ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 15-บทที่ 16

บทที่ 15

ตอนที่ไปถึงหน้าตำหนักบรรทมขององค์หญิง นางได้เจออนุอีกสามคนที่มาพร้อมกัน

ชาติตระกูลอันสูงส่งทำให้อนุทั้งสามหมิ่นแคลนจือจือ รู้สึกอับอายที่ต้องมาอยู่ในฐานะอนุด้วยกันกับนาง ดังนั้นจึงหาทางกลั่นแกล้งนางอยู่เนืองๆ

ชาติก่อนจือจือโง่เง่า ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี

ชาตินี้จือจือไม่เพียงไม่ฉลาดขึ้น ยังรักตัวกลัวตายอย่างยิ่งยวด พอเห็นอนุทั้งสามก็ถอยหลังไปก้าวหนึ่งอย่างห้ามไม่อยู่ ดีที่ไฉ่หลิงคอยช่วยประคองไว้

“อี๋เหนียงห้า” ไฉ่หลิงบอก “คนที่สูงที่สุดคืออี๋เหนียงรอง คนที่วาดดอกไม้ไว้ตรงหว่างคิ้วคืออี๋เหนียงสาม ส่วนอีกคนก็คืออี๋เหนียงสี่เจ้าค่ะ”

“นี่คือน้องห้าหรือ” อี๋เหนียงสามเอ่ยขึ้นเป็นคนแรก เจ้าตัวหน้าตาสวยสะคราญ ขนาดเชิดหน้ามองคนยังงามเฉิดฉาย “ชุดที่สวมอยู่เป็นชุดในตำหนักสินะ น้องห้าคงไม่เคยสวมชุดที่ตัดเย็บจากผ้าเนื้อดีเช่นนี้หรอกกระมัง”

“น้องสาม ไยต้องกระเซ้าน้องห้าด้วยเล่า น้องห้า นางคือพี่สามของเจ้า เจ้าเรียกข้าว่าพี่รองแล้วกัน”

“พี่รองช่างสมกับที่ชอบไปตักโจ๊กแจกเป็นทานมาก่อน เป็นกันเองกับคนยากจนเหลือเกินนะเจ้าคะ ข้าน่ะรู้สึกว่าอากาศแถวนี้เหม็นสาบคนจนด้วยซ้ำ” อี๋เหนียงสามยกแพรพกขึ้นปิดจมูกด้วยสายตารังเกียจ

อี๋เหนียงสี่เอาแต่ยืนเงียบ แต่แววตาบ่งบอกความสนุกที่ได้ดูเหตุการณ์ตรงหน้า

ชาติก่อนจือจือโมโหจนหน้าแดงที่ถูกพูดจาเช่นนี้ใส่ ทว่าก็หาคำพูดมาโต้กลับไปไม่ได้

ชาตินี้ในหัวนางมีแต่ความคิดที่ว่าอีกเดี๋ยวนางก็ต้องไปเจอฆาตกรที่ฆ่าตนเองแล้ว สำหรับคำปรามาสเดิมๆ ที่ต้องพบเจอซ้ำสอง นางแค่ร้องอ้อเท่านั้น

อี๋เหนียงสามทำหน้าประหลาดใจ

อี๋เหนียงรองรีบไกล่เกลี่ย “นี่ก็สายแล้ว พวกเรารีบเข้าไปถวายบังคมองค์หญิงกันดีกว่า”

จือจือเดินรั้งท้าย อี๋เหนียงสามหันมาปรายตามองนาง แล้วแค่นเสียงหึเบาๆ

หากไม่ผัดหน้าแต้มชาด คนอื่นคงเห็นริมฝีปากซีดเผือดของจือจือไปแล้ว มือที่อยู่ในแขนเสื้อของนางก็สั่นน้อยๆ ตลอด

“กงหมัวมัว”

จือจือพลันเบิกตากว้าง ไม่กล้าเงยหน้า รับรู้เพียงว่าร่างกายเย็นเฉียบไปทั้งตัว