ทดลองอ่าน เชิดรักมังกรซ่อนเงาหงส์ บทที่ 3-4

แต่เนี่ยชิงหลินกลับไม่สะทกสะท้าน นางผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าทางการออก ถอดพระมาลา เปลี่ยนมาสวมเสื้อบุนวมแนบตัวครึ่งท่อนที่ค่อนข้างเก่า แล้วมานั่งอ่านนิยายอยู่หน้าเตาถ่านแทน

พออ่านถึงตอนยอดบุรุษกับโฉมงามกำลังกินขนมไหว้พระจันทร์และดื่มสุราดอกกุ้ย ใต้แสงจันทร์อยู่นั้น เนี่ยชิงหลินก็เดินไปนอนอ่านหนังสือต่อบนเตียงนุ่มหลังม่าน พอขยับตัวจนแผ่นไม้ของเตียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดนางจึงเงยหน้าขึ้น ฉับพลันก็พบว่าดวงอาทิตย์ได้ลับขอบฟ้าทางทิศตะวันตกไปแล้ว จู่ๆ นางก็รู้สึกว่าท้องของตนออกจะเบาโหวงอยู่สักหน่อย

นางจึงเรียกอันเฉี่ยวเอ๋อร์เข้ามา ให้แล่เนื้อค้างคืนก้อนนั้นเป็นชิ้นบางๆ แล้วคีบเนื้อจุ่มลงไปในไหสุราบ่มที่ใช้ในพิธีบวงสรวงเซ่นไหว้เพื่อหมักเนื้อไว้ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงคีบเนื้อชิ้นบางใส่เข้าไปในหมั่นโถวซึ่งหั่นเป็นแผ่นบางๆ แล้วนำมาประกบเข้าด้วยกัน ก่อนจะวางลงบนจานทองแดงเหนือเตาถ่านเพื่อย่างไฟอ่อนๆ สักพักหนึ่ง กระทั่งหมั่นโถวทั้งสองด้านเป็นสีน้ำตาลทอง หมั่นโถวไส้เนื้อนี้ก็จะกรอบนอกนุ่มใน สุราบ่มรสชาติกลมกล่อมที่ซึมเข้าไปในเนื้อช่วยให้เนื้อรักษาความชุ่มฉ่ำอยู่ในหมั่นโถวได้ พอกัดเบาๆ ไปคำหนึ่งไม่เพียงแต่ไม่มีกลิ่นหืนของเนื้อค้างคืนเท่านั้น แต่ยังมีรสชาติสดใหม่อร่อยนุ่มละมุนลิ้นติดปากอีกด้วย

ขณะที่เนี่ยชิงหลินกำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยไปได้สองคำ จู่ๆ ขันทีน้อยที่หน้าประตูก็ตะโกนขึ้นด้วยเสียงสั่นเทาว่า “ราชครูเว่ยขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ!”

ยังไม่ทันสิ้นเสียง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ก็เลิกม่านประตูเดินเข้ามายังตำหนักชั้นใน

ด้านนอกหิมะตกหนัก ชายหนุ่มสวมเสื้อคลุมขนสัตว์สีดำ บนไหล่ของเขายังมีเกล็ดหิมะตกใส่อยู่หนาเตอะ ความหนาวเหน็บแผ่ซ่านออกมาทั่วร่าง ใบหน้าหล่อเหลาเปี่ยมเสน่ห์ของเขาเย็นเยียบราวกับถูกฉาบด้วยน้ำค้างแข็ง

ในใจราชครูเว่ยเต็มไปด้วยไฟสุมทรวงจากการประชุมราชสำนัก พอเลิกประชุมเขาก็แวะมาดูความเคราะห์ร้ายของเจ้าฮ่องเต้น้อยนี่เสียหน่อย เดิมทีคิดว่าวันนี้ไม่ปล่อยให้เจ้าเด็กนี่เข้าประชุมราชสำนัก ป่านนี้อีกฝ่ายคงหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่ในตำหนักเป็นแน่ ไม่คิดเลยว่าพอเข้าไปถึงตำหนักชั้นในกลับได้เห็นฉากที่แตกต่างออกไปจากที่คาดไว้โดยสิ้นเชิง

เครื่องเรือนอันล้ำค่าในตำหนักชั้นในถูกกองงานฝ่ายในที่เข้าใจสถานการณ์รื้อออกไปก่อนหน้านี้แล้ว ตำหนักชั้นในว่างเปล่าไม่เหลือร่องรอยของความฟุ่มเฟือยใดที่ฮ่องเต้พระองค์ก่อนทิ้งไว้ให้เห็น แม้แต่เตาถ่านสำหรับให้ความอบอุ่นก็หาใช่ถ่านสีขาวที่ใช้ในวังไม่ กลับเป็นถ่านสีดำที่มีกลิ่นและปล่อยควันโขมง

แต่หุ่นเชิดตัวน้อยนั่นก็ดูพออกพอใจเสียจริง เขานั่งกอดผ้าห่มอยู่บนตั่งนุ่มข้างเตียง ข้างเท้ามีเตาวางอยู่ ด้านบนของเตานั้นมีปล่องควันที่ทำขึ้นจากแจกันดอกไม้ทองแดงตัดก้นแจกันหลายใบมาประกอบกัน ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นของที่ทำขึ้นเองเพื่อส่งควันดำหนาทึบออกไปนอกหน้าต่าง

บนโต๊ะน้ำชาเล็กๆ ข้างตั่งนุ่มมีเมล็ดแตงจานหนึ่งที่เก็บมาจากโต๊ะบูชาเมื่อวานนี้วางอยู่

วันนี้เด็กหนุ่มร่างผอมเพรียวสวมเสื้อคลุมผ้าฝ้ายครึ่งท่อนที่ค่อนข้างเก่า ท่อนล่างสวมกางเกงขายาวที่มีสีเทาควันครึ่งบนของตัวกางเกง สวมรองเท้าขนกระต่ายสีขาวซึ่งปกปิดฝ่าเท้าครึ่งหนึ่ง เผยให้เห็นข้อเท้าเปลือยเปล่าทั้งสองข้างที่ขาวราวกับหยกแกะสลักจนออกจะแสบตาอยู่บ้าง

มีท่าทางหงุดหงิดงุ่นง่านที่ใดกัน แสนจะผ่อนคลายสบายใจเสียเหลือเกินนี่!

ของเซ่นไหว้นี้เป็นของอัปมงคลจริงๆ ด้วย! เพิ่งเอาของเข้าปากก็นำตัวพญายมมาเสียแล้ว เนี่ยชิงหลินไม่คาดคิดว่าราชครูเว่ยจะบุกเข้ามาในตำหนักกะทันหัน นางรีบดึงผ้าห่มมาปิดทรวงอก ปรับลมหายใจเล็กน้อย แล้วยิ้มให้เว่ยเหลิ่งเหยาพลางเอ่ยว่า “ท่านเว่ยโหวกินอะไรมาหรือยัง”

เว่ยเหลิ่งเหยาปลดเสื้อคลุมขนสัตว์ออกโดยไม่สนใจคำทักทายแบบไม่มีพิธีรีตองของฮ่องเต้พระองค์ใหม่ เขาสาวเท้าไปสองสามก้าวจนเดินไปถึงตั่งนุ่มพลางมองฮ่องเต้น้อยที่ยังคงเอนกายอยู่บนตั่งอย่างเย็นชา แล้วพูดด้วยเสียงเรียบๆ ว่า “ฝ่าบาทสำราญพระทัยดีนี่พ่ะย่ะค่ะ ควรให้ผิงซีอ๋องพระเชษฐาของฝ่าบาทมาเห็นเสียหน่อยว่ากระหม่อมปฏิบัติต่อฝ่าบาทไม่ดีที่ใดกัน”

พูดจบก็โยนฎีกาเล่มหนึ่งใส่หน้าของเนี่ยชิงหลิน

เนี่ยชิงหลินเจ็บแก้มอยู่สักหน่อยจากการถูกฎีกากระแทกใส่ นางค่อยๆ ยืดตัวขึ้นนั่งตรงแล้วลุกขึ้นจากตั่งนุ่ม กระชับเสื้อบุนวมแนบตัวให้แน่นขึ้น แล้วหยิบฎีกาขึ้นมากวาดตาอ่านดูสองสามรอบก็เข้าใจความหมายโดยรวมทันที