ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 4

มิหนำซ้ำเมื่อปลายปีก่อนเสนาบดีกรมทหารเกิดป่วยหนักกะทันหัน ถวายฎีกากราบทูลขอเกษียณกลับบ้านเกิด การหมั้นหมายนี้จึงผิดไปจากจุดมุ่งหมายเริ่มแรกของซ่งป๋อเจี่ยนที่ต้องการเกี่ยวดองเป็นญาติกับเสนาบดีกรมทหารแล้ว

ซ่งอวิ๋นชิงก้มหน้าไม่ตอบคำ ใบหน้าด้านข้างงามดั่งหยกภายใต้แสงเทียน

ซ่งป๋อเจี่ยนเห็นเช่นนี้ก็ถอนหายใจยาว “ต้องโทษข้ากับมารดาเจ้าที่ตั้งแต่เล็กก็ตามใจเจ้าเกินไป ไม่ว่าเรื่องใดล้วนปล่อยให้เจ้าทำตามใจชอบ ยามเจ้าอยู่ในสำนักการศึกษาหลวง ชอบแต่พวกวิชาคำนวณวิชาดนตรีที่นอกลู่นอกทางเหล่านี้ แต่พวกข้าก็มิได้ห้ามปราม จนกลายเป็นบ่มเพาะนิสัยเบื่อหน่ายเส้นทางขุนนาง อยากแต่จะใช้ชีวิตสันโดษอย่างในยามนี้ให้เจ้า หากแต่ชิงเกอ บนโลกนี้มีเรื่องมากมายที่เจ้าทำตามใจตนเองไม่ได้ ในเมื่อเจ้าเกิดในสกุลซ่ง และได้เสพสุขกับชีวิตดีเลิศที่สกุลซ่งมอบให้เจ้ามาหลายปี ในตอนนี้ก็ถึงเวลาที่เจ้าควรจะรับผิดชอบภาระที่เจ้าพึงกระทำแล้ว”

ซ่งอวิ๋นชิงยังคงก้มหน้าไม่ปริปาก ทว่ากรามกลับเกร็งขึ้นมา

ซ่งป๋อเจี่ยนถอนหายใจอีกครั้ง รู้สึกอ่อนอกอ่อนใจยิ่ง “เจ้าเป็นคนฉลาด ตอนนี้ในราชสำนักเป็นเช่นไรคิดว่าคงไม่ต้องให้ข้าพูดมาก เจ้าก็น่าจะมองเห็นชัดเจน ระหว่างสกุลซ่งเรากับหลี่ซิวเหยาไม่มีวันอยู่ร่วมกันได้ ตอนนี้กำลังเป็นช่วงตัดสินความเป็นความตาย”

เห็นซ่งอวิ๋นชิงยังคงก้มหน้า ท่าทางไม่สะทกสะท้านกับคำพูดของตน ซ่งป๋อเจี่ยนก็อดไม่ไหว เริ่มถอนหายใจอีกครั้ง “ชิงเกอ พ่อแก่แล้ว สกุลซ่งของเราต่อไปอย่างไรก็ต้องพึ่งพาเจ้า”

ซ่งอวิ๋นชิงได้ยินแล้วก็ให้สะท้านใจ เงยหน้าขึ้นมาช้าๆ

เขาเห็นซ่งป๋อเจี่ยนนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้าอ่อนล้า ผมขาวบนศีรษะดูบาดตาเป็นพิเศษภายใต้แสงเทียน รูปร่างก็คล้ายว่าค่อมลงไปบ้างแล้ว

ซ่งอวิ๋นชิงเม้มปาก รู้สึกแสบจมูกอยู่บ้าง

เขายังจำได้ว่าตอนตนเองยังเล็กบิดามีรูปร่างสูงใหญ่ ดูตระหง่านราวกับขุนเขา เหมือนว่าไม่มีอะไรสามารถโค่นล้มบิดาได้ หากแต่ยามนี้โดยที่เขายังไม่ทันรู้ตัว บิดาก็ดูชราลงแล้ว

ทว่าบิดายังคงต้องกังวลกับอนาคตของวงศ์ตระกูล…

ซ่งป๋อเจี่ยนเห็นซ่งอวิ๋นชิงไม่พูดอะไรโดยตลอดก็คิดว่ายังคงมิอาจโน้มน้าวเขาได้ ในใจไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง จึงจับที่วางแขนของเก้าอี้ประคองตัวลุกขึ้นจะเดินออกจากห้องหนังสือ

ทันใดนั้นเองก็ได้ยินซ่งอวิ๋นชิงเอ่ยปากเรียกเขา “ท่านพ่อ”

ซ่งป๋อเจี่ยนที่เพิ่งลุกขึ้นพลันชะงักไป ชั่วครู่ให้หลังเขาถึงเอ่ยถาม “มีอะไร”

ต่อจากนั้นเสียงสงบนิ่งของซ่งอวิ๋นชิงก็ดังขึ้นทันที “ลูกกลับรู้สึกว่าข้อเสนอแนะที่ใต้เท้าซุนพูดเมื่อครู่ไม่เลวเลย ผู้ที่หมายทำการใหญ่ อย่างไรก็ต้องทำใจให้เหี้ยมสักหน่อย”