ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 10-11

เขาโยนข้าลงบนเตียงแล้วขมวดหัวคิ้วครุ่นคิด คล้ายไม่รู้จะทำเช่นไรดี

ข้ากลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียง รู้สึกสบายตัวไม่น้อย ครั้นแล้วก็ไปซุกตัวอยู่ที่มุมหนึ่ง ระแวดระวังตัวดูว่าเขาคิดจะทำอะไรอีก

มีเสียงกังวานดังมาจากนอกประตู “ท่านเทพ เสี่ยวหลินขอเข้าพบขอรับ”

เทพปี้ชิงรีบสั่งข้าด้วยเสียงแผ่วเบา “เปลี่ยนร่างกลับเป็นแมวได้หรือไม่”

เรื่องที่ศัตรูขอให้ข้าทำ ข้าจะไม่ทำเป็นอันขาด! ข้าสั่นศีรษะ แสดงเจตนาว่าไม่เปลี่ยน

เขาที่อับจนปัญญาจำต้องหยิบผ้าห่มปิดคลุมข้าไว้ทั้งร่าง แล้วให้เสี่ยวหลินเข้ามา

หลังจากเสี่ยวหลินเข้าประตูมา เห็นข้าที่ตัวสั่นพั่บๆ อยู่บนเตียงก็มีท่าทีตะลึงงันไปอีกครั้ง เอ่ยปากขึ้นอย่างลังเล “ท่านเทพ…ข้าเพิ่งกลับจากวังเทพเอ้อร์หลางจึงมารายงาน…นี่…”

เทพปี้ชิงเดินไปที่ข้างโต๊ะแปดเซียนแล้วนั่งลงถอนหายใจ เอ่ยขึ้น “ข้าเข้าใจว่านางเป็นปีศาจน้อยที่ยังไม่เป็นผู้ใหญ่ ด้วยเหตุนี้จึงใช้น้ำในสระน้ำเย็นจงหรู่อาบน้ำให้นางด้วยตนเอง”

เรื่องถัดจากนั้นเขาไม่ได้อธิบายต่อ แต่เห็นชัดว่าเสี่ยวหลินเข้าใจความหมายของเรื่องราวแล้ว จึงกล่าวปลอบใจ “สระน้ำเย็นจงหรู่ช่วยเพิ่มพูนฌานตบะได้ ท่านเทพมีความตั้งใจดี แต่ในวังเสวียนชิง…สาวใช้กับเด็กรับใช้ส่วนใหญ่เป็นเซียนบุปผา เซียนต้นหญ้า ไม่ก็เซียนสิ่งของ ยังไม่เคยมีเซียนที่เป็นสัตว์มาก่อน ด้วยเหตุนี้ที่ท่านไม่รู้ว่าสัตว์ไม่อาจทนต่อความหนาวเย็นได้จึงเป็นเรื่องธรรมดา”

“ธรรมดาอะไร! ลองไปอาบดูเองสิ!” ข้าตะโกนด่าด้วยความโกรธแค้น

“ข้าอาบอยู่ทุกวัน” เทพปี้ชิงไม่สนใจข้า ยังคงพูดต่อไป “เรื่องนี้เป็นเพราะข้าใคร่ครวญไม่รอบคอบ เจ้าได้เอาหลักการเลี้ยงดูสัตว์จากหยางเจี่ยนมาหรือไม่”

เสี่ยวหลินหยิบหนังสือเล่มหนึ่งออกมาจากอกเสื้อยื่นส่งให้อย่างนอบน้อม

เทพปี้ชิงพลิกอ่านไปสองสามหน้าแล้วโบกมือให้เขาถอยออกไป แต่คิดไปคิดมาก็สั่งการออกไป “ไปจัดเตรียมห้องพักให้นางห้องหนึ่ง แมวตัวนี้นิสัยชั่วร้าย ฝีมือไม่ธรรมดา ดังนั้นทางที่ดีให้อยู่ใกล้ข้าสักหน่อย จะได้สะดวกต่อการควบคุมดูแลได้ทุกเมื่อ แล้วเลือกสาวใช้ที่เหมาะสมให้นางสักคน” เสี่ยวหลินกำลังจะออกไป แต่กลับถูกเขาเรียกกลับมาสั่งการต่อ “ไปช่วยจัดเตรียมอาหารมาให้นางสักหน่อย”

พูดจบเขาก็เริ่มพลิกอ่านหนังสือในมือ อ่านไปก็ผงกศีรษะไป “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้”

ข้าไม่อาจเคลื่อนไหว ได้แต่เหม่อมองเพดานเหนือศีรษะที่แกะลวดลายสวยงาม สติเริ่มเลอะเลือน ทั่วร่างคล้ายยิ่งหนาวขึ้นทุกที ในสมองมีแต่ภาพปลาแห้งกำลังร่ายรำ…จากนั้นก็ค่อยๆ หมดสติไป

โปรดติดตามตอนต่อไป