ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 5-บทที่ 6

เมื่อมาถึงหน้าเรือนหลังหนึ่ง นางก็หยุดยืน

ความรู้สึกของอีกฝ่ายเหมือนจะสื่อมาถึงจือจือ มีทั้งความกระวนกระวาย ความกลัว และความเศร้าเสียใจ

วิญญาณล่องลอยยื่นมือออกไปผลักประตู พริบตาที่บานประตูเปิดออกจากกัน กลิ่นยาฉุนเข้มก็ลอยออกมาจากข้างในทันที

จือจือเพิ่งค้นพบข้อสังเกตที่แสนแปลกประหลาด คฤหาสน์ใหญ่โตออกอย่างนี้ แต่กลับไม่เห็นบ่าวไพร่แม้แต่คนเดียว

“อาฉินหรือ”

ข้างในเรือนไม่ได้จุดตะเกียง

เสียงบุรุษผู้หนึ่งดังออกมาจากความมืด แม้จะอ่อนระโหย แต่ความกังวานทุ้มนุ่มน่าฟังก็ไม่ถูกบั่นทอนลงแต่อย่างใด

“อาฉิน เจ้าใช่ไหม เจ้ามารับข้าแล้วใช่หรือไม่”

จือจือคิด ที่แท้นางก็ชื่ออาฉิน

“แค่กๆ” เสียงไอดังออกมาจากความมืด ตามมาด้วยเสียงกลั้วหัวเราะคล้ายสมเพชตนเอง “น่ากลัวว่าลมจะพัดประตูเปิดเสียกระมัง ข้าก็นึกไปว่าเจ้ามาหาข้า ดูท่า…เจ้าคงไม่อยากมาหาข้าหรอก…”

“ข้าเอง” อาฉินตอบกลับไป

เสียงของบุรุษผู้นั้นสะดุดลงทันที

อาฉินก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างใน “เป็นข้าเอง ข้ามาหาท่านแล้ว”

โคมไฟที่นางถืออยู่ในมือช่วยให้แสงสว่าง แต่ละย่างก้าวที่นางเดินลึกเข้าไปในเรือน สายตาของจือจือก็มองเห็นชัดเจนขึ้นทีละน้อย จวบจนอาฉินเดินเข้าไปถึงหน้าเตียง จือจือก็เห็นคนที่นอนอยู่บนนั้นได้ถนัดตา

นางประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อได้เห็นชายหนุ่ม เพราะเขาเป็นชายหนุ่มหน้าตาธรรมดาๆ คนหนึ่ง แต่สะดุดตาตรงที่กำลังร้องไห้ น้ำตาเอ่อท้น แล้วไหลกลิ้งลงมาตามแก้ม

“ขนาดข้ายังไม่ร้องเลย ท่านจะร้องไปไยกัน” อาฉินเอ่ยถามเศร้าๆ

ชายหนุ่มยกมือขึ้นปาดน้ำตา แล้วเหลือบมองเด็กสาวที่อยู่ตรงหน้า “สามปีแล้ว ในที่สุดเจ้าก็มาเสียที ดูเหมือนเจ้าจะเปลี่ยนไปนะ”