ทดลองอ่าน เจ้าสาวสโลว์ไลฟ์ บทที่ 4

บทที่ 4

ปิ่นโตสี่ล้าน

ปาลไม่ได้พบอิศยาอีกเลยนับตั้งแต่กลับจากลอยอังคารลุงถมยาที่แม่น้ำเมื่อสองอาทิตย์ก่อน เขามัวแต่วุ่นกับการรักษาคนไข้ แล้วอิศยาเองก็หายหน้าหายตาไปจากโรงพยาบาล มารู้ข่าวอีกทีก็เพราะได้ยินพยาบาลที่เคาน์เตอร์พูดกันนี่แหละ

“เสียดายเนอะ เอ๋ยมันหยุดทำปิ่นโตไปแล้วพี่จะกินอะไรดี ข้าวโรงอาหารรสชาติก็สู้ไม่ได้”

“เอ๋ยหาที่พักใหม่ได้ก็คงกลับมาทำอีกครั้ง”

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับพี่แมว”

ปาลถือวิสาสะแทรกขึ้นกลางวง ทั้งที่ปกติเขาไม่เคยสนใจเรื่องชาวบ้านมาก่อน

“บ้านหนูเอ๋ยกำลังจะโดนยึดน่ะสิหมอ หนูเอ๋ยมันเลยต้องหาที่ใหม่ นังนง…พี่หมายถึงป้าของเอ๋ยน่ะ เหลือเกินจริงๆ เด็กตาดำๆ ยังคิดจะขับไล่ไสส่งได้”

“ฉันได้ยินคนลือกันทั้งตลาดเลยนะพี่แมวว่าถ้าหนูเอ๋ยหาเงินไปคืนไม่ได้ นังนงจะขายหนูเอ๋ยให้เสี่ยซ้ง”

มาลัยยกมือขึ้นทาบอก “มันเป็นป้าประสาอะไรวะ ไม่สงสารเด็กบ้างรึไง”

“ป้าอะไรล่ะพี่แมว แค่ญาติห่างๆ นังนงมันเห็นแก่เงินจะตาย แล้วเสี่ยซ้งแกขึ้นชื่อเรื่องชอบเด็กอยู่แล้ว ฉันเคยเห็นหน้าตอนมาหาหมอที่โรง’บาลแล้วยังขยะแขยงจะแย่”

“สงสารหนูเอ๋ยนะคะหมอ”

ชายหนุ่มโคลงศีรษะก่อนเดินแยกออกมาโทรศัพท์ แต่ปลายสายไม่รับจึงเดินย้อนกลับมาที่เคาน์เตอร์พยาบาลอีกครั้ง

“ผมมีธุระด่วนน่ะครับพี่แมว ถ้าผมจะขอลาช่วงบ่าย แล้วกลับมาตอนเย็น ผะ…”

“ได้สิคะหมอปาล มีหมออยู่อีกสองคน แล้วคนไข้ก็หร็อมแหร็มแบบนี้ หมอปาลไปเถอะค่ะ”

“ถ้ามีเคสด่วน โทรหาผมได้นะครับ ผมจะรีบกลับมา”

“ตั้งแต่หมอปาลอยู่โคกเสือเผ่นก็ไม่เคยลาเลย ไปเถอะค่ะ ทางนี้พี่จัดคิวให้เอง”

“ขอบคุณครับพี่แมว”

ปาลไม่ได้ขับรถของตน เพราะเพิ่งถอดเฝือกไปเมื่อวันก่อน เขายังไม่สามารถทำหัตถการได้ เพราะมือยังใช้งานได้ไม่ดีนัก ทำได้เพียงวินิจฉัยโรคและจ่ายยาให้คนไข้เท่านั้น นับประสาอะไรกับขับรถ ปาลเลยใช้บริการรถสองแถวที่หน้าโรงพยาบาลมาลงที่หน้าร้านขายของชำ เดินอีกไม่เกินร้อยเมตรก็ถึงบ้านของอิศยา

ตอนที่เขาหยุดยืนหน้าบ้านสองชั้นก็พบว่ามีข้าวของกองพะเนินอยู่หน้าบ้านแล้ว ชายสองคนกำลังกุลีกุจอขนพวกอะไหล่รถยนต์และอุปกรณ์งานซ่อมมาขึ้นท้ายรถกระบะ หนึ่งในนั้นคือเจ้าของอู่รถในอำเภอเมืองที่เคยลากรถของเขาไปซ่อมที่อู่ในเมืองและเพิ่งนำมาจอดคืนที่โรงพยาบาลเมื่อสองวันก่อน

“เกิดอะไรขึ้นเหรอครับลุง”

“เอ๋ยมันขายอะไหล่พวกนี้ให้น่ะหมอ ลุงเลยเรียกเด็กมาช่วยขน อย่างว่าแหละเนอะ เก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ สู้ขายเอาเงินก้อนไว้ดีกว่า”

“แล้วเอ๋ยอยู่ไหนครับ”

“อยู่ในครัวแน่ะหมอ มีธุระรึเปล่า ลุงไปเรียกให้ไหม”

“ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมเข้าไปหาเอ๋ยเอง”