ทดลองอ่าน ห้วงฝันบันดาลรัก บทที่ 65-66

เซี่ยหงเฉินขมวดคิ้วพลางกล่าวว่า “แต่จะให้ภรรยาของข้าผู้แซ่เซี่ยรั้งอยู่ในกรมซือเทียนได้อย่างไร”

เหมียวอวิ๋นจือถาม “ถ้าท่านพานางกลับสำนักเซียนอวี้หูจะชี้แจงกับเซี่ยหลิงปี้อย่างไร”

พอเขาเอ่ยคำพูดนี้ เซี่ยหงเฉินก็ชะงักไปจริงๆ เนิ่นนานเขาจึงตอบว่า “ข้า…จะปกป้องนางอย่างสุดกำลัง”

“เซี่ยหงเฉิน” ตี้อีชิวเข็นเก้าอี้ล้อเข็นของหวงหร่างเบาๆ ให้นางหันไปหาเซี่ยหงเฉินพลางพูดว่า “ท่านเอาแต่บอกนางว่าท่านจะปกป้องนางอย่างสุดกำลัง! ท่านเอาแต่บอกนางว่าสาเหตุที่นางถูกทำร้ายด้วยเข็มเกี่ยววิญญาณตรึงกระดูกเป็นเพราะท่านปกป้องนางอย่างสุดกำลัง! ที่นางถูกกักขังอยู่ในส่วนลึกของตำหนักหลัวฝูก็เป็นเพราะท่านปกป้องนางอย่างสุดกำลัง!”

สายตาของเซี่ยหงเฉินตกอยู่ที่หวงหร่าง หวงหร่างใบหน้าแข็งทื่อ ดวงตาทั้งสองข้างว่างเปล่า นางไม่พูดไม่ขยับเหมือนวัตถุปลอมชิ้นหนึ่งที่ไร้ชีวิต เมื่อเป็นเช่นนี้เขาจะพูดออกได้อย่างไร

การละเลย ความระแวงแคลงใจ เจตนาเหินห่างหลายปีเหล่านั้น คำพูดในปีนั้นเขาฟังแค่ช่วงแรกก็ตัดบทพร้อมตำหนิสั่งสอนนาง

การกักขังทรมานสิบปีนั้น แม้ในใจเขาจะเต็มไปด้วยความสงสัย แต่กลับไม่เคยพิสูจน์ยืนยัน ดังนั้นนางจึงไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันมาสิบปี ใครเล่าจะรู้ถึงความเจ็บปวดของนาง

บัดนี้ได้พบกันอีกครั้ง เขาบอกว่าจะปกป้องนางอย่างสุดกำลัง แต่คนในวันวานกลับเต็มไปด้วยบาดแผลเสียแล้ว

“ข้า…” เขาเผชิญกับแววตาเลื่อนลอยไร้เรี่ยวแรงของหวงหร่าง เอ่ยคำพูดที่เหลือไม่ออก

เหมียวอวิ๋นจือกล่าวว่า “บุญคุณความแค้นระหว่างพวกท่านข้าผู้เฒ่าไม่สนใจ แต่บัดนี้เกิดความวุ่นวายขึ้นกะทันหัน กรมซือเทียนและสำนักเซียนอวี้หูต้องร่วมมือกันสืบหาความจริง มิใช่มาห้ำหั่นกันเองอยู่ที่นี่ นับจากวันนี้ไปหากพวกท่านทั้งสองกล้าลงไม้ลงมืออีก ข้าผู้เฒ่าจะถอนเข็มเกี่ยววิญญาณตรึงกระดูกของนางหนูผู้นี้ออกเสีย จะได้ไม่ต้องแย่งชิงกัน!”

ใต้เท้าเจ้ากรมรู้สึกคุ้นกับเหตุการณ์นี้ พอใคร่ครวญดูให้ดี นี่เป็นสิ่งที่ฉิวเซิ่งไป๋เคยพูดกับเขาในเจดีย์หยวนหรงตอนอยู่ในห้วงฝัน

‘หากเจ้ากรมไม่ดื่มยา ข้าจะเหยียบหนอนบุ้งตัวนี้ให้ตายเสีย!’

ดูเหมือนว่าคนเราจะมีจุดอ่อนไม่ได้เลยจริงๆ

เซี่ยหงเฉินเก็บกระบี่แห่งจิต เขาหันไปหาตี้อีชิวพลางเอ่ยว่า “นางแค่มาพักรักษาตัวที่นี่เท่านั้น เมื่อสืบหาสาเหตุของความฝันนี้ได้ ข้าจะมารับตัวนางกลับไป”

ตี้อีชิวแค่นยิ้มอย่างเย็นชา “สหายเก่าที่ประมุขสำนักเซี่ยอาศัยความสามารถทำผิดต่อนาง คิดจะรับตัวนางกลับไปย่อมต้องอาศัยความสามารถเช่นเดียวกัน อาศัยแค่ฝีปากเกรงว่าคงไม่ได้”

หลี่ลู่และคนอื่นๆ ต่างพูดไม่ออก…หากจะว่ากันด้วยเรื่องความสามารถของสองคนนี้ เซี่ยหงเฉินน่าจะเหนือกว่า แต่ถ้าหากว่ากันด้วยฝีปาก ใต้เท้าเจ้ากรมของพวกตนไร้เทียมทานในใต้หล้า

จริงดังคาด เซี่ยหงเฉินคร้านจะสนใจ เขาเดินไปตรงหน้าหวงหร่าง ยกมือขึ้นหมายจะสัมผัสใบหน้านาง แต่สุดท้ายก็มิได้ทำเช่นนั้น

คนในวันวานดั่งน้ำแข็งดั่งหยก ราวกับปราศจากความรู้สึก

เดิมทีนางเป็นคนที่อยู่นิ่งเฉยไม่ได้ แม้ต้องอยู่ในหอฉีลู่อย่างสงบเสงี่ยมมาร้อยกว่าปีก็ยังทำอะไรไว้มากมาย

เซี่ยหงเฉินไม่กล้าคิดถึงความรู้สึกของนาง

ดังนั้นแม้กระทั่งคำว่า ‘ข้าขออภัย’ คำนี้เขายังรู้สึกว่าช่างไร้ค่า

เขากล่าว “ข้า…จะไปค้นตำราทั้งหมดเกี่ยวกับเข็มเกี่ยววิญญาณตรึงกระดูกและนำมามอบให้ผู้อาวุโส”

เหมียวอวิ๋นจือรับคำ “กลับไปเถิด อย่าลืมเรื่องสำคัญในตอนนี้ ว่ากันตามตรงแล้วหวงหร่างก็เป็นผู้เชี่ยวชาญเฉพาะทางผู้เลื่องชื่อแห่งยุค อย่าเอาอย่างไก่กับสุนัขที่ทั้งจิกและกัดกัน ทำให้นางขบขันเสียเปล่า”

เซี่ยหงเฉินมองหวงหร่างอีกครั้ง เนิ่นนานเขาจึงค้อมกายคารวะเหมียวอวิ๋นจือ หันหลังเดินออกจากกรมซือเทียน

หิมะยังคงไม่หยุดตก เหมันต์ในเมืองหลวง แม้กระทั่งหยดน้ำก็จับตัวเป็นน้ำแข็งได้

ตี้อีชิวลูบศีรษะหวงหร่างเบาๆ พลางพูดว่า “ความจริงแล้วการเข้าสู่ห้วงฝันก็ไม่มีอะไรเสียหาย อย่างน้อยเจ้าก็ได้หลุดพ้นจากพันธนาการ ได้รับอิสระอีกครั้งใช่หรือไม่”

“นี่เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรของเจ้า!” เหมียวอวิ๋นจือเลิกคิ้วด้วยสีหน้าถมึงทึง เอ่ยปากด่าว่าทันที “มรรคาสวรรค์ดำเนินไปตามวัฏจักร หมุนเวียนไปโดยไม่หยุดพัก! บัดนี้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น เกรงว่าอีกไม่นานหายนะครั้งใหญ่จะมาเยือน! พวกสายตาตื้นเขิน มิน่าแปลกใจที่เป็นเชื้อสายของซือเวิ่นอวี๋! ไม้ผุ! ดินเหลว!”

เขาด่าว่าอย่างกรุ่นโกรธเหมือนตำหนิสั่งสอนบุตรหลานของตน ทำเอาทุกคนในกรมซือเทียนเงียบกริบดั่งจักจั่นในฤดูเหมันต์

มีเพียงหวงหร่างที่รู้สึกดีกับการลูบปลอบของตี้อีชิวและเห็นด้วยกับคำพูดนี้

การเข้าสู่ห้วงฝันไม่ดีตรงที่ใดเล่า พวกคนที่ตายไปได้ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง นี่เป็นสิ่งที่ผู้คนมากมายเท่าไรใฝ่ฝันปรารถนา วิงวอนและตั้งตารอ

ไม่ดีตรงที่ใด