ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 6

เผยไหวกวงหัวเราะ เขาเกิดความเบิกบานใจขึ้นอีกครั้ง

พอเผยไหวกวงลุกขึ้นเดินลงจากศาลา เสิ่นหยวนหงก็ใช้มือที่สั่นเทาดึงชายเสื้อของเขาเอาไว้

เผยไหวกวงก้มหน้าหลุบตามอง

“บุตรสาวคนเล็กอายุน้อยไม่รู้ความ รบกวนจั่งอิ้นช่วยดูแลให้มากสักนิด…” เสิ่นหยวนหงพูดพลางออกแรงจับไม้เท้า ฝืนตัวอยากจะลุกขึ้น ทำท่าจะคุกเข่า เผยไหวกวงจึงช่วยดึงตัวเขาไว้

เสิ่นหยวนหงรู้สึกว่าร่างลอยขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็ยืนขึ้นมาแล้ว

“ท่านแม่ทัพผู้เฒ่า สวะเช่นข้าไม่มีค่าพอ” เผยไหวกวงยิ้ม ปัดเกล็ดหิมะบนไหล่ของเสิ่นหยวนหง “ส่งท่านแม่ทัพผู้เฒ่ากลับไป อากาศหนาว ให้หมอหลวงหลี่ตามไปตรวจร่างกายให้ท่านแม่ทัพผู้เฒ่าด้วย”

เผยไหวกวงมองส่งเสิ่นหยวนหงที่เดินจากไปไกลแล้วนั่งในศาลาคนเดียวอยู่เป็นนาน

หิมะค่อยๆ ตกหนักขึ้น จากนั้นก็ค่อยๆ หยุดลง จันทร์เสี้ยวลอยสูง

การแก้แค้นครั้งนี้เขาเสียสละทุกอย่าง ไม่เหลือทางให้ถอย แม้แต่ตนเองก็ทำลายจนหมดสิ้น

ตอนนี้หรือ นี่เพิ่งเริ่มต้น

เผยไหวกวงลุกขึ้น ไม่ได้กลับหอชังชิง แต่ไปที่ตำหนักหย่งเฟิ่งก่อน

หน้าต่างเปิดอยู่ เสิ่นหุยนั่งอยู่ตรงหน้าต่าง ในมือถือหนังสือหนึ่งม้วน แสงไฟสลัวบนโต๊ะตกกระทบบนใบหน้านาง ลากเงาขนตาของนางให้ยาวขึ้น

“เหนียงเหนียงมีสมาธิดีจริง” เผยไหวกวงพูด

เสิ่นหุยขนตาสั่นไหว หันไปมองเผยไหวกวงที่ยืนอยู่นอกหน้าต่าง จากนั้นก็ยกมุมปากขึ้นช้าๆ แสงไฟสะท้อนแก้มของนางให้ดูอ่อนโยนอย่างอธิบายไม่ถูกอยู่หลายส่วน

“ข้าบอกแล้วว่าจะตั้งใจเรียน”

เผยไหวกวงยื่นมือมาจากนอกหน้าต่าง หยิบม้วน ‘ภาพวังวสันต์’ ในมือของนางไปหมุนแล้วยื่นให้อีกครั้ง จากนั้นก็เหลือบตาขึ้นมองนางเล็กน้อย

“หนังสือของเหนียงเหนียงถือกลับหัวแล้ว”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 18 มี.ค. 69