ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 1-บทที่ 2

ฝ่ายนั้นนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ปล่อยผมยาวสยายระเอว ดวงหน้าสะท้อนอยู่ในบานกระจก

จือจือยืนมองอยู่ไกลๆ มังกรน้อยสีทองตัวหนึ่งนอนขดอยู่บนศีรษะองค์หญิง กำลังถลึงตาจ้องเขม็งมาที่นางอย่างดุดัน เจ้าของเสียงมังกรคำรามเมื่อครู่คงเป็นมันนี่เอง

แต่ขนาดของมันช่างเล็กกระจ้อยร่อยเสียเหลือเกิน จือจือยกมือขึ้นมองฝ่ามือตนเอง จากนั้นก็มองมังกรทอง

คงเพราะรู้ทันว่านางคิดอะไรอยู่ เจ้ามังกรจึงหมุนตัวเหาะวนอยู่กับที่หลายรอบอย่างดุดัน ซ้ำยังกรีดร้องใส่นาง

“แกว้ก!”

“…” จือจือได้ยินเช่นนั้นก็ถึงกับพูดไม่ออก ก่อนจะหัวเราะออกมา หรือว่าเสียงคำรามทรงอำนาจเมื่อครู่จะใช้ได้แค่เพียงครั้งเดียวกันนะ แต่เหตุใดเจ้ามังกรนี่ถึงได้ร้องเช่นนั้น

อย่างกับเป็ด…

เพราะนางหัวเราะ มังกรทองเลยยิ่งโมโหจนเต้นพล่านอยู่ในอากาศ สองตาถลึงจนกลมดิก

“เก่งจริงก็ร้องสิ” จือจือท้าทายอีกฝ่ายอย่างลำพองใจ

ไอสีขาวพุ่งออกจากรูจมูกมังกรเป็นสาย แววตาเขียนคำว่า ‘รอก่อนเถิด’ เอาไว้อย่างชัดเจน

แต่จะว่าไป องค์หญิงนี่สมกับเป็นเชื้อพระวงศ์จริงๆ ถึงกับมีมังกรทองคอยปกปักคุ้มครอง

เมื่อเห็นว่ามังกรทองทำอันตรายตนเองไม่ได้ จือจือก็ลอยเข้าไปอย่างใจกล้า ทว่าไม่ทันไรนางก็ต้องหวีดร้องแล้วหนีเปิดออกมาใหม่

ขนาดหนีมาจนไกลยังได้ยินเสียงมังกรทองร้อง ‘แกว้กๆๆ’ ไม่ขาดหู ท่าทางจะสาแก่ใจเป็นที่สุด

ที่แท้ไม่ใช่แค่เสียงมังกรคำราม แค่นางลอยเข้าไปใกล้หน่อยก็จะรู้สึกราวกับดวงวิญญาณถูกจับย่างบนตะแกรงตั้งไฟอย่างไรอย่างนั้น

จือจือรู้สึกปวดใจเล็กน้อย

เฮ้อ…เห็นทีคงหมดหวังจะแก้แค้นเสียแล้ว