ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 10-11

เดิมทีข้าเข้าใจว่าเทพปี้ชิงพาข้ามาที่นี่เพื่อเที่ยวเล่น ได้กินดีดื่มดี คิดไม่ถึงว่าพอเขาเข้ามาในห้องก็โยนข้าไว้บนโต๊ะ แล้วก็หมกมุ่นอยู่กับการศึกษาอย่างจริงจัง ประเดี๋ยวก็มาจับๆ อุ้งเท้า ลูบๆ ศีรษะข้า ทางหนึ่งก็ศึกษาค้นคว้า ทางหนึ่งก็กล่าวกับเสี่ยวหลินที่ตามเข้ามา “นี่คือลูกศิษย์ที่ข้ารับไว้”

ในดวงตาเสี่ยวหลินมีแววตะลึงงันไปชั่วขณะ แล้วกลับคืนสู่ความสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้ซักถามว่าเพราะอะไร เพียงเอ่ยเสียงราบเรียบ “ขอแสดงความยินดีกับท่านเทพที่รับศิษย์เป็นครั้งแรก”

ข้านั่งอยู่บนโต๊ะมองซ้ายทีขวาที ถามด้วยความไม่เข้าใจ “อะไรคือ ‘ลูกศิษย์’ ”

เทพปี้ชิงมุมปากกระตุกทีหนึ่ง ไม่ได้สนใจข้า กล่าวกับเสี่ยวหลินต่อ “ปีนั้นปีศาจตนนี้เคยดื่มโลหิตของข้า และข้าได้ใช้ลูกกลอนปราณช่วยเอาไว้ ผูกวาสนาเซียนแล้ว เกรงแต่จะไปก่อกรรมทำชั่ว ไม่อาจปล่อยให้อยู่ในแดนมนุษย์โดยไม่สนใจ ด้วยเหตุนี้จึงพากลับมาด้วย”

“ท่านเทพถือเมตตาธรรมเป็นหลัก” เสี่ยวหลินสรรเสริญ

“ในแดนสวรรค์ ผู้ที่รับสัตว์ปีศาจเป็นลูกศิษย์มีใครบ้าง” เทพปี้ชิงซักถาม

หลังจากเสี่ยวหลินคิดดูแล้วก็ตอบว่า “เซียนทั้งหลายในแดนสวรรค์รับสัตว์ปีศาจไว้เป็นพาหนะเสียส่วนใหญ่ ถ้ารับเป็นศิษย์ล่ะก็ เกรงว่ายังคงเป็นกระต่ายหยกของเทพธิดาฉางเอ๋อหรือสุนัขเซี่ยวเทียนของเทพเอ้อร์หลางดูจะใกล้เคียง”

“เช่นนั้นข้าจะเขียนจดหมายสักฉบับ เจ้าช่วยข้าส่งไปให้หยางเจี่ยน ถามเขาว่าอบรมสั่งสอนศิษย์และเลี้ยงดูสัตว์ปีศาจอย่างไร” เทพปี้ชิงมองข้าที่นั่งหาวอย่างเบื่อหน่ายด้วยสายตาที่อับจนปัญญาแล้วเสกพู่กันกับกระดาษขึ้นมาในอากาศ เริ่มลงมือเขียน พร้อมกันนั้นก็ทอดถอนใจ “เกรงว่าปีศาจตนนี้นิสัยทึ่มทื่อโฉดเขลา เส้นทางในการบำเพ็ญเซียนยาวนานหาที่สุดมิได้”

เสี่ยวหลินรับคำสั่งแล้วออกไป ข้าที่ฟังไม่เข้าใจนั่งอยู่บนโต๊ะจนเบื่อ รีบกระโดดตามลงมา กระโจนไปที่เก้าอี้เอนนอนด้านข้างเกลือกกลิ้งไปมาหลายรอบ ก่อนจะไปดมๆ ส้มกับขนมอบที่วางอยู่บนโต๊ะ รู้สึกว่าไม่น่าอร่อยจึงหันหน้าคิดจะวิ่งออกไปนอกห้อง

นึกไม่ถึงว่าเทพปี้ชิงเพียงหมุนตัวก็มาปรากฏอยู่เบื้องหน้าข้าแล้ว เขามองขนและเนื้อตัวของข้า พูดอย่างจริงจัง “เจ้าไปอาบน้ำก่อน”

พูดจบเขาก็ให้สาวใช้จัดเตรียมน้ำสำหรับอาบทันที

ข้ามองห้องอาบน้ำที่มีไอสีขาวลอยเหนือสระน้ำแล้วก็ตัวสั่น ผงะถอยไปทันที ฉวยโอกาสที่เขาไม่ทันระวังวิ่งหนีออกนอกประตูไปอย่างรวดเร็ว

พึงรู้ว่าขนหนังของแมวโดยธรรมชาติล้วนกลัวน้ำ หากกลายร่างเป็นมนุษย์ข้ายังพอห่อหางและใบหูไปอาบน้ำที่น้ำพุร้อนอยู่เสมอ ทว่าเวลาอยู่ในร่างแมวโดยทั่วไปแล้วจะอาศัยการเลีย!

ต่อให้ข้าไม่กลัวน้ำ…หรือเต็มใจอาบ…

ท่านก็ไม่อาจเอาน้ำเย็นมาให้ข้าอาบ อ๊ากกก!

ช่วยด้วย! มีคนจะสังหารแมวแล้ว!