ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 1

เซี่ยเจินเจินเห็นเสิ่นหยวนหยุดเดินก็หันหน้ามาเรียกนาง “พี่สะใภ้ใหญ่ เชิญเข้ามา”

เรื่องที่ตกปากรับคำไปแล้ว ยามนี้จะกลับคำได้อย่างไร อีกทั้งเสิ่นหยวนก็รู้สึกว่าเรื่องในชาติก่อนได้ผ่านไปแล้ว นางในตอนนี้มีชีวิตที่ดียิ่ง จะปล่อยให้เรื่องในชาติก่อนมารบกวนใจตนเองได้อย่างไรกัน สักวันก็ต้องเผชิญหน้า

ด้วยเหตุนี้นางจึงยิ้มให้เซี่ยเจินเจิน ก่อนก้าวเท้าเดินเข้าประตูเรือน

เสิ่นหยวนจำได้ว่าขณะนางอาศัยอยู่ในเรือนฮุ่ยชุนเมื่อชาติก่อนไม่มีบ่าวรับใช้มาเก็บกวาดทำความสะอาด พอถึงฤดูใบไม้ร่วงก็จะมีใบไม้ร่วงอยู่เต็มลานเรือนและขั้นบันได มองไปทางใดก็เห็นแต่ความทรุดโทรม

ทว่าเมื่อเดินเข้ามายามนี้กลับเห็นไผ่เขียวปลูกอยู่ข้างกำแพง ต้นทับทิมที่ข้างทางเดินศิลาเขียว และต้นกล้วยที่ข้างภูเขาจำลองซึ่งล้วนแต่เจริญงอกงามดี ในลานเรือนทุกซอกทุกมุมเก็บกวาดเรียบร้อยยิ่ง ด้านขวามือยังมีซุ้มจื่อเถิง เพิ่มมาซุ้มหนึ่ง ข้างใต้มีโต๊ะและเก้าอี้ศิลาวางไว้ด้วย คิดว่าคงเป็นเซี่ยเจินเจินให้คนมาทำ

เสิ่นหยวนมองดูสิ่งเหล่านี้แล้วก็พลันรู้สึกโล่งใจ หายติดค้างในใจทันใด

ถึงอย่างไรก็ไม่เหมือนกับชาติก่อนแล้ว…

ในชาตินี้นางเป็นภรรยาของหลี่ซิวเหยา ย่อมไม่มีทางเกิดเรื่องอย่างในชาติก่อนอีก ครั้งนี้ไม่ว่าเรือนฮุ่ยชุนก็ดีหรือหลี่ซิวหยวนก็ช่าง ทุกอย่างล้วนไม่เกี่ยวข้องกับนางแล้ว

เสิ่นหยวนเดินตามเซี่ยเจินเจินเข้าตัวเรือนไปด้วยกัน

ตอนนี้เซี่ยเจินเจินกับหลี่ซิวหยวนอาศัยอยู่ที่นี่ ความชมชอบของพวกเขาต่างจากเสิ่นหยวน ของประดับตกแต่งในเรือนย่อมต่างจากชาติก่อนของนาง

ชาติก่อนเสิ่นหยวนชอบสิ่งของที่ดูหรูหรา ดังนั้นในเรือนจึงถูกนางตกแต่งจนดูหรูหราโอ่อ่า แต่เห็นได้ชัดว่าเซี่ยเจินเจินชอบสิ่งของที่แฝงความลุ่มลึก ในเรือนตอนนี้จึงตกแต่งได้งามสง่ายิ่ง

เสิ่นหยวนพินิจดูภายในห้องเพียงสองอึดใจ จากนั้นก็หันไปดูภาพที่เซี่ยเจินเจินปัก

เซี่ยเจินเจินปักภาพของกัวซี ด้านบนมีภูเขาที่อยู่ห่างไกล มีต้นสนโบราณ มีดอกกล้วยไม้ มองออกได้ว่าอีกฝ่ายสิ้นเปลืองเวลาและกำลังไปมากเพียงใด

เซี่ยเจินเจินกำลังพูดกับเสิ่นหยวนว่า “…ภาพนี้ข้าเริ่มปักตั้งแต่ยังอยู่ที่บ้านเดิม แต่ยังปักไม่เสร็จ จึงนำติดตัวมาด้วย ครึ่งปีกว่ามานี้ข้าถูกงานจุกจิกสารพัดอย่างรุมเร้ามาตลอด แทบจะไม่มีเวลาว่างมาปักต่อ ไม่ง่ายเลยกว่าจะปักเสร็จเมื่อสองวันก่อน ข้าได้ยินว่าฝีมือปักผ้าของพี่สะใภ้ใหญ่นั้นดียิ่ง จึงอยากขอให้ท่านมาช่วยดูสักหน่อย”

เสิ่นหยวนเห็นภาพที่ปักออกมานี้มีสีสันเข้ากันจนดูงดงามเรียบร้อย ฝีเข็มก็ละเอียดประณีต จึงเอ่ยชื่นชมจากใจจริง “ภาพนี้ของเจ้าปักได้ดียิ่งนัก จนข้าไม่รู้ว่าควรชมอย่างไรแล้ว” ก่อนจะยิ้มพลางกล่าวกับเซี่ยเจินเจินอีกว่า “คิดว่าน้องรองจะต้องชอบภาพที่เจ้าปักแน่นอน”

ในอดีตตอนที่เสิ่นหยวนยังชอบหลี่ซิวหยวนอยู่ได้เคยสืบความชมชอบของเขา จึงรู้ว่าเขาชอบภาพวาดของกัวซี เซี่ยเจินเจินปักภาพนี้ออกมาคิดว่าก็คงเพื่อเอาใจหลี่ซิวหยวน

รอยยิ้มบนหน้าเซี่ยเจินเจินแข็งค้างไปเล็กน้อย