลิกหยั่งเชิงข้าเสียที ท่านถือเสียว่าข้าตายไปแล้วเถิด!

นางไม่มีอาการตอบสนองโดยสิ้นเชิง ดังนั้นตี้อีชิวจึงได้แต่ล้มเลิกความพยายาม

เหมียวอวิ๋นจือกลับเอ่ยว่า “นางหนูผู้นี้เป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น นางกัดเซี่ยหลิงปี้ไม่ปล่อยจะต้องมีเหตุผลแน่นอน ในเมื่อนางพูดเช่นนี้ เจ้าไปตรวจสอบดูสักหน่อยก็ไม่เสียหาย”

ตี้อีชิวรับคำ “กลัวแต่ว่าเวลาผ่านมาหลายปี ต่อให้มีเบาะแสอะไรก็คงถูกเซี่ยหลิงปี้กลบเกลื่อนทำลายไปหมดแล้ว”

แม้จะเอ่ยเช่นนี้ แต่เขายังคงเรียกตัวหลี่ลู่มา สั่งให้อีกฝ่ายส่งคนไปเมืองชิงโจว ตรวจสอบยืนยันชาติกำเนิดของเซี่ยหงเฉินอีกครั้ง

สำนักเซียนอวี้หู

เซี่ยหงเฉินปะติดปะต่อสมุดบันทึกที่เซี่ยเซ่าชงมอบให้ สุดท้ายพอนำมารวมกันก็ได้เคล็ดวิชาชุดหนึ่ง

เขาเขียนเคล็ดวิชานั้นออกมาและใคร่ครวญไปทีละส่วน

จนกระทั่งสุดท้ายเหลือเพียงความเงียบงัน

เวลานี้เองศิษย์ของยอดเขาไป่เฉ่าก็เข้ามารายงานอย่างร้อนรน “ประมุขสำนัก ปรมาจารย์เจ็บปวดยากจะทานทน เชิญท่านไปดูหน่อยเถิดขอรับ!”

เซี่ยหงเฉินลุกขึ้น กำลังจะมุ่งหน้าไปตำหนักหลัวฝู แต่กลับชะงักฝีเท้าอย่างรวดเร็ว เพียงตอบว่า “ข้าทราบแล้ว จะรีบไปโดยเร็ว”

ศิษย์คนนั้นเห็นเขาไม่คิดจะไปในทันที จึงได้แต่รับคำและออกจากตำหนักไป

เซี่ยหงเฉินกวาดสายตามองห้องหนังสือ เนิ่นนานเขาก็หยิบวัตถุวิเศษเก็บของออกมา เก็บตำราที่เกี่ยวกับเข็มเกี่ยววิญญาณตรึงกระดูกลงไปในนั้นทีละเล่มให้เรียบร้อย

“ชิงหลัน” เขาพูดกับคนข้างนอก