ทดลองอ่าน อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด! บทที่ 6

แม้จะเป็นย่างก้าวที่ยิ่งเดินยิ่งลำบาก กระนั้นไป๋สิงเจี่ยนก็ยังอดทนที่จะก้าวเดินไปด้วยตนเอง ความทะนงนี้ไม่จำเป็นต้องให้เขาพูดออกมา เพียงแค่สีหน้าท่าทางที่เขาแสดงออกมาก็ชัดเจนพอแล้ว เนื่องจากสีหน้าเขาได้กีดกันผู้อื่นให้ห่างไกล

โต้วเปาเอ๋อร์อยู่ข้างๆ เห็นแล้วก็รู้สึกทุกข์ทรมานยิ่ง เขารู้สึกว่าตนเองใจร้ายที่ไม่ได้ช่วยเหลือไป๋สิงเจี่ยน หากช่วยแล้วทำให้อีกฝ่ายรำคาญก็จะยิ่งดูใจร้ายมากขึ้น

ตลอดทางที่เดินนั้น โต้วเปาเอ๋อร์จะคอยเดินนำหน้า เดินอยู่สักพักก็จะหยุดคอย และตอนนี้เขาก็เพิ่งข้ามธรณีประตูมา มองเห็นธรณีประตูแล้วก็อดปาดเหงื่อไม่ได้ เมื่อก่อนไม่รู้สึกอะไร แต่ตอนนี้เขากลับพบว่าธรณีประตูนี้สูงเกือบเท่าหัวเข่าทีเดียว อาจารย์จะก้าวข้ามได้อย่างไรเล่า! ทางสายนี้สูงๆ ต่ำๆ ไม่ราบเรียบอยู่ด้วย ทั้งข้ายังเป็นคนนำทางอาจารย์มาเองอีก!

เห็นว่าตนเองทำเรื่องโง่เขลาลงไป จิตใจของโต้วเปาเอ๋อร์ตึงเครียดจนยกนิ้วขึ้นมากัด จะทำอย่างไรดี

ดูสิ อาจารย์หยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าธรณีประตูชั่วครู่หนึ่งแล้ว! โต้วเปาเอ๋อร์ถึงกับอยากร้องไห้ในความคิดน้อยของตนเอง!

ในใจโต้วเปาเอ๋อร์ว้าวุ่นไปหมด หากตอนนี้เขาพูดว่า…

‘อาจารย์ พวกเราไปที่อื่นดีกว่า’ นั่นเท่ากับเขามองว่าอาจารย์เอาชนะไม่ได้แม้แต่ธรณีประตูกระมัง นิสัยของอาจารย์จะทนได้หรือ

แต่หากพูดว่า… ‘นี่เป็นแค่ธรณีประตูธรรมดาทั่วๆ ไป ท่านข้ามมันได้อยู่แล้ว’ ถ้าหากอาจารย์ก้าวไม่พ้นเล่า นั่นจะไม่ยิ่งแย่ไปกันใหญ่หรือ

โต้วเปาเอ๋อร์มาถึงจุดที่ว่า…จะเดินหน้าก็ไม่ได้ ถอยหลังก็ไม่ได้แล้ว และยามที่สมองกำลังคิดไปถึงขั้นหาคนมาเลื่อยธรณีประตูทิ้งนั้น ภาพที่เขาเห็นก็ทำให้ต้องเบิกตาค้าง หากเข้าใจไม่ผิด นี่ไม่ใช่ภาพฝันกระมัง มือหนึ่งของอาจารย์ค้ำไม้เท้า อีกมือจับชายอาภรณ์ เท้าซ้ายก้าวข้ามธรณีประตูที่สูงเทียมเข่าได้อย่างพอดิบพอดี ราวกับวัดความสูงมาก่อนแล้ว ชายเสื้อก็กวาดผ่านไปบนธรณีประตู เท้าขวาพลันก้าวข้ามตามมาด้วย

โต้วเปาเอ๋อร์ขยี้ตาเพื่อยืนยันว่าไป๋สิงเจี่ยนได้ก้าวเข้ามาข้างในด้วยตนเองแล้วจริงๆ แม้จะก้าวข้ามได้ไม่เร็วนัก ไม่สิ จริงๆ กลับเชื่องช้าและระมัดระวังยิ่ง ถึงอย่างนั้นก็ครั้งเดียวผ่าน เห็นชัดว่าสำหรับไป๋สิงเจี่ยนแล้ว ธรณีประตูนี้ถือเป็นความท้าทายที่ไม่เบาทีเดียว เขาเม้มริมฝีปากแน่น มีเหงื่อไหลลงมาตามไรผม แสดงให้เห็นว่าเขาได้ใช้พละกำลังไปจนสุดแล้วจริงๆ

โต้วเปาเอ๋อร์ที่ตื่นเต้นจนรับไม่ไหวสุดท้ายก็โล่งใจได้แล้ว แต่สิ่งที่ตามมาคือความจริงที่อยู่ตรงหน้านี้ต่างหาก ทำให้เขาเพิ่งรู้ว่าตนเองนั้นไร้เดียงสาเกินไป

ไป๋สิงเจี่ยนก้าวข้ามธรณีประตูได้อย่างยากลำบากแล้ว ชั่วขณะนั้นเท้าก็ไปเหยียบลงบนกลองป๋องแป๋ง

โต้วเปาเอ๋อร์ได้แต่กัดนิ้วตนเอง ไม่กล้าหายใจแรงนัก ด้วยกลัวว่าอาจารย์จะสะดุดกลองป๋องแป๋งล้มลง

ไป๋สิงเจี่ยนได้แต่ชักเท้าขวาขึ้น แล้วใช้ไม้เท้าเขี่ยกลองป๋องแป๋งออกไปด้านข้าง ทว่าพอเงยหน้าขึ้นแล้วก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่เห็นในตำหนัก…บนพื้นนี้?

บนพื้นห้องมีของเล่นวางกระจัดกระจายอยู่ทั่ว ทั้งกรงนก ตะกร้าสานไม้ไผ่ ถุงหอม ตุ๊กตาล้มลุก รูปปั้นดินเผา เตาไฟจิ๋ว กาน้ำจิ๋ว ขวดโหลจิ๋ว แจกันจิ๋ว ชามจิ๋ว กังหันหกแฉก ขนไก่ฟ้า กลองจิ๋ว ธงกระดาษ ตะกร้าดอกไม้จิ๋ว กระชอนจิ๋ว ขลุ่ยไม่ไผ่ ปี่ไม้ไผ่ กระดิ่งลม กระดานแปดเหลี่ยม ดาบหกห่วง งูไม้ไผ่ หน้ากาก ตะเกียงจิ๋ว ว่าวรูปนก ว่าวรูปกระเบื้อง สายป่านว่าว เก้าอี้ไม้ไผ่ ไม้ตีกลอง ไม้ทุบเสื้อด้ามยาว แตรยาว…