ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 3

หลี่ซิวหยวนพลันรู้สึกสับสนวุ่นวายใจ ทว่าในฝันเมื่อครู่นี้ขณะเขากระทำเรื่องสนิทแนบแน่นกับเสิ่นหยวน ในใจเขากลับเปรมปรีดิ์และอิ่มเอมอย่างที่สุด ซึ่งที่แล้วมาเขาไม่เคยมีความรู้สึกเช่นนี้มาก่อน

เขาคลับคล้ายจะเข้าใจแล้วว่าเป็นเรื่องอะไร หากแต่เขาไม่เข้าใจว่าตนเองปล่อยให้เรื่องราวกลายมาเป็นเช่นในยามนี้ได้อย่างไร

ที่ผ่านมาตอนที่เสิ่นหยวนชอบข้า ในใจข้าก็รู้สึกระอานาง แต่บัดนี้นางเป็นพี่สะใภ้ของข้าแล้ว มิหนำซ้ำนางก็ดูไม่แยแสข้าแม้แต่น้อย ข้ากลับเริ่ม…

คิดถึงตรงนี้หลี่ซิวหยวนก็กำถุงหอมในมือแน่น รู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวที่อกปานถูกศรนับหมื่นแทงหัวใจ

ทว่าข้ายังจะทำอันใดได้อีกเล่า เขาหลับตาลงด้วยความทุกข์ทรมาน

ดอกเหมยบานไปแล้ว ถัดมาก็เป็นดอกอิ๋งชุน ดอกอวี้หลัน และดอกซิ่ง

ครั้นถึงยามที่ดอกท้อและดอกไห่ถังเริ่มผลิบานเต็มที่ ซานซีที่อยู่ไกลออกไปเป็นพันลี้ ก็เกิดแผ่นดินไหว กำแพงเมืองพังถล่ม หว่าล่าฉวยโอกาสยกพลโจมตี สถานการณ์คับขันยิ่งยวด

ฮ่องเต้ด้านหนึ่งต้องพิจารณาเรื่องช่วยเหลือผู้ประสบภัย อีกด้านก็ต้องพิจารณาเรื่องยกทัพไปสู้กับหว่าล่า ซ้ำยังมีเรื่องวอโค่วออกอาละวาดที่เมืองชายฝั่งส่งหนังสือมากราบทูลอีก

เมื่อรวมกับที่ในวังมีคนเป็นไข้ทรพิษ ต้องส่งองค์ชายใหญ่และองค์ชายรองออกไปหลบโรคที่นอกวัง แม้แต่พระองค์ก็ต้องหลบไปอาศัยที่พระราชนิเวศน์นอกเมืองระยะหนึ่ง ทำให้ต้องเจอกับความลำบากยุ่งยากมากทีเดียว

เวลานี้เองก็เห็นหลี่ซิวเหยาเป็นฝ่ายขันอาสานำทัพไปซานซีเอง ฝ่าบาทได้ยินแล้วก็ปลาบปลื้มใจยิ่งนัก

ก่อนหน้านี้หลี่ซิวเหยาก็เคยนำทัพไปยั้งทัพหว่าล่าที่ซานซี ซ้ำยังได้ชัยชนะครั้งใหญ่ในต้าถง เขาจึงคุ้นเคยกับพื้นที่ของซานซีและเข้าใจพวกหว่าล่าดี คราวนี้ให้เขาไปถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแล้ว ด้วยเหตุนี้ฮ่องเต้จึงอนุญาตทันที

ฮ่องเต้คิดอีกว่ายังต้องส่งผู้แทนพระองค์สักคนไปปลอบขวัญราษฎรในซานซีด้วย เกิดเรื่องใหญ่อย่างแผ่นดินไหวทั้งที พวกเรื่องเสบียงอาหารและที่อยู่อาศัยล้วนต้องได้รับการแก้ปัญหา

วันนี้หลังเลิกงานหลี่ซิวเหยาไปพบหลี่ซูเฟยที่ตำหนักอวี้ซิ่วก่อน จากนั้นถึงควบม้ากลับมา

ครั้นกลับมาถึงเรือนจิ้งหยวนหลี่ซิวเหยาเดินเข้าห้องมาก็เห็นเสิ่นหยวนกำลังนั่งอยู่บนตั่งไม้ริมหน้าต่างทิศใต้ ในมือถือหนังสืออ่านอยู่

นางคงเพิ่งจะสระผมมา เรือนผมงามสลวยปล่อยสยายอยู่ข้างหลัง แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างฉลุลายเข้ามาตกกระทบบนร่างนาง งดงามราวกับความฝัน

หลี่ซิวเหยาเดินไปก้มหน้ามองนาง “กำลังอ่านหนังสืออะไร”

เสิ่นหยวนกำลังอ่านหนังสือจนเพลิน อีกทั้งเสียงฝีเท้าของหลี่ซิวเหยาก็เบาทำให้ไม่ได้ยิน ยามนี้ได้ยินเสียงกะทันหันก็ตกใจจนสะดุ้ง รีบเงยหน้ามองมา

เห็นว่าเป็นหลี่ซิวเหยา เสิ่นหยวนก็ถลึงตาใส่เขา “เข้ามาก็ไม่รู้จักส่งเสียงบอก ทำข้าตกอกตกใจหมด!” พูดพลางวางหนังสือในมือลงบนโต๊ะเล็กด้านข้าง เป็นหนังสือเกี่ยวกับการทำเครื่องหอม

เสิ่นหยวนกล่าวอธิบาย “ข้าเห็นวันนี้อากาศดีจึงให้ชิงเหอกับชิงจู๋นำข้าวของจำนวนหนึ่งในห้องเก็บของออกมาตากแดด ก็เลยเห็นกล่องใส่พวกพิมเสน เจียนเซียง โกฐสอเข้า ข้าคิดว่าของเหล่านี้วางไว้เฉยๆ ไม่เกิดประโยชน์ มิสู้ทำเครื่องหอมชนิดต่างๆ ออกมาดีกว่า จึงได้หาหนังสือการทำเครื่องหอมมาอ่านดู”