ทดลองอ่าน อาจารย์ข้าน่ารังแกที่สุด! บทที่ 7

ตันชิงมือคล้องตะกร้าไม้ไผ่ ยืนอยู่ใต้ต้นอิงเถา รอจนไป๋สิงเจี่ยนถลกชุดแล้วปีนขึ้นต้นอิงเถาแล้ว จึงค่อยส่งตะกร้าให้เขา

“ไท่สื่อ ท่านไม่ให้ข้าเป็นคนเด็ดจริงหรือขอรับ ข้ารับรองเลยว่าจะไม่ทำให้กิ่งหักและใบร่วง” ตันชิงมองดูไป๋สิงเจี่ยนบนต้นไม้ ฝ่ามือของผู้เป็นนายมีเหงื่อซึมออกมา ขนาดบนพื้นราบยังเคลื่อนไหวไม่ค่อยสะดวก นี่เขายังดื้อรั้นที่จะปีนต้นอิงเถาเองอีก

หลังของไป๋สิงเจี่ยนพิงกับลำต้นแล้วผ่อนลมหายใจออก พักครู่หนึ่งเพื่อลดการใช้แรงของขา ก่อนจะเอาตะกร้าแขวนไว้บนกิ่งกิ่งหนึ่ง หยิบกรรไกรในนั้นขึ้นมา มองหาและตัดลูกอิงเถาที่สุกเต็มที่แล้ว เขาเด็ดได้ช้าแต่มั่นคงยิ่ง ลูกอิงเถาทุกลูกล้วนสวยงามไม่มีช้ำ ทั้งไม่ได้ทำให้กิ่งหรือใบเสียหาย เด็ดไปแถบหนึ่งก็ย้ายไปอีกแถบ เขาจึงต้องเคลื่อนไหวร่างกาย หาจุดที่สามารถยืนและพิงหลังได้ เห็นได้ชัดว่าการเก็บลูกอิงเถาของเขายากลำบากกว่าคนทั่วไป เหงื่อที่ไรผมหยดลงบนเสื้อ ทำให้ยาที่ทาไว้ทั่วแผ่นหลังเปียกชุ่มไปหมด

ฉืออิ๋งยืนกลืนน้ำลายอยู่ใต้ต้นอิงเถา ที่จริงนางคิดจะปีนต้นไม้เอง อยากจะนั่งบนกิ่ง เด็ดไปกินไป แต่ไป๋สิงเจี่ยนไม่อนุญาต ฉืออิ๋งบอกให้เมิ่งกวงหย่วนไปเตรียมตะกร้าไม้ไผ่ไว้หลายๆ ใบ คล้ายว่าจะเก็บลูกอิงเถาที่บ้านอาจารย์ให้หมดต้นทีเดียว

เมิ่งกวงหย่วนนึกไม่ถึงว่าจะได้กินอิงเถาของบ้านอาจารย์ ยิ่งกว่านั้นคืออาจารย์เป็นผู้ปีนต้นไม้เอง โดยไม่ยอมให้คนข้างๆ เขาเป็นคนปีน

ฉืออิ๋งแหงนหน้าขึ้นมอง คอยสังเกตว่าตะกร้าไม้ไผ่เต็มแล้วหรือยัง สุดท้ายรอจนไป๋สิงเจี่ยนหยิบตะกร้าส่งให้ตันชิง แสงอาทิตย์ยามอัสดงก็เรืองรองระยิบระยับ ส่องลอดผ่านกิ่งใบของต้นอิงเถามาที่บนใบหน้าของเขา เห็นกระทั่งเม็ดเหงื่อที่ปลายจมูก

ตันชิงรับตะกร้าที่มีลูกอิงเถาจนเต็มมาถือไว้ แล้วส่งตะกร้าเปล่าใบใหม่ไปให้ ตะกร้าอิงเถาที่วางบนพื้นทำให้ฉืออิ๋งน้ำลายสอ นางย่อตัวลงที่ข้างตะกร้า เตรียมจะเลือกหาลูกที่ดีมากิน ทว่าจนแล้วจนรอดก็เลือกไม่ได้เสียที เพราะทุกลูกไป๋สิงเจี่ยนล้วนเลือกมาอย่างดี สีแดงเข้มงดงาม สุกทั่วทั้งลูก

นี่ช่วยลดความยุ่งยากในการเลือกแล้ว ฉืออิ๋งหยิบลูกอิงเถาขึ้นมากำมือหนึ่ง ค่อยๆ ยัดใส่ปากไปทีละลูก

“องค์หญิง นี่ยังไม่ได้ล้าง…” เมิ่งกวงหย่วนไม่กล้าห้ามตรงๆ ทำได้เพียงเอ่ยเตือนสติ

ไป๋สิงเจี่ยนอยู่ท่ามกลางกิ่งใบที่มีลูกอิงเถาเต็มไปหมด มองเห็นฉืออิ๋งที่ย่อตัวข้างตะกร้าหยิบลูกอิงเถาเข้าปากทีละลูก เคี้ยวสองสามทีก็พ่นเมล็ดออกมาเมล็ดหนึ่ง ก็ไม่รู้ว่าตะกร้านี้จะเหลือไว้ทำแป้งม้วนไส้อิงเถาได้หรือไม่

เมื่อเด็ดได้เต็มตะกร้า ไป๋สิงเจี่ยนก็ไต่ลงมาบนพื้น เวลานี้ฉืออิ๋งกินจนท้องจวนจะระเบิดแล้ว นางนั่งลงกับพื้นพลางเอนไปทางตะกร้าที่เหลืออิงเถาไม่ถึงครึ่งตะกร้า ชุดสีขาวมีน้ำจากลูกอิงเถาหยดไปทั่วราวกับเป็นลายของดอกอิงเถา ไป๋สิงเจี่ยนเหยียบไปถูกเมล็ดอิงเถาบนพื้นเข้า เขารู้สึกเสียดายยิ่งนัก เขาใช้ไม้เท้าเคาะไปที่ขาฉืออิ๋ง “องค์หญิงยังจะเสวยแป้งม้วนไส้อิงเถาอีกหรือไม่”

“รอข้าย่อยมันก่อน ค่อยกินใหม่” ฉืออิ๋งตบๆ ไปที่ท้องแล้วเรอ คายเมล็ดอิงเถาที่เผลอกลืนลงคอไปออกมา

ตันชิงมองซากอิงเถาแล้วปวดใจมาก แต่ในเมื่อผู้เป็นนายไม่ถือสา เขาก็ไม่ควรพูดอะไร ได้แต่คล้องตะกร้าที่มีอิงเถาอยู่เต็มเดินเข้าห้องครัวไปทำแป้งม้วนไส้อิงเถาของฉืออิ๋ง