ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 15-บทที่ 16

ด้านในตำหนักหอมกรุ่น กลิ่นหอมนี้เหมือนลอยออกมาจากผนังห้อง บนผนังมีราวทองแดงทำเป็นรูปพญางูมากมายเลื้อยพันคดเคี้ยว แต่ละตัวคาบไข่มุกราตรีอยู่ในปาก

‘นาง’ ไม่ชอบจุดเทียนไข ด้านในตำหนักจะใช้ไข่มุกราตรีให้แสงสว่างทั้งสิ้น

อี๋เหนียงสามที่เดินอยู่ข้างหน้าเผลอเหยียบเท้าอี๋เหนียงรองเข้า คนถูกเหยียบหวีดเสียงอุทานด้วยความตกใจ

นางกำนัลที่เดินนำหน้าสุดหยุดเท้าทันที ก่อนจะหันมาอมยิ้มน้อยๆ “องค์หญิงไม่ทรงโปรดเสียงเอะอะโวยวายเจ้าค่ะ”

ตอนที่พูดอย่างนั้น ใบหน้าของนางดูกลมกลืนไปกับภาพวาดเทพเซียนเหาะเหินบนผนัง…งดงามทว่าน่ากลัว

ไม่รู้อี๋เหนียงคนใดสูดหายใจดังเฮือก นางกำนัลคนนั้นหุบยิ้ม แล้วหันกลับไปนำทางต่อ

จือจือเคยผ่านเหตุการณ์นี้มาแล้ว จึงไม่รู้สึกแปลกใจ ทว่านางกลัว ความกลัวนี้ฝังลึกอยู่ในกระดูก ตอนกลายเป็นวิญญาณล่องลอย นางอยากแก้แค้น แต่ไม่อาจทำอันตรายท่านผู้นั้นได้แม้แต่ปลายก้อย เวลานี้นางกลายเป็นคน ไม่อยากแก้แค้นแล้ว อยากแค่อยู่อย่างสงบสุขไปชั่วชีวิต

ขอเพียงชาตินี้ท่านผู้นั้นยอมปล่อยนางไป

ทุกอย่างเหมือนอย่างชาติก่อน องค์หญิงประทับนั่งหลังม่านแพรชั้นแล้วชั้นเล่า ขณะที่กงหมัวมัวยืนอยู่หน้าม่าน

อี๋เหนียงทุกคนคุกเข่าลงพร้อมกัน “ถวายบังคมองค์หญิง ขอพระองค์ทรงพระเจริญพันปีพันพันปี”

กงหมัวมัวเอ่ยขึ้นมาก่อน “องค์หญิงไม่ทรงโปรดพันปี ต่อไปอย่าได้พูดอีก”

“เจ้าค่ะ” อี๋เหนียงทั้งสามคนตกใจกลัวไปตามๆ กัน กระทั่งอี๋เหนียงสามผู้เย่อหยิ่งกว่าใครเพื่อนยังไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

“องค์หญิงทรงโปรดปรานความสงบ ดังนั้นหากอี๋เหนียงทุกท่านไม่มีธุระอันใดก็อย่าได้มาที่นี่ หากราชบุตรเขยอยากไปเรือนใครก็จะไปเอง พวกเจ้าไม่ต้องร้อนอกร้อนใจไป องค์หญิงไม่ทรงโปรดคนขี้หึงแก่งแย่งชิงดีกัน ดังนั้นอยู่อย่างสงบเสงี่ยมเข้าไว้ดีกว่า” กงหมัวมัวเว้นจังหวะเล็กน้อย จากนั้นน้ำเสียงก็เฉียบขาดขึ้นมาก “เข้ามาอยู่ในตำหนักองค์หญิงก็เหมือนเข้าวังหลวง กฎเกณฑ์ในตำหนักนี้จะเอาไปเทียบกับข้างนอกไม่ได้ แม้มีใครตายสักคนสองคนก็เป็นเรื่องปกติธรรมดาอย่างยิ่ง”

จือจือรับฟังถ้อยคำที่เคยฟังในชาติก่อน แล้วนึกถึงคืนที่ตนเองถูกโบยตาย ก่อนจะสิ้นใจ นางไม่ทันได้เห็นแสงอรุณของวันใหม่ด้วยซ้ำ