ทดลองอ่าน เชิดรักมังกรซ่อนเงาหงส์ บทที่ 3-4

วันนี้ในการประชุมราชสำนัก ราชครูเว่ยได้ตัดศีรษะขุนนางสำนักตรวจการที่มาพูดขอความเห็นใจให้ผิงซีอ๋องอย่างไร้ความปรานีไปแล้ว ขุนนางผู้นั้นทั้งที่เป็นขุนนางเก่าแก่มายี่สิบปี วันนี้กลับถูกถอดหมวกออกแล้วโดนลากตัวไปประหารที่ประตูอู่เหมิน^* เสียแล้ว

พอเลิกประชุมราชสำนัก หยวนกงกงที่ยืนอยู่ด้านข้างย่อมเห็นสีหน้าโกรธขึ้งที่ยังไม่จางหายไปของท่านราชครูได้อย่างชัดเจน ตอนที่เดินย่ำอยู่บนหิมะตั้งนานนั้นท่านราชครูยังโกรธจนควันออกหู ทำเอาบรรดาองครักษ์ที่ติดตามอยู่ด้านหลังไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้เพื่อพูดคุยด้วยสักคนเดียว

จนกระทั่งราชครูเว่ยเดินเลี้ยวมาถึงตำหนักบรรทมของฮ่องเต้น้อย หยวนกงกงถึงกับลอบรำพึงในใจ แย่แล้ว เด็กคนนี้คงหนีไม่พ้นแน่แล้ว

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นข้ารับใช้เก่าแก่ในวัง องค์ชายสิบสี่องค์นี้ไม่เคยวางท่าโอ้อวดตนภายในวังหลวงอันโอฬารแห่งนี้มาแต่ไหนแต่ไรแล้ว ลี่ผินมีนิสัยร้ายกาจ จิตใจทะเยอทะยานมักใหญ่ใฝ่สูง เรื่องราวในอดีตเหล่านั้นได้นำมาซึ่งความอิจฉาริษยาของผู้คนมากมาย เมื่อตอนที่องค์ชายสิบสี่ยังเด็กก็ได้รับผลกระทบจากมารดาของเขาไม่น้อยเลยทีเดียว ต่อมาพอองค์ชายโตขึ้นหน่อยก็ราวกับว่าในวังหลวงไม่มีเขาผู้นี้อยู่ ใครๆ ก็จำเขาไม่ได้แล้ว

คิดดูแล้วเด็กคนนี้ก็เป็นหนึ่งในบรรดาคนทั้งหลายในวังที่ขาดอิสระ ไม่อาจจัดการชีวิตของตนเองได้อย่างอิสระ ต้องทุกข์ระทมขมขื่นจากความพ่ายแพ้ของราชวงศ์ ตอนนี้ยังมาถูกผลักขึ้นสู่ตำแหน่งนี้อีก ค่อนข้างน่าสงสารเลยทีเดียว

น่าเสียดายที่ในช่วงเวลาแห่งความยุ่งเหยิงนี้ทุกคนต่างก็สนใจแต่เรื่องของตนเอง ไหนเลยจะมีเวลาเหลือให้ไปเห็นอกเห็นใจผู้อื่นอีก พวกเขาทำได้เพียงมองดูวัชพืชไร้รากถูกเหยียบย่ำบดขยี้ด้วยสายตาเย็นชาอยู่ข้างๆ เท่านั้น

แต่ใครจะคิดว่าในตำหนักนอกจากเสียงถาดที่ร่วงหล่นดังเคร้งคร้างคราหนึ่งนั่นแล้ว หลังจากนั้นก็ไม่มีเสียงใดดังขึ้นอีก และผ่านไปอีกสักพักหยวนกงกงก็เห็นราชครูเว่ยเดินออกมาด้วยสีหน้าผ่อนคลาย จากนั้นก็เดินออกจากวังไปโดยไม่หันศีรษะกลับมามอง

หยวนกงกงปาดเหงื่อเย็น ก่อนหันกลับไปมองฮ่องเต้น้อยที่ยืนอยู่หน้าประตูตำหนัก มองส่งผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ด้วยความอ่อนน้อมถ่อมตนพลางอดรำพึงในใจไม่ได้ว่า ในตำหนักลึกของวังหลวงมีพยัคฆ์หมอบมังกรซ่อนอยู่ อาจดูไม่โดดเด่นสะดุดตา แต่ไม่แน่อาจเป็นคนมีพรสวรรค์ก็เป็นได้!

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 14 ก.ย. 68