ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 15-บทที่ 16

“อี๋เหนียงทุกท่านมากันแล้ว องค์หญิงยังไม่ทรงตื่นบรรทม ทุกท่านรอตรงหน้าลานสักครู่ก็แล้วกัน”

หลังกลายเป็นวิญญาณล่องลอย จือจือวนเวียนอยู่รอบตัวท่านผู้นั้นหลายปีจนรู้กิจวัตรของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี ‘นาง’ ไม่เคยนอนตื่นสาย หากแต่ความจริงลุกขึ้นมาฝึกดาบแต่เช้าตรู่ จากนั้นก็ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า

เวลานี้น่ากลัวว่า ‘นาง’ คงกำลังฝึกดาบอยู่กระมัง

จือจือก้มหน้าตลอดเวลา พยายามทำให้ตนเองจืดจางไร้ตัวตนมากที่สุด

อี๋เหนียงคนอื่นหน้าม้านไปเล็กน้อย ด้วยไม่คิดว่าพวกตนจะต้องแกร่วรออยู่ด้านนอก แต่ติดที่สถานะอีกฝ่าย จึงไม่กล้าพูดอะไรทั้งนั้น

เวลาเคลื่อนผ่านไปช้าๆ อี๋เหนียงสามถอนหายใจเป็นคนแรก นางเงยหน้าขึ้นมองฟ้า จากนั้นก็มองจือจือที่ยืนอยู่ใกล้กัน แล้วตาเป็นประกาย “น้องห้า ถ้าอย่างไรเจ้าไปถามกงหมัวมัวดูหน่อยปะไร”

จือจือส่ายหน้าตามสัญชาตญาณ

อีกฝ่ายขมวดคิ้ว “เจ้า!”

จือจือหลุบตาลง

อี๋เหนียงสามแค่นเสียงหึขึ้นจมูกอย่างเยาะหยัน “สมกับเป็นสตรีจากครอบครัวยากจนจริงๆ ให้ออกหน้าแค่นี้ก็ทำไม่เป็น”

ในจังหวะนั้น นางกำนัลแต่งกายด้วยอาภรณ์งดงามก็เดินเข้ามาแจ้ง

“อี๋เหนียงทุกท่าน องค์หญิงทรงตื่นบรรทมแล้ว เชิญตามข้ามา”

จือจือเดินอยู่ท้ายแถว ไม่ว่าจะในฤดูใบไม้ผลิ ฤดูร้อน ฤดูใบไม้ร่วง หรือฤดูหนาว ตำหนักบรรทมขององค์หญิงก็ยังคงเย็นเยือกอย่างยิ่ง

นางเองก็อยู่ในนี้มานานเหมือนกันนี่นา ตอนที่เป็นวิญญาณล่องลอย นางรู้จักภาพวาดบนผนังดีทุกภาพ รู้จักเทพธิดาเหาะเหินเหล่านั้นดีทุกนาง แต่ละนางแต่งกายด้วยอาภรณ์งามหรูสีสันฉูดฉาด ทว่าไอสังหารเป็นประกายวาววับอยู่ในแววตาไม่อ่อนโยนแม้แต่นิดเดียว เหมือนปีศาจร้ายที่จะกัดกินคนมากกว่าเป็นเทพธิดาถือเครื่องดนตรี

แม้แต่แผ่นอิฐปูพื้น จือจือก็รู้จักดีเช่นกัน ตอนที่ไม่อาจไปเกิดใหม่ นางเคยนับแผ่นอิฐในตำหนักบรรทมแห่งนี้มาแล้วด้วยซ้ำ