ทดลองอ่าน อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด! บทที่ 4

หลูฉี่เบิกตามองแทบถลน แต่ก็ยอมถอยห่างออกไปสามก้าว ปากกล่าวขึ้นอย่างไม่ยอมแพ้ “ไป๋สิงเจี่ยน ท่านดูแคลนข้า และดูแคลนพวกข้าสำนักตรวจการทั้งหมด หรือว่าท่านเป็นพวกที่ชอบข่มเหงผู้อื่นหรือ?”

ไป๋สิงเจี่ยนคร้านจะไปตอแยด้วย เพียงเดินออกจากประตูตำหนักไป

หลูฉี่เดินออกประตูตามไป “เมื่อครู่ตอนองค์หญิงประคองท่าน เหตุใดจึงไม่เห็นท่านมีท่าทีปฏิเสธเช่นนี้? ต้องเป็นเพราะท่านดูแคลนพวกข้าเป็นแน่ ต้องใช่แน่นอน”

ฉืออิ๋งเดินมาถึงข้างประตู สายตามองตามหลังคนทั้งสองที่จากไป พวกที่ชอบข่มเหงผู้อื่น? มันคืออย่างไรกัน ไม่ชอบให้คนเข้าใกล้กระนั้นหรือ มิน่าเล่าทุกครั้งที่ข้าพยุงไป๋สิงเจี่ยน เขาจึงได้แสดงออกว่าไม่ค่อยเต็มใจนัก ฉืออิ๋งรู้สึกลิงโลดในใจ นางรู้ว่าจะทำให้เขารำคาญได้อย่างไรแล้ว

ฉืออิ๋งไปร่วมกินอาหารค่ำกับบิดามารดาด้วยสีหน้าระรื่น นางพบว่าบิดากำลังป้อนอาหารให้มารดาอย่างไม่รู้จักเบื่อหน่าย อาหารบนโต๊ะก็เหลืออยู่ไม่มากแล้ว

“แล้วแป้งม้วนไส้ไข่ปูกับบัวลอยของลูกเล่า?” ฉืออิ๋งจ้องไปที่จานว่างเปล่า นางโกรธจนอยากจะพลิกโต๊ะประเดี๋ยวนั้นเลย นางยังมองเห็นคราบไข่ปูที่มุมปากมารดาอยู่เลย

เฟิ่งจวินร้องอ้อคำหนึ่ง “ห้องเครื่องลืมทำแป้งม้วนไส้ไข่ปูของชอบของเป่าเปาอีกแล้ว ช่างน่าโมโหเสียจริง!”

ฉืออิ๋งกอดเก้าอี้พลางนั่งดิ้นไปมาอยู่บนพื้น “อาหารสามมื้อของวันนี้ ลูกไม่ได้กินแป้งม้วนไส้ไข่ปูเลยสักมื้อเดียว ลูกถูกรังแก ลูกจะไปฟ้องเสด็จตา”

หยวนสี่ตี้เคยชินกับวิธีดิ้นไปพลางปากก็ร้องว่าจะฟ้องไปพลางของฉืออิ๋งแล้ว นางทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องพวกนี้ เพียงหันไปหยอกเอินกับเฟิ่งจวิน “ท่านพี่ เหตุใดระยะนี้ข้าจึงรู้สึกหิวอยู่บ่อยครั้งเล่า”

“ต้องเป็นเพราะหยวนเป่าเอ๋อร์ยุ่งกับงานราชการ ทุ่มเทกายใจอย่างหนัก จึงเหนื่อยมากเป็นธรรมดา จากนี้พวกฎีกาก็ให้ข้าดูแทนท่านเถอะ” เฟิ่งจวินทำตาหวานเป็นประกายวิบวับ “ภายหลังจะได้ไม่บอกว่าเหนื่อยมากทุกวัน จนไม่มีรับสั่งเรียกตัวเฟิ่งจวิน”

นี่ทั้งคู่ทำเหมือนไม่รู้ว่ามีคนอยู่ ไม่เกรงใจผู้ใดเอาแต่คุยกะหนุงกะหนิงกันไปมา กับฉืออิ๋งที่ดิ้นปัดป่ายมาพักหนึ่ง พอรู้ว่าถูกเมินจึงลุกขึ้นมาจากพื้นเองแล้วนั่งลงข้างโต๊ะ ด้วยความโมโหจึงยัดของกินใส่ปาก หากนางยังไม่กินอาหารค่ำอีก คงไม่มีอะไรเหลือให้นางได้กินแน่ เลี้ยงข้าเช่นนี้ จะต้องโดนทั้งคนและเทพพิโรธ!

“ใช่แล้ว น้องชายลูกใกล้จะเข้าวังแล้วนะ” เฟิ่งจวินหยิบจดหมายฉบับหนึ่งออกมาจากแขนเสื้อ วางลงที่โต๊ะแล้วดันไปที่ฉืออิ๋งซึ่งกำลังสวาปามอย่างหิวโหย “หลายวันนี้เจ้าก็ไปจัดเตรียมให้ที”

ปากฉืออิ๋งยังคาบผักที่มารดากินเหลือไว้ นางเช็ดมือแล้วเปิดจดหมายอ่าน “ได้บอกว่ามีของเล่นจากซีจิงหรือไม่”

หยวนสี่ตี้ฉวยโอกาสนี้คีบเนื้อก้อนสุดท้ายบนโต๊ะมา ปากก็ไม่ลืมเอ่ยคำพูดแสดงความห่วงหาของคนเป็นมารดา “แม่เองก็ไม่ได้เห็นโต้วเปาเอ๋อร์มานานแล้ว น่าจะหลายเดือนแล้วกระมัง”

เฟิ่งจวินเอ่ยแก้ให้ “หนึ่งปีครึ่งแล้ว”