ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 3

ตกกลางคืน หลี่ซิวเหยาก็กำชับกำชาเรื่องต่างๆ กับเสิ่นหยวนอีกมากมาย แม้ว่าในเรือนจะมีสาวใช้ และที่ด้านนอกเขาก็จัดวางองครักษ์คนสนิทที่ไว้ใจได้เอาไว้แล้ว แต่เขาก็ยังคงไม่วางใจ อย่างไรก็อยากจะเห็นเสิ่นหยวนอยู่ในสายตาทุกเวลา

ใกล้ถึงเวลาต้องจากกัน ในใจคนทั้งสองล้วนอาลัยอาวรณ์ หลี่ซิวเหยาจึงมิแคล้วเกี่ยวกระหวัดรัดพันกับเสิ่นหยวนอีกเป็นนาน จนสุดท้ายเสิ่นหยวนก็เหนื่อยจนหลับสนิทไป

ครั้นถึงวันรุ่งขึ้นเสิ่นหยวนตื่นขึ้นมา ที่ข้างกายไหนเลยจะยังมีคนอยู่ นางจึงรีบเรียกไฉ่เวยเข้ามาถาม

ก่อนจะได้ยินไฉ่เวยตอบว่า “นายท่านจากไปตั้งแต่ฟ้าเพิ่งสางแล้วเจ้าค่ะ ก่อนไปเขายังสั่งบ่าวเป็นพิเศษว่าอย่าเพิ่งปลุกฮูหยิน ปล่อยให้ท่านนอนต่อไป”

เสิ่นหยวนได้ยินแล้วก็มีสีหน้าหม่นหมอง ต่อจากนั้นนางก็ปลอบตนเองว่าหลี่ซิวเหยาบอกจะพยายามกลับมาให้เร็วที่สุด เช่นนั้นเขาก็จะต้องกลับมาโดยเร็วที่สุดแน่นอน

เสิ่นหยวนจึงบอกให้ไฉ่เวยมาปรนนิบัตินางตื่นนอน

ดวงอาทิตย์ที่ด้านนอกขึ้นสูงมากแล้ว ใกล้จะถึงเวลาอาหารกลางวันอยู่รอมร่อ

เสิ่นหยวนล้างหน้าบ้วนปากเสร็จก็มานั่งลงบนม้านั่งกลมที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ไฉ่เวยกำลังเกล้าผมให้นาง ขณะที่นางกำลังคิดว่าไฉนหมู่นี้ถึงรู้สึกว่าตนเองขี้เซายิ่งนัก

หากบอกว่าเป็นเพราะเมื่อคืนทำเรื่องสนิทแนบแน่นกับหลี่ซิวเหยา แต่ก่อนหน้านี้ยามกลางคืนหลี่ซิวเหยาก็ทำเรื่องสนิทแนบแน่นกับนางเช่นกัน กระนั้นนางก็มิเคยขี้เซาเท่าระยะนี้

ทว่าจู่ๆ ในใจเสิ่นหยวนพลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้จึงตระหนกตกใจจนแทบนั่งไม่ติดทันที

นางลืมไปได้อย่างไรว่าชาติก่อนองค์ชายใหญ่สิ้นพระชนม์ด้วยไข้ทรพิษราวๆ ช่วงเวลานี้ ต่อจากนั้นไม่ถึงเดือนฮ่องเต้ก็สวรรคตตามไป เรื่องใหญ่เพียงนี้ไฉนเมื่อคืนนางถึงไม่เตือนหลี่ซิวเหยา

ทว่าเวลานั้นในใจนางมีแต่ความเสียใจที่ต้องแยกจากกัน ทั้งยังถูกหลี่ซิวเหยาแนบชิดกายอยู่ตลอด จึงลืมนึกถึงเรื่องนี้ไปโดยสิ้นเชิง อีกทั้งต่อให้นึกขึ้นมาได้ แต่จะบอกกับหลี่ซิวเหยาอย่างไรเล่า

อีกประการหนึ่งเรื่องราวมากมายในชาตินี้ก็ต่างไปจากชาติที่แล้วด้วย