ทดลองอ่าน ออกจากจวนมาไขคดี บทที่ 224-225

เฉินอิ๋งคิดเช่นนั้นพลางเดินไปหยุดอยู่ข้างเตาดินเผา หมายยกหูกาขึ้นชงชา

เพียงแต่หูกานั่นถูกไฟเผาจนร้อนระอุลวกมือ ทันทีที่แตะถูก เฉินอิ๋งก็รีบชักมือกลับ นางกวาดตามองไปรอบๆ หมายจะหาผ้าสักผืนมารองมือไว้

แต่ใครจะไปนึกว่าขณะที่นางกำลังคิดอยู่นั้น จู่ๆ ข้างกายนางก็พลันมืดลง อุ้งมือขนาดใหญ่ข้อต่อเด่นชัดข้างหนึ่งปรากฏขึ้นต่อสายตา หูกาถูกยกขึ้นด้วยท่วงท่าสบายๆ

เฉินอิ๋งเหลือบมองด้วยความรู้สึกประหลาดใจ ก่อนจะเห็นเผยซู่ยกกาน้ำไปที่ข้างโต๊ะเหมือนคนไม่มีอะไรทำ รินน้ำร้อนใส่ลงไปในกาน้ำชาหรู่เหยา* สีเขียวเมล็ดถั่วพลางเอ่ยปากว่า “กานี้ร้อนยิ่ง ให้ข้าจัดการเถอะ”

เขาเติมน้ำลงไปในกาน้ำชาจนเต็ม ก่อนจะวางกาน้ำกลับลงบนเตาอีกครั้ง หลังจากนั้นก็รินน้ำชาลงในถ้วยชาสองใบ

เฉินอิ๋งตะลึงดูการเคลื่อนไหวทั้งหมดทั้งมวลของอีกฝ่าย นางรู้สึกว่าการเคลื่อนไหวของเขาในยามนี้ต่างจากยามปกติอยู่มาก

“ดื่มเถอะ ใบชาของที่นี่ล้วนแต่ใบชาชั้นยอด” หลังนั่งกลับลงบนเก้าอี้เผยซู่ก็กล่าววาจาดังกล่าว ราวกับไม่รู้ตัวว่าเมื่อครู่ตนเองทำอันใดลงไป

ส่วนเฉินอิ๋งกลับสังเกตเห็นท่าทีไม่ปกติของอีกฝ่าย

ท่านโหวน้อยรินชาให้ข้า?!

เฉินอิ๋งจำได้แม่น ตอนอยู่ที่หอชุมนุมซื่ออี๋นางรินชาให้เขา ผลคือไม่เพียงเขาไม่ดื่ม หากยังลงมือล้างถ้วยใบใหม่

ยามนี้เขาเป็นอะไรไป นิสัยเปลี่ยน?

ถึงในใจจะนึกสงสัย แต่ถึงกระนั้นสีหน้าของเฉินอิ๋งกลับไม่ปรากฏชัด หลังจากกล่าวขอบคุณอีกฝ่ายออกมาคำหนึ่ง นางก็นั่งกลับลงไปบนเก้าอี้

กระดาษรหัสลับแผ่นนั้นยังคงวางอยู่บนโต๊ะ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เฉินอิ๋งก็วกกลับเข้าสู่บทสนทนาต่อ “ปกติแล้วหนังสือที่จะใช้เทียบเคียงกับรหัสลับนี้น่าจะไม่ใช่หนังสือแปลกประหลาดอันใด หากท่านโหวน้อยมีเวลา ลองหาหนังสือในท้องตลาดมาเทียบดู ไม่แน่ว่าอาจหาอักษรสี่ตัวนี้พบ”

พูดถึงตรงนี้นางก็หยุดไปชั่วขณะ ยกถ้วยชาขึ้นก่อนจะกล่าวต่อ “หากตัวเลขสี่ตัวนี้ไม่ใช่ซ้ายหนึ่งกลุ่มขวาหนึ่งกลุ่ม แต่เป็นการเรียงลำดับอยู่ด้วยกัน เช่นนั้นตัวอักษรสี่คำที่หาออกมาได้ก็น่าจะสามารถเรียบเรียงกันเป็นประโยคได้”

เผยซู่พูดออกมาตามตรงอย่างไม่คิดปิดบัง “เศษกระดาษนั่นมีขนาดแค่หนึ่งฝ่ามือ เขียนตัวเลขสี่กลุ่มได้พอดิบพอดี ข้าคิดว่าพวกมันน่าจะเชื่อมโยงต่อเนื่องกัน”

“เช่นนั้นย่อมดียิ่ง” เฉินอิ๋งดื่มชาคำหนึ่ง นางยิ้มอย่างพึงพอใจ นางช่วยเผยซู่ได้อีกเรื่องแล้ว

นับแต่ไม้สลักบนตัวสตรีนิรนามมาจนถึงค่ายกลในครั้งก่อน หนี้น้ำใจที่เผยซู่ติดค้างนางจนถึงยามนี้เหมือนจะมีอยู่ไม่ใช่น้อย

โอกาสเหมือนจะประจวบเหมาะ เรื่องที่นางต้องการทำนั้นยามนี้น่าจะสามารถเอ่ยปากพูดได้แล้ว

ครั้นคิดได้เช่นนั้นเฉินอิ๋งก็วางถ้วยชาลงช้าๆ สายตามองจ้องไปทางเผยซู่ สายตาที่ปรากฏอยู่ในดวงตาใสสะอาดคู่นั้นเหมือนจะต่างจากเดิมอยู่มากโข

เผยซู่รับรู้ได้ทันที เขาเงยหน้ามองนางปราดหนึ่ง คิ้วเลิกขึ้นน้อยๆ พลางถาม “คุณชายสามมองข้าเช่นนี้ มีเรื่องอันใดใช่หรือไม่”

“ถูกแล้ว ข้ามีเรื่องเรื่องหนึ่งใคร่ขอให้ท่านโหวน้อยช่วยเหลือ” สีหน้าของเฉินอิ๋งกลับกลายเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาทันที นางพูดพลางหยิบเอาถุงหอมใบหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ