ทดลองอ่าน อี๋เหนียงห้าขององค์หญิง บทที่ 5-บทที่ 6

แม้จะถูกสิงร่าง จือจือยังคงมีสติรับรู้ สามารถคุยกับวิญญาณล่องลอยที่อยู่ข้างๆ ได้ด้วยซ้ำ

วิญญาณตนนั้นให้จือจือเรียกตนเองว่าพี่เสิ่น

“พี่เสิ่น ท่านตายเมื่อไร”

พี่เสิ่นเหมือนต้องใช้เวลาทบทวนนานทีเดียว “น่าจะตั้งแต่ฮ่องเต้รัชกาลปัจจุบันเพิ่งขึ้นครองราชย์”

“หา?!” ฮ่องเต้รัชกาลนี้ครองราชย์มาสามสิบปีแล้ว อีกฝ่ายยังกล้าให้นางเรียกตนเองว่า ‘พี่’ อีกหรือ

พี่เสิ่นหัวเราะคิก “ข้าตายตั้งแต่ยังสาว เพิ่งจะอายุแค่สิบหกปีเท่านั้น”

วิญญาณล่องลอยที่สิงร่างจือจือดูเหมือนจะทนพวกนางสองคนไม่ไหวหันมาเอ็ด “เงียบหน่อยสิ”

พี่เสิ่นยังหัวเราะคิกคักไม่เลิก “ทำไม จะได้ไปเจอชายคนรักเลยตื่นเต้นขึ้นมาหรือ ข้าบอกไว้เลยนะ ร่างนี้เป็นของจือจือ ห้ามทำอะไรส่งเดชเชียว อย่าได้คิดจะขึ้นเตียงเป็นอันขาด”

จือจือได้ยินเช่นนั้นก็พูดอะไรไม่ออก “…”

พี่เสิ่นพูดจบก็หันมาปลอบเด็กสาว “วางใจเถิด คนรักของนางป่วยหนัก ทำอะไรไม่ไหวหรอก”

ระหว่างนั้นพวกนางก็มาหยุดอยู่หน้าคฤหาสน์หลังหนึ่ง

จือจือพบว่าคฤหาสน์หลังนี้หรูหรางดงามอย่างยิ่ง ดูท่าจะเป็นบ้านคหบดี

“พวกท่านจะเข้าไปอย่างไร” นางเอ่ยถาม

พี่เสิ่นยิ้ม “วางใจได้เลย มีนางอยู่เสียอย่าง”

เพิ่งจะพูดเช่นนั้น จือจือก็สัมผัสได้ว่าตนเองลอยขึ้นจากพื้น นางตกใจเสียไม่มีดี

“นี่คือวิทยายุทธ์ คิดไม่ถึงล่ะสิ” พี่เสิ่นกล่าว

พวกนางเหาะเข้าไปข้างในอย่างง่ายดาย

วิญญาณลอยล่องที่สิงร่างนางคุ้นที่คุ้นทางเป็นอย่างดี ไม่จำเป็นต้องคิดก็รู้ว่าต้องไปทางใด จือจือสังเกตเห็นว่าคฤหาสน์นี้ปิดยันต์เต็มไปหมดทุกซอกมุม

พี่เสิ่นเข้ามาไม่ได้ เลยต้องรออยู่ข้างนอก