ทดลองอ่าน อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด! บทที่ 4

“มีของพิเศษถึงเพียงนี้ด้วยหรือ มิใช่แค่เรื่องเล่าลือหรอกรึ” หยวนสี่ตี้เริ่มนึกสนใจขึ้นมา “เจ้าเคยเห็นหรือไม่ แล้วจะไปหาซื้อได้จากที่ใด เรื่องราคาย่อมมิใช่ปัญหา สามารถให้เฟิ่งจวินช่วยซื้อให้เราได้”

เฟิ่งจวินที่เคยเป็นถึงคหบดีผู้มั่งคั่ง ยามนี้กำลังอยู่หลังฉากบังลมด้วยสีหน้าทุกข์ร้อน จำต้องดีดลูกคิดคำนวณราคาล่วงหน้า

“กระหม่อมยังไม่มีวาสนาที่จะได้เห็น แต่ว่า…” หลูฉี่หรี่ตามองไปที่ไป๋สิงเจี่ยนพลางยกมุมปากขึ้น “ไท่สื่อจะต้องเคยเห็นมาแล้วเป็นแน่ ไม่ทราบว่าท่านจะช่วยชี้แจงให้ฝ่าบาททรงฟังสักเล็กน้อยได้หรือไม่”

ไป๋สิงเจี่ยนขึ้นชื่อว่าเป็นคนที่มัธยัสถ์ยิ่ง หากเขาเคยพบเห็นหมึกวิเศษของพู่กันผลิดอกที่มีค่าควรเมือง นั่นต้องมีความหมายแฝงเร้นอยู่เป็นแน่

ภายในตำหนักเงียบลงชั่วครู่ ไป๋สิงเจี่ยนจึงเอ่ยขึ้นอย่างเนิบช้า “กระหม่อมมีวาสนาได้เห็นจริง ฝ่าบาทเองก็เคยทอดพระเนตรแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

หยวนสี่ตี้เอ่ยถามอย่างแปลกใจ “เราได้เห็นเมื่อไรกัน”

“หนึ่งชั่วยามก่อนหน้านี้ กระหม่อมได้ให้คนส่งฎีกาเข้าวังอย่างเร่งด่วน ฎีกานั้นก็เขียนด้วยหมึกวิเศษของพู่กันผลิดอกพ่ะย่ะค่ะ”

หลูฉี่และฉืออิ๋งพลันตกตะลึงไปทั้งคู่

หยวนสี่ตี้รีบเร่งหยิบฎีกาเร่งด่วนบนโต๊ะขึ้นมา เป็นฎีกาที่นางเพิ่งหยิบมาดูเมื่อครู่นี้นั่นเอง แต่เมื่อมองทั้งซ้ายทั้งขวา วางตั้งวางขวางแล้วก็ไม่เห็นอะไรที่พิเศษกว่าทั่วไป นางอดสงสัยไม่ได้ ไป๋สิงเจี่ยนใช่ทำให้เราไขว้เขวหรือไม่

โดยไม่สนว่าเป็นของจริงหรือปลอม หลูฉี่เพียงรีบเอ่ยสอบถาม “ขอถามไท่สื่อว่าได้หมึกวิเศษของพู่กันผลิดอกมาอย่างไรกัน ได้รับมาเป็นการส่วนตัว หรือได้รับเพราะเป็นสิ่งของตอบแทนจากการช่วยเหลือผู้อื่นทำบางสิ่งบางอย่าง?”

ไป๋สิงเจี่ยนลุกขึ้นจากเก้าอี้ เขากำไม้เท้าเอาไว้แน่น ก่อนจะใช้มืออีกข้างรวบชุดแล้วคุกเข่าลง การทำเช่นนี้สำหรับเขาแล้วนับว่ายากลำบากอย่างมาก

ฉืออิ๋งไม่เคยเห็นไป๋สิงเจี่ยนคุกเข่าคำนับเช่นนี้มาก่อน แม้ท่าทางดูลำบากอยู่บ้าง ทว่าแววตาของเขากลับดูแน่วแน่ การให้ผู้ที่ตระหง่านประดุจขุนเขาหยกคุกเข่านั้นดูเหมือนจะเป็นความสวยงามที่โหดร้ายอย่างหนึ่ง ฉืออิ๋งอดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้

“ฝ่าบาท วันนี้กระหม่อมบังเอิญพบว่าอาลักษณ์ของหลันไถมีการใช้หมึกวิเศษของพู่กันผลิดอก เมื่อทำการตรวจสอบก็ทราบว่าช่วงที่เซ่าลิ่งสื่อชุยซั่งไปบันทึกเรื่องราวอยู่ที่ป๋อหลิง เขาได้รับสินบนจากสกุลชุยแห่งป๋อหลิง ให้ปิดบังเรื่องที่สกุลชุยแห่งป๋อหลิงเปิดกิจการเหมืองทองแดงโดยไม่แจ้งทางการ ซึ่งเรื่องนี้เกี่ยวพันถึงการลอบทำการค้ากับแคว้นใกล้เคียงด้วย ภายหลังจากที่กระหม่อมตรวจสอบจนทราบเรื่องนี้แล้ว จึงได้ออกคำสั่งให้คนไปจับตัวชุยซั่ง พร้อมสั่งเก็บหนังสือที่เขาทำทั้งหมด แล้วเขียนฎีกาทูลถวายฝ่าบาทอย่างเร่งด่วนพ่ะย่ะค่ะ”

หยวนสี่ตี้ไม่รู้ว่าควรโกรธหรือควรตระหนกดี หากไม่ใช่เพราะฉืออิ๋งและเฟิ่งจวินมารบกวน นางก็สมควรได้อ่านฎีกาฉบับนั้นจบแล้ว แต่นี่ไม่ใช่จุดสำคัญ จุดสำคัญอยู่ที่สกุลชุยแห่งป๋อหลิงที่สมคบกับศัตรูของอาณาจักร โดยมีอาลักษณ์ของหลันไถช่วยปกปิด การกระทำอันเที่ยงตรงของอาลักษณ์กลับกลายเป็นเครื่องมือให้คนบางคนได้ประโยชน์

“ไป๋สิงเจี่ยน เจ้าช่างบังอาจนัก! โทษของการวางแผนก่อกบฏ เจ้ายังกล้าบอกว่าตนเองไม่ทราบเรื่อง แล้วยังปฏิเสธความรับผิดอย่างหมดจดอีกรึ!” หยวนสี่ตี้เอ่ยขึ้นอย่างกรุ่นโกรธ