ทดลองอ่าน เชิดรักมังกรซ่อนเงาหงส์ บทที่ 1-2

บุรุษควรมีลักษณะเช่นนี้ ไม่ว่าจะเป็นรูปร่างหน้าตา สติปัญญา และจิตใจอันโหดเหี้ยม เขาล้วนมีครบถ้วนอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง ช่างน่าอิจฉาจริงๆ

เสด็จพ่อผู้ยโสโอหังของนางไฉนตอนนั้นถึงได้มีตาแต่ไร้แววไปได้ ในบรรดาผู้เข้าสอบเต็มท้องพระโรงถึงได้เลือก ‘เสาหลัก’ เช่นนี้มาได้

เห็นทีว่าเรื่องราวอันน่าทึ่งของ ‘ปั๋วเล่อกับม้าพันหลี่’ กับชะตาชีวิตอันเศร้ารันทดของ ‘หมาป่าแห่งจงซาน’ อยู่ห่างกันเพียงหนึ่งก้าวเท่านั้น!

ขณะที่กำลังคิดอะไรฟุ้งซ่านอยู่นั้น เสียงแหลมของหยวนกงกงที่อยู่ข้างๆ ก็ดังขึ้นบาดแก้วหู “ฝ่าบาท…ฝ่าบาท ได้เวลาเสด็จไปสักการะบรรพชนแล้วพ่ะย่ะค่ะ…”

คราวนี้เนี่ยชิงหลินถึงได้ตระหนักว่าสายตาของทุกคนในท้องพระโรงต่างหันมาทางตนไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ส่วนเว่ยเหลิ่งเหยาที่เพิ่งถูกแต่งตั้งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์อย่างเป็นทางการก็กำลังยื่นมือมา ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาขณะมองไปยังฮ่องเต้พระองค์ใหม่ซึ่งนั่งอยู่บนบัลลังก์มังกรอย่างเหม่อลอยมาโดยตลอด

ฮ่องเต้ยังเยาว์วัย ว่ากันตามประเพณีปฏิบัติ หลังจากพิธีสวมพระมาลาแล้วเขาควรได้รับการประคองจากขุนนางใหญ่ซึ่งเป็นผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ เดินจูงมือกันไปจนถึงศาลบรรพชนในวังหลวงเพื่อทำพิธีสักการะบรรพบุรุษ

แต่ขณะที่เว่ยเหลิ่งเหยายื่นมือออกไปทางฮ่องเต้พระองค์ใหม่นั้น ฮ่องเต้น้อยกลับทำเป็นมองไม่เห็นเสียอย่างนั้น ปล่อยให้ผู้บงการชีวิตที่น่ากลัวประหนึ่งพญายมยื่นมือออกมาค้างเติ่งต่อหน้าธารกำนัล

ทันใดนั้นบางคนท่ามกลางกลุ่มคนเหล่านั้นเริ่มอยู่ไม่สุข แม้พวกเขาจำต้องศิโรราบลงชั่วคราวด้วยวิธีการเข้มงวดรุนแรงของเว่ยเหลิ่งเหยา กระนั้นพฤติกรรมของอีกฝ่ายที่บุกพระราชวังปลงพระชนม์ฮ่องเต้ก็เป็นที่รู้อยู่แก่ใจของทุกคนมาก่อนหน้านี้แล้ว

เดิมทีคิดว่าฮ่องเต้พระองค์ใหม่อ่อนแอไร้สามารถ ชะรอยว่าคงได้แต่ถูกคนเจ้าเล่ห์บงการชักใยเอาเท่านั้น คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคนหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีเหมือนกัน กล้าทำให้เว่ยเหลิ่งเหยาหน้าม้านอับอายต่อหน้าผู้คนเสียด้วย

วิญญาณของฮ่องเต้พระองค์ก่อนที่อยู่บนสวรรค์คงตายตาหลับแล้ว น่าเสียดายก็ตรงที่ฮ่องเต้พระองค์ใหม่อายุยังน้อย น่ากลัวว่าหลังจากการลองดีครั้งนี้แล้วเขาคงต้องถูกโจรชั่วในคราบองครักษ์วางยาพิษเสียแล้ว บิดาและบุตรตายตกตามกันไปเช่นนี้ก็พอจะเป็นตัวอย่างรวมไว้ใน ‘ยี่สิบห้ายอดกตัญญู’ ได้ ช่างเป็นเรื่องราวที่น่าจดจำอีกเรื่องหนึ่งเลยทีเดียว!

ทว่าเนี่ยชิงหลินกลับหวาดกลัวในใจ นางช่างเสียนิสัยจริงๆ ที่ชอบใจลอยฟุ้งซ่าน เหตุใดถึงได้ใจลอยในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้เล่า พอเห็นเว่ยเหลิ่งเหยาชักมือกลับด้วยสีหน้าไร้ความรู้สึกและเตรียมหันหลังเพื่อเดินจากไป นางก็ตะโกนขึ้นในใจอีกครั้ง ไม่ได้การแล้ว!

เรื่องที่ว่าเว่ยเหลิ่งเหยาเป็นคนเย็นชานิสัยใจคอคับแคบนั้นทุกคนต่างรู้กันดี บัดนี้อยู่ในระหว่างพิธีขึ้นครองบัลลังก์ขุนนางบุ๋นบู๊นับร้อยล้วนได้รับการฝึกฝนมาอย่างยอดเยี่ยม แต่กลับต้องมาเสียหน้าต่อหน้าเด็กหนุ่มที่เป็นดั่งไม้ประดับเสียนี่ ความโกรธเกรี้ยวนี้จะรุนแรงถึงเพียงใด

ไม่จำเป็นต้องดูฤกษ์งามยามดี พรุ่งนี้เป็นวันดีเหมาะแก่การสวรรคตอย่างแน่นอน!