ทดลองอ่าน เกิดใหม่อีกที ไม่ขอสามีสกุลหลี่ เล่ม 5 บทที่ 7

หลี่เป่าผิงขุ่นเคืองเรื่องที่ปี้อวี้ยืนนิ่งเป็นท่อนไม้อยู่ด้านหลังโดยตลอด เห็นเสิ่นหยวนตบหน้านางก็ยังไม่รู้จักเข้ามาช่วย ด้วยเหตุนี้พอปี้อวี้เข้ามาประคองนาง นางจึงสะบัดมือของปี้อวี้ออกอย่างเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน

คิดไม่ถึงว่าจะออกแรงมากไปจนกระเทือนไปถึงแผลตรงเข่าและหน้าท้อง ทำให้นางเจ็บยิ่งกว่าเดิม ใบหน้าจึงเปลี่ยนสีไปบ้างแล้ว

ทว่าหลี่เป่าผิงเป็นพี่น้องร่วมอุทรกับหลี่ซิวหยวน แม้หลี่ซิวหยวนจะดูเย็นชาเพียงไร แต่ปกติยังนับว่าปฏิบัติกับน้องสาวอย่างนางไม่แย่

มองเห็นหลี่ซิวหยวนมาถึง หลี่เป่าผิงก็ฟ้องทันที “พี่รอง นางรังแกข้า!”

‘นาง’ ที่พูดถึงนี้ย่อมจะหมายถึงเสิ่นหยวน

พูดพลางหลี่เป่าผิงก็ชี้รอยนิ้วมือบนแก้มทั้งสองข้างให้หลี่ซิวหยวนดู

หลี่เป่าผิงกินดีอยู่ดีมาตั้งแต่เล็กจนโต ทำให้ผิวพรรณอ่อนนุ่มบอบบาง เมื่อครู่ด้วยความเดือดดาลสองฉาดที่เสิ่นหยวนตบไปจึงออกแรงมากยิ่ง ยามนี้สองแก้มของหลี่เป่าผิงจึงบวมแดงขึ้นมา เห็นแล้วชวนให้ตกใจอยู่บ้าง

หลี่ซิวหยวนมองนางปราดหนึ่ง จากนั้นก็หันหน้ามามองเสิ่นหยวน

เสิ่นหยวนย่อมไม่กลัวเขา จึงสบตากับเขาด้วยสายตานิ่งสงบ

หลี่ซิวหยวนสายตาเข้มขึ้น สุดท้ายเขาก็หันหน้ากลับไป แล้วสั่งปี้อวี้ว่า “ประคองคุณหนูของเจ้ากลับไป”

ปี้อวี้รับคำ ก่อนก้าวมาประคองหลี่เป่าผิงอย่างขลาดกลัว

คราวนี้หลี่เป่าผิงมิได้สะบัดมือของปี้อวี้ออก เพียงแค่พูดกับหลี่ซิวหยวนว่า “พี่รอง ช่วยข้าสั่งสอนนางด้วย”

ตัวของหลี่เป่าผิงนั้นเจ็บจนทนไม่ไหวแล้วจริงๆ จึงอยากจะกลับไปพัก รอหายเจ็บแล้วนางยังต้องไปฟ้องมารดาถึงเรื่องที่เสิ่นหยวนตบหน้าอีก ถึงเวลานั้นจะต้องทำให้เสิ่นหยวนได้ลำบากบ้าง

หลี่ซิวหยวนมองปี้อวี้ประคองหลี่เป่าผิงเดินไปไกลแล้วถึงค่อยหมุนตัวกลับไปมองเสิ่นหยวน ไม่คิดว่าจะเห็นไฉ่เวยกำลังประคองเสิ่นหยวนเดินกลับ

หลี่ซิวหยวนรีบเอ่ยปากเรียกเสิ่นหยวนไว้ “เจ้ารอก่อน”

เสิ่นหยวนหยุดชะงัก จากนั้นก็หันตัวกลับมา สีหน้าสงบนิ่ง น้ำเสียงที่เอ่ยก็เย็นยะเยือก “เจ้าคิดจะทวงความเป็นธรรมแทนน้องสาวเจ้า?”

ชาติก่อนเสิ่นหยวนได้รับความไม่เป็นธรรมเหล่านี้ไม่น้อย มักเป็นหลี่เป่าผิงไปฟ้อง จากนั้นนางก็จะถูกเจี่ยงซื่อลงโทษและถูกหลี่ซิวหยวนหมางเมิน แต่ในชาตินี้เสิ่นหยวนไม่ต้องอดทนกับเรื่องเหล่านั้นอีกแล้ว

มีหลี่ซิวเหยาคอยปกป้องอยู่ ไยนางต้องทนรับความไม่เป็นธรรมพวกนั้นอีกเล่า

หลี่ซิวหยวนกลับไม่ได้พูดอะไร เพียงมองท้องน้อยที่นูนขึ้นมาของเสิ่นหยวน ริมฝีปากเม้มน้อยๆ

เสิ่นหยวนเริ่มจะหมดความอดทนแล้ว นางรู้สึกรำคาญอยู่เสมอยามต้องเผชิญหน้ากับคนอย่างหลี่เป่าผิงและหลี่ซิวหยวน เห็นอีกฝ่ายไม่พูดอะไร นางก็จับมือไฉ่เวยทำท่าจะจากไป