ทดลองอ่าน อัครเสนาบดีหญิง บทที่ 7 – บทที่ 8

เท้าข้างนั้นดูกลมกลึงขาวผ่อง ยามสวมรองเท้าฟางจึงดูเล็กกว่ายามที่สวมรองเท้าหุ้มข้ออย่างมาก แม้จะมองเห็นเพียงแวบเดียว ก็รู้สึกว่าเท้าคู่นี้แทบไม่ต่างจากเท้าของหญิงสาวเลย

เว่ยอี้จือรีบสะกดความคิดที่ผุดขึ้นมาลงไปทันที หากเซี่ยซูล่วงรู้ว่าเขาคิดอะไร นั่นจะกลายเป็นการล่วงเกินไปได้

กลับถึงจวนสกุลหวัง หวังจิ้งจือก็สั่งว่าห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปเป็นอันขาด ทั้งสั่งให้สาวใช้มาช่วยกันอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เซี่ยซู

ทว่าสาวใช้กลุ่มนั้นกลับถูกเซี่ยซูไล่ตะเพิดออกมาจากห้อง

เซี่ยซูเหน็ดเหนื่อยทั้งกายและใจ นางแทบจะหลับไปในถังอาบน้ำ ต่อมาเพราะเซี่ยหร่านมาขอเข้าพบ นางจึงค่อยลุกจากถังอาบน้ำที่น้ำเริ่มเย็นแล้วได้

เซี่ยซูแต่งกายเรียบร้อยแล้วจึงเปิดประตูให้ เซี่ยหร่านมองสำรวจนางขึ้นๆ ลงๆ หลายครั้งแล้วค่อยเข้าไปกระซิบบอกว่า “ดีที่ท่านรอดมาได้ หากท่านเป็นอะไรไปสกุลเซี่ยต้องประสบเคราะห์ภัยแน่”

ยังมีอีกประโยคหนึ่งที่เซี่ยหร่านไม่ได้พูดออกไป ก็คือ…เขาเองต้องพลอยประสบเคราะห์ไปด้วยเป็นแน่

เซี่ยซูนั่งลงที่ด้านหลังโต๊ะแล้วทำท่าบอกให้เขานั่งลงด้วย “เรื่องนี้ตระกูลใหญ่ทางใต้เป็นตัวการ แต่จุดมุ่งหมายของพวกเขาน่าจะไม่ใช่ต้องการชีวิตข้าหรอก มิเช่นนั้นคงลงมือสังหารข้าไปตั้งแต่แรกแล้ว”

เซี่ยหร่านช่วยรินน้ำชาให้เซี่ยซู หวังจะช่วยปลอบใจนาง “เช่นนั้นท่านคงรู้เป้าหมายของพวกเขากระมัง”

“กลับไปลองสอบถามเล่ออันดูสักหน่อยก็น่าจะได้รู้แล้ว”

“เล่ออันเป็นคนของพวกเขาหรือ!”

“แน่นอน มิเช่นนั้นเรื่องนี้จะเกิดขึ้นอย่างประจวบเหมาะได้หรือ จุดมุ่งหมายของเล่ออันก็คือหมายให้ข้ากับอู่หลิงอ๋องแตกคอกัน รอให้มาที่ไคว่จีแล้วให้พวกฝ่ายใต้ลงมือสำเร็จ อู่หลิงอ๋องย่อมจะกลายเป็นแพะรับบาป ถึงตอนนั้น ขุนนางในราชสำนักทั้งบู๊และบุ๋นถูกกำจัด สกุลหวังถูกลากให้แปดเปื้อนไปด้วย ตระกูลฝ่ายเหนือย่อมต้องวุ่นวาย ตระกูลทางฝ่ายใต้เดิมทีก็มีกำลังกล้าแข็งอยู่แล้ว ไม่ว่าพวกเขาคิดจะทำสิ่งใดย่อมสามารถทำได้ง่ายดายนัก”

เซี่ยหร่านนิ่วหน้า “หากเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งต้องกำจัดท่านไปมิใช่หรือ”

เซี่ยซูส่ายหน้า “ที่พวกเขาไม่ได้ลงมือฆ่าข้าก็เพราะข้ายังมีประโยชน์ เห็นทีคงคิดทำอะไรที่ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แน่”

เซี่ยหร่านเห็นเซี่ยซูวิเคราะห์เรื่องเหล่านี้ให้ตนเองฟังอย่างละเอียดก็พอจะคาดเดาได้บ้าง “ท่านอยากให้ข้าไปสอบสวนเล่ออัน?”

“เจ้าคนเดียวไม่ไหวหรอก” เซี่ยซูกลั้นยิ้ม “พามู่ไป๋ไปด้วย เรื่องเอาฐานะการเป็นคนของสกุลเซี่ยไปกดข่มผู้อื่นน่ะ เขาถนัดนัก”

เซี่ยหร่านกลั้นไม่ไหวหลุดขำออกมา “เขาภักดีทีเดียว เพิ่งรู้ว่าท่านกลับมาก็โวยวายจะขอมาพบท่านให้ได้ หลังจากถูกท่านหมอจับกรอกยาไปหลายชาม ถึงได้เพิ่งหลับไป”

เซี่ยซูถอนหายใจ “เขาไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

มิใช่แค่มู่ไป๋เท่านั้น เมื่อเซี่ยซูกลับมาอย่างปลอดภัย ตระกูลอื่นๆ ก็ล้วนอยากมาเยี่ยมจนแทบจะห้ามปรามไม่ไหว อย่างไรเสียก็เป็นถึงอัครเสนาบดี แม้จะมีชาติกำเนิดไม่สูงส่งเท่าไร ทั้งไม่เป็นที่ชื่นชอบของผู้อื่น ถึงอย่างนั้นเซี่ยซูก็ยังถือเป็นหัวหน้าใหญ่ของขุนนางทั้งหลาย เป็นคนที่แม้แต่ฮ่องเต้ก็ยังทำอะไรไม่ได้ พวกเขามีหรือจะทำอะไรได้

เซี่ยซูกลับมาถึงก็มืดค่ำแล้ว นอนหลับไปได้ไม่กี่ชั่วยามก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายดังอยู่ด้านนอกเรือนหย่ากวง นางจึงฟาดหมอนลงกับเตียงด้วยความหงุดหงิด แต่พอมาคิดอีกทีหมอนที่นางฟาดอยู่นี้ดูเหมือนจะเป็นของสกุลหวัง นางจึงเก็บหมอนไว้อย่างดีแล้วลงจากเตียงด้วยความขุ่นเคือง ลุกขึ้นยืนสวมเสื้อผ้าอย่างกรุ่นโกรธ