ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 7

บทที่ 7

เสิ่นหุยตกใจไปชั่วขณะ จากนั้นก็กัดฟันไปรับหนังสือที่เขายื่นมาให้ ปลายนิ้วของนางไม่ระวังแตะถูกหลังมือของเขา เย็นจนนางรีบเก็บมือกลับมา เสิ่นหุยมักจะรู้สึกว่าดวงตาของเผยไหวกวงคู่นี้สามารถมองคนจนทะลุได้ แผนการอุบายทุกอย่างไม่อาจปิดบังได้ นางจึงไม่ค่อยกล้าประสานสายตาของเผยไหวกวง เพียงหลุบตาลง เลื่อนสายตาไปบนหนังสือ

…คนตัวเล็กสองคนบนนั้นกำลัง ‘ต่อสู้’ กันอย่างจริงจังยิ่ง

เผยไหวกวงเดินอ้อมเข้ามาจากข้างนอก จับพนักเก้าอี้แล้วดึงเก้าอี้ออกมาจากโต๊ะเครื่องแป้ง ขาเก้าอี้ไม้ครูดพื้นเป็นเสียงยาว จากนั้นเขาก็นั่งลง พลิกดูชาดทาปากและเครื่องประดับของเสิ่นหุยบนโต๊ะเครื่องแป้งอย่างไม่ค่อยใส่ใจ

เสิ่นหุยก้มหน้า ฟังความเคลื่อนไหวทุกอย่างของเขา

นางรู้สึกว่าตนเองที่เป็นฮองเฮานี้ไม่ได้ความจริงๆ ถูกขันทีทำให้ตกใจลนลานทั้งวัน แต่พอคิดอีกที ท่านอ๋องและเหล่าขุนศึกก็มีไม่กี่คนที่ไม่กลัวเขา จึงปลอบใจตนเองได้ชั่วคราว

เขามาเพื่อจับตาดูข้า ‘อ่านหนังสือเรียนรู้’ หรือ

ไม่ไปทำงานสำคัญของเขา แต่วิ่งมาจับตาดูข้าที่นี่ เป็นการใช้คนไม่ถูกกับงานไปสักนิด เสิ่นหุยคิดอีกครั้ง มิน่าเล่าฮ่องเต้ถึงให้ความสำคัญต่อเขา เขาทำงานให้ฮ่องเต้อย่างเต็มความสามารถจริงๆ

“ตั้งใจอ่านหนังสือสักนิดเถิดพ่ะย่ะค่ะ” เผยไหวกวงพูดขึ้นทันใด

เสิ่นหุยลอบเหลือบตาขึ้นมองเขาคราหนึ่ง

แสงไฟบนโต๊ะเครื่องแป้งไม่สว่างเท่าทางนี้ พอนางมองไปก็ปรับสายตาไม่ทัน รู้สึกเพียงว่าร่างของเขาจมอยู่ในเงามืด ชุดสีแดงบนร่างนั้นดูเข้มขึ้นราวกับเปื้อนเลือด ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง เวลาผ่านไปเพียงชั่วครู่สายตาของนางก็ปรับรับแสงตรงนั้นได้แล้ว ด้วยเหตุนี้ภาพของเผยไหวกวงในสายตาก็ค่อยๆ กระจ่างชัดขึ้น

เผยไหวกวงเหลือบตาขึ้นมอง แสงเทียนส่องสว่างโครงหน้านั้น แต่ส่องเข้าไปไม่ถึงในดวงตาของเขา

เสิ่นหุยตกใจ รีบก้มหน้าลงทันที นิ้วมือพลิกเปิดหน้าหนังสือเหมือนเป็นการกลบเกลื่อนว่าไม่ได้ทำอะไร

เรียนก็ได้

นางก้มหน้าตั้งใจอ่านหนังสือ พยายามเรียนรู้ว่าคนตัวเล็กสองคนต่อสู้กันอย่างไร

เผยไหวกวงนั่งต่ออีกสองเค่อจึงจากไป

พอเขาเดินจากไป เสิ่นหุยก็โยนหนังสือในมือทิ้งทันที วิ่งเหยาะๆ ปีนขึ้นเตียง สอดตัวเข้าใต้ผ้าห่ม ก่อนหน้านี้นางสั่งนางกำนัลให้วางถุงน้ำร้อนไว้ใต้ผ้าห่มหลายใบ ตอนนี้ใต้ผ้าห่มอุ่นร้อนยิ่ง