ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 3-บทที่ 4

พวงแก้มของจือจือแดงวาบ ที่ผ่านมานางไม่เคยทำเรื่องเช่นนี้มาก่อน แต่เพื่อความสุขในชีวิตของตนเอง ของบางอย่างไม่อยากทำก็ต้องทำ “อยู่ในบ้านไม่หนาวหรอกเจ้าค่ะ”

เนื่องจากเพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรก เสียงพูดจึงแผ่วหวิวราวกับเสียงยุง ไม่มีความมั่นใจสักนิด

ป้าหลัวยิ้มเจื่อนๆ แล้วหยิบตะกร้าไข่ไก่บนพื้นขึ้นมา “จือจือ เจ้าเพิ่งหายป่วยหนัก ใส่เสื้อผ้าหนาๆ เข้าไว้ดีกว่า ไข่ไก่นี่เจ้าเด็กหลัวฟั่งไปเก็บมาจากเล้าด้วยตนเองเลยนะ พอรู้ว่าจะเอามาให้เจ้าก็รีบลุกไปเล้าไก่แต่เช้าตรู่ คัดแต่ใบดีๆ มาให้ทั้งนั้น”

หลินหยวนไม่ใคร่เข้าใจความหมายแฝงของผู้มาเยือนนัก จึงได้มองจือจือที มองป้าหลัวที

จือจือเม้มปากก่อนจะอ้าปากเอ่ยโดยที่ไม่มองไข่ไก่ตะกร้านั้นด้วยซ้ำ “เสียดายจริง ท่านหมอสั่งว่าระยะนี้ข้าต้องงดของคาว ไข่ไก่ก็เป็นของคาวเช่นกัน พี่หลัวอุตส่าห์มีน้ำใจแท้ๆ”

“โธ่เอ๋ย กินไม่ได้หรอกหรือนี่” ป้าหลัวมองไข่ไก่ในตะกร้า “มีแต่ไข่ดีๆ ทั้งนั้นเลยนะ”

เดิมทีนางก็ไม่พอใจการแต่งเนื้อแต่งตัวของจือจืออยู่แล้ว พูดกันตามตรง แม้จะเห็นเด็กสาวผู้นี้มาตั้งแต่เล็กจนโต แต่นางไม่ใคร่ถูกใจนัก คนสกุลหลินหน้าตาดีเกินไปทั้งบ้าน โดยเฉพาะจือจือกับมารดาที่หามีชีวิตไม่แล้ว ตอนที่บ้านนี้เพิ่งย้ายมาใหม่ๆ มารดาของจือจือน่ะ…ฮึ่ย…อย่างกับอะไรดี ทำบุรุษละแวกนี้หลงเสน่ห์ไปกันหมด วันๆ ดีแต่หาเรื่องมาวนเวียนแถวหน้าประตูบ้านสกุลหลินไม่รู้กี่รอบ

จือจือผู้นี้หน้าตางามเย้ายวนมาตั้งแต่เด็ก พอแตกเนื้อสาวยิ่งแล้วใหญ่ อายุน้อยๆ เพียงเท่านี้ไม่รู้จักสำรวมตัว ดันใส่เสื้อผ้าพรรค์นี้ หากไม่เพราะเจ้าหลัวฟั่งบุตรชายน่าโมโหของนางถูกใจ ไม่มีวันเสียล่ะที่นางจะมาเหยียบบ้านนี้

“แล้วน้องเจ้ากินได้หรือไม่ ให้เสี่ยวหยวนกินแล้วกัน”

จือจือเหลือบมองหลินหยวนแวบหนึ่ง มิเสียแรงที่เป็นพี่น้อง แค่พี่สาวปรายตามองนิดเดียว แม้น้องชายจะไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็ยังอ่านเจตนาของนางออก

“ท่านป้าหลัว ข้าก็กินไข่ไก่ไม่ได้ขอรับ กินแล้วผื่นขึ้น”

ป้าหลัวชะงัก ก่อนจะยิ้มอย่างกระอักกระอ่วน “เอาเถิด ข้าเลือกของขวัญไม่ดีเอง กลับไปต้องด่าเจ้าหลัวฟั่งเสียหน่อย” นางเว้นช่วงไปเล็กน้อยก่อนจะพูดเน้นเสียงอย่างจงใจ “อย่ากระเหี้ยนกระหือรือเอาใจคนที่ไม่ชายตาแล ประเดี๋ยวจะถูกรังเกียจเอา”

จือจือแสร้งทำเป็นไม่รู้เท่าทันความขุ่นมัวในน้ำเสียงของอีกฝ่าย แล้วคลี่ยิ้มหวานให้พลางกล่าว “ถ้าเช่นนั้นท่านป้าหลัวก็รีบกลับเถิด ข้าไม่ออกไปส่งนะเจ้าคะ ท่านหมอสั่งไว้ว่าข้างนอกลมแรง ให้ข้าอยู่แต่ในบ้าน”