ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 3

หลี่ซิวหยวนไม่ได้เอ่ยปากบอกให้ซู่ชิงอยู่ต่อ นางย่อมไม่สะดวกจะเอ่ยปากพูดตรงๆ หากแต่นางก็ไม่เต็มใจจะหันหลังเดินออกไปทั้งอย่างนี้

ผ่านไปครู่ใหญ่ถึงเห็นหลี่ซิวหยวนเงยหน้าขึ้นมา ครั้นมองเห็นซู่ชิงยังยืนอยู่ข้างเตียงไม่จากไปที่ใด เขาก็มีสีหน้าประหลาดใจ คล้ายแปลกใจว่าเหตุใดนางถึงยังอยู่

ทว่ามองเห็นซู่ชิงมีสีหน้าเอียงอาย ทั้งยังก้มหน้าดึงสายรัดเสื้อของตนเองเล่น หลี่ซิวหยวนมีหรือจะไม่เข้าใจเจตนาของนาง

เพียงแต่หลี่ซิวหยวนไม่ได้ฝักใฝ่ในเรื่องนั้นแม้แต่น้อย

ในห้าปีที่ซู่ชิงปรนนิบัติรับใช้เขามานี้ มีหนหนึ่งที่สหายชวนเขาไปกินอาหารที่หอสุรา เนื่องจากปฏิเสธไม่ได้จริงๆ เขาถึงได้ดื่มสุราไปหลายจอก คิดไม่ถึงว่าจะเมามาย

ขณะกลับมาก็ได้ซู่ชิงรับใช้ เขาเองก็ไม่รู้ไฉนถึงได้ทำเรื่องเช่นนั้นกับนางอย่างเลอะเลือน ทว่าต่อจากนั้นเมื่อเขามีสติเต็มที่ก็ไม่เคยแตะต้องซู่ชิงอีกแม้แต่ครั้งเดียว

กระทั่งกับเซี่ยเจินเจินที่เป็นภรรยาถูกต้องตามทำนองคลองธรรมของเขาเอง จำนวนครั้งที่ทำเรื่องเช่นนั้นก็มีจำกัดยิ่ง คล้ายว่ากระตุ้นอารมณ์ใดๆ ไม่ขึ้นก็มิปาน

ด้วยเหตุนี้หลี่ซิวหยวนจึงกล่าวกับซู่ชิง “ตอนกลางคืนข้าไม่ต้องให้ใครมารับใช้ เจ้าออกไปพักผ่อนเถอะ!”

ซู่ชิงได้ยินแล้ว ในดวงตาก็อดปรากฏแววผิดหวังออกมาไม่ได้

ทว่านางก็ไม่ได้พูดอะไร เพียงเม้มปากยอบตัวคารวะหลี่ซิวหยวน เป่าเทียนในห้องให้ดับ ก่อนหันหลังเดินออกจากห้องไป

หลี่ซิวหยวนจึงหลับตานอนเช่นกัน

ระหว่างกำลังเคลิ้มหลับเขาคล้ายว่ามองเห็นเสิ่นหยวน นางยื่นแขนขวางทางไปของเขาไว้ แล้วแหงนหน้าแย้มยิ้มงามหยาดเยิ้มให้กับเขา

เขายังคงทำสีหน้าเย็นชา ถามนางว่า ‘ทำอะไร’

เสิ่นหยวนยิ้มกว้างยิ่ง ก่อนจะตอบอย่างไม่ปิดบังแม้แต่น้อย ‘หลี่ซิวหยวน ข้าชอบท่าน! ท่านก็ชอบข้าด้วยได้หรือไม่’

เขามองรอยยิ้มงามเพริศพริ้งและฟังวาจาที่ไม่สำรวมเลยสักนิดของนาง ไม่รู้เหตุใดในใจไม่เพียงไม่รำคาญและไม่สะอิดสะเอียน กลับยังรู้สึกดีใจเป็นล้นพ้นด้วย

จากนั้นเขาก็กุมมือนางไว้ จูงนางเดินไปในตรอกเล็กลับตาคนที่ด้านข้าง สองมือประคองใบหน้านาง ก้มศีรษะลงจุมพิตริมฝีปากนางอย่างแนบสนิท…

หลี่ซิวหยวนสะท้านเฮือก เขาพลันสะดุ้งตื่นขึ้นมา หัวใจในอกกำลังเต้นตุบๆ ไม่เป็นจังหวะ จากนั้นเขาก็รู้สึกอดสูและตระหนกตกใจยิ่งยวด

เมื่อครู่เขาถึงกับฝันถึงเสิ่นหยวน มิหนำซ้ำในฝันเขายังทำเรื่องเช่นนั้นกับนาง ท่าทางไม่ได้เย็นชาเหมือนที่เขาเป็นในยามปกติสักนิด กลับดุดันและดุเดือดยิ่ง

หลี่ซิวหยวนเงียบไป จากนั้นเขาก็ดึงมือขวาที่วางอยู่ในผ้าห่มออกมาตรงหน้า แบฝ่ามือออก ในนั้นมีถุงหอมสีน้ำเงินไพลินใบก่อนหน้านี้อยู่

นี่มันเรื่องอะไรกันแน่…