ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ บทที่ 5 – บทที่ 6

เสิ่นหยวนเดินเข้าไป อาศัยแสงไฟในห้องและตรงระเบียงมองดูต้นไม้ใบหญ้าทุกต้นในเรือนของตน

นางเป็นบุตรสาวสายตรง อีกทั้งมารดารักนางที่สุดมาแต่ไหนแต่ไร ของทุกอย่างที่ให้นางล้วนเป็นของที่ดีที่สุด ในลานเรือนนี้ปลูกต้นฉุยซือไห่ถัง* กล้วยน้ำว้า และดอกชาภูเขา ประดับด้วยภูเขาหิน ไม่ว่าสิ่งใดก็ล้วนแต่วิจิตรงดงาม

ชาติก่อนหลังแต่งไปสกุลหลี่เสิ่นหยวนคิดถึงเรือนซู่อวี้ของนางทุกวัน ทว่าจนตายก็ไม่สามารถกลับมาได้แม้แต่แวบเดียว คิดไม่ถึงว่าจะมีวันที่ได้กลับมาอีก

เสิ่นหยวนให้สะท้อนใจเหลือประมาณ ทางหนึ่งค่อยๆ มองดูทุกสิ่งอย่างในลานเรือน ทางหนึ่งก็ก้าวเท้าเดินขึ้นบันไดศิลาเขียว

ชิงจู๋เลิกม่านไว้รอก่อนแล้ว เสิ่นหยวนจึงก้มศีรษะน้อยๆ แล้วเดินเข้าไป

ทุกอย่างในห้องเก็บกวาดจนเสร็จแล้ว แม้แต่เตียงนอนก็ปูเรียบร้อย ชิงเหอกำลังเปิดฝาเตากำยานสามขาเคลือบฟ้าบนโต๊ะเตี้ย ก่อนวางกำยานรูปดอกเหมยลงไปด้านใน

เห็นเสิ่นหยวนเข้ามาแล้ว นางก็รีบวางฝาเตากำยานในมือลง ก่อนเดินมาคารวะ “คุณหนู ท่านกลับมาแล้วหรือเจ้าคะ”

เสิ่นหยวนพยักหน้า นั่งลงบนเตียงเตาไม้ใกล้หน้าต่าง จากนั้นก็กวาดตามองดูภายในห้อง

ก่อนหน้านี้เซวียอี๋เหนียงบอกว่าให้คนมาเก็บกวาดเรือนซู่อวี้แล้ว ทั้งยังเติมข้าวของเข้ามาจำนวนหนึ่ง ยามนี้ดูแล้วอีกฝ่ายไม่ได้โกหกจริงๆ

เพียงแต่สิ่งที่ซื้อมาเพิ่มภายในห้องนี้ล้วนเป็นของที่มีประกายทองระยิบระยับ อีกทั้งม่านหน้าต่างก็ถูกเปลี่ยนเป็นสีชมพูดอกท้อ ม่านไหมบนเตียงยิ่งเป็นลายดอกสีแดงสด

เสิ่นหยวนรู้ว่าเซวียอี๋เหนียงตกแต่งเรือนนี้ตามความชอบในอดีตของนาง หากเป็นนางในชาติก่อนย่อมจะมองไม่ออกถึงอุบายอันแยบยลในเรื่องนี้ ยังจะรู้สึกว่าเซวียอี๋เหนียงดียิ่งเสียด้วยซ้ำ ทว่ายามนี้…

บิดาไม่ชอบให้นางฟุ่มเฟือยเป็นที่สุด ที่ผ่านมาเคยดุด่านางเพราะเรื่องนี้มาไม่น้อย อีกทั้งตอนนี้ยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ให้มารดา สามารถใช้สีฉูดฉาดอย่างสีชมพูดอกท้อและสีแดงสดได้เสียที่ใด

นี่นางเพิ่งจะกลับมาเซวียอี๋เหนียงก็วางหลุมพรางดักนางทั้งในที่ลับและในที่แจ้งไว้มากเพียงนี้แล้ว

เสิ่นหยวนมุ่นคิ้วเรียว

นางหยุดคิดเล็กน้อยก่อนถามไฉ่เวย “ของของข้ามีอะไรบ้าง”

ในอดีตนางเป็นคนไม่ละเอียดรอบคอบ แค่เรื่องว่าตนเองมีของอะไรบ้างก็ยังไม่แน่ใจ แต่คลับคล้ายจะจำได้ว่าควรมีอีกไม่น้อย

ไฉ่เวยได้ยินแล้ว สีหน้าจึงดูกระวนกระวายอยู่บ้าง

“คุณหนู เมื่อก่อนบ่าวเป็นเพียงสาวใช้ระดับล่างในเรือนนี้ ของเหล่านั้นของท่านบ่าวไม่อาจเห็น จึงไม่ทราบว่ามีอยู่เท่าไร ตามหลักแล้วน่าจะเป็นไฉ่เยวี่ยดูแล บันทึกรายการก็สมควรจะอยู่ที่นางเจ้าค่ะ”

เสิ่นหยวนเข้าใจดีว่าเรื่องนี้โทษไฉ่เวยไม่ได้ นางจึงไม่ถามอะไรอีก เพียงพูดว่า “ไม่เป็นไร ทว่าตอนนี้เจ้าเป็นหัวหน้าสาวใช้ในเรือนซู่อวี้นี้แล้ว ต่อไปเรื่องเหล่านี้เจ้าต้องเป็นคนดูแล”

ไฉ่เวยตอบรับ

เสิ่นหยวนจำได้ว่าของเหล่านั้นของตนล้วนเก็บอยู่ในห้องหนึ่งทางปีกตะวันตก ด้วยเหตุนี้นางจึงเรียกชิงเหอกับชิงจู๋มาแล้วให้จุดโคม จะไปดูเสียหน่อยว่าตนเองมีของอะไรบ้างกันแน่

ทั้งต้องเปลี่ยนม่านหน้าต่างสีชมพูดอกท้อและม่านไหมลายดอกสีแดงสดเหล่านั้นออกเสีย หากวันพรุ่งนี้เรื่องลอยไปเข้าหูบิดาว่าช่วงไว้ทุกข์มารดานางยังมีของสีสดใสเช่นนี้ประดับห้อง น้ำตาที่นางเสียไปต่อหน้าบิดาก่อนหน้านี้ก็ต้องเสียเปล่าแล้ว

โปรดติดตามตอนต่อไป