ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 3

หลี่ซิวเหยาส่งเสียงรับรู้ในลำคอ ก่อนนั่งลงข้างนาง “หากเจ้ายังต้องการส่วนผสมอะไรเพิ่มก็ให้คนไปซื้อมาได้เลย”

ขอเพียงเป็นสิ่งที่เสิ่นหยวนต้องการ เขาล้วนไม่เคยปฏิเสธ

หลี่ซิวเหยายกมือเกี่ยวปอยผมยาวของนางมาจับเล่นพลางก้มหน้าลงใช้ปลายจมูกซุกไซ้ลำคอขาวผ่องของนางเบาๆ พร้อมกับพูดกลั้วหัวเราะ “ตัวเจ้าหอมยิ่งนัก”

ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาเป่ารดบนคอนาง ไม่เพียงแค่ตรงคอ เสิ่นหยวนรู้สึกว่าในใจก็คันเช่นกัน

นางหน้าแดงเรื่อ อยากจะหลบเลี่ยง แต่กลับถูกหลี่ซิวเหยายกแขนโอบเอวบางไว้ ก่อนรั้งตัวนางเข้าสู่อ้อมกอด

เป็นเช่นนี้มาโดยตลอด ขอเพียงหลี่ซิวเหยาไม่ยินยอมปล่อยมือ เสิ่นหยวนก็หลบไม่พ้น

จุมพิตร้อนแรงค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาจากลำคอ สุดท้ายก็มาหยุดที่ริมฝีปากอ่อนนุ่มแดงสดของนาง มือของหลี่ซิวเหยาก็วางอยู่บนสายผูกเสื้อฤดูใบไม้ผลิสีหยกของนางแล้วเช่นกัน

ผิวนางขาวใสราวกับดอกมะลิอันสะอาดบริสุทธิ์ กำลังผลิบานอยู่ใต้ร่างเขา…

จวบจนถึงเวลาจุดโคมหลี่ซิวเหยาถึงได้ปล่อยตัวเสิ่นหยวน ก่อนจะให้พวกไฉ่เวยยกน้ำเข้ามาอาบน้ำให้เสิ่นหยวน

เสิ่นหยวนเพิ่งจะถูกหลี่ซิวเหยาเคี่ยวกรำเช่นนั้น ทั่วทั้งร่างจึงไม่เหลือเรี่ยวแรงอีก ถูกหลี่ซิวเหยาอุ้มมานั่งในน้ำอุ่นเช่นนี้ก็รู้สึกง่วงงุนอยากนอนหลับ

ขณะกำลังเคลิ้มหลับก็ได้ยินหลี่ซิวเหยาพูดขึ้นว่า “วันพรุ่งนี้ข้าต้องไปซานซี”

เสิ่นหยวนตกใจพลันลืมตามองเขา ก็เห็นเขากำลังก้มหน้ามองนางอยู่

“ท่านจะไปซานซี?” เสิ่นหยวนรีบถาม “ไปนานเท่าไร”

หลี่ซิวเหยาพึมพำลังเลเล็กน้อย “ไม่แน่ใจ แต่ข้าจะพยายามกลับมาให้เร็วที่สุด”

เสิ่นหยวนหลุบตาลง ไม่ได้พูดอะไร

นางเองก็ได้ยินข่าวที่ซานซีเกิดแผ่นดินไหวและพวกหว่าล่าฉวยโอกาสมาโจมตีแล้ว เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเรื่องใหญ่ ตอนนี้หลี่ซิวเหยาต้องไปซานซีเพื่อจัดการเรื่องเหล่านี้ ไหนเลยจะกลับมาในเวลาเพียงไม่นานได้ ขณะเขาไปซานซีเมื่อคราวก่อนก็ต้องอยู่ที่นั่นถึงครึ่งปี

ถึงอย่างนั้นนางก็ยังอาลัยอาวรณ์ อยากจะได้เห็นหน้าเขาทุกวัน

หลี่ซิวเหยามองเห็นท่าทางหมองเศร้าของนางก็รู้สึกเจ็บปวดใจราวกับถูกเข็มแทง ทว่าก็จนปัญญา ช่วงเวลานี้เขาไม่อาจอยู่ในเมืองหลวงได้

เขายกมือรวบตัวเสิ่นหยวนเข้ามาในอ้อมแขน บรรจงจุมพิตลงบนศีรษะนาง ก่อนจะกล่าวเสียงเบา “ข้าจะพยายามกลับมาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้”

เสิ่นหยวนพยักหน้า แอบอิงในอ้อมอกอบอุ่นของเขาโดยไม่เอื้อนเอ่ยคำใด