ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 12-13

ข้าคิดจะหนี แต่กลับถูกจับตัวกลับมา แล้ววางไว้บนแท่นเหล็กที่เย็นเฉียบต่อ พวกเขาหยิบหลอดแก้วอีกอันหนึ่งมา เอาของเหลวสีน้ำนมใส่เข้าไปข้างใน จับคอข้าไว้ แล้วเอาหนามแหลมๆ ที่อยู่บนหลอดแก้วแทงเข้าไป กระทั่งของเหลวในนั้นไหลเข้าไปหมด

ความทุกข์ทรมานยังไม่ยุติเพียงแค่นี้ สิ่งที่มาต่อจากนั้นก็คือผงสีขาวที่ฝาดขม พวกเขาง้างปากข้าออก เอาผงสีขาวเทลงไป จากนั้นก็กรอกน้ำตาม บังคับให้ข้ากลืนผงสีขาวลงท้องไปให้หมด แต่นั่นเกือบทำให้แมวสำลักตาย

ได้ยินว่าความทรงจำของมนุษย์มักจะจดจำช่วงเวลาที่เศร้าโศกเสียใจได้อย่างแม่นยำ แต่จะจดจำช่วงเวลาแห่งความสุขไม่ค่อยได้ ข้าเห็นว่าแมวก็เหมือนกัน ข้าลืมสิ่งต่างๆ ไปมากมาย แต่กลับไม่มีวันลืมประสบการณ์ช่วงเวลานั้นที่คล้ายตกอยู่ในนรกได้

และตอนนี้…ข้าก็กำลังอยู่ในนรก

ทำเช่นไรดี

หนี!

มองรอยยิ้มอ่อนโยนของโม่หลินที่อยู่ตรงหน้า ในใจข้าก็มีความหวาดหวั่นผุดขึ้นมาเป็นระลอก ตวัดอุ้งเท้าออกไปทีหนึ่งอย่างไม่ต้องครุ่นคิด ฉวยจังหวะที่เขาหดมือหลบกระโจนไปทางด้านหลัง ชนประตูล้มลง กระโดดข้ามเสี่ยวหลิน เหยียบไปบนศีรษะเด็กหญิงที่ต้มยาทีหนึ่ง หยิบยืมพลังในการโถมตัววิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

“กลับมา!” แส้หนังของเทพปี้ชิงพุ่งออกมาอีกครั้ง ครั้งนี้ข้าเตรียมตัวอยู่ก่อนแล้ว รีบหนีไปอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ แส้ตวัดมาไม่ทันตัวข้า กลายเป็นพันรัดต้นไม้เอาไว้

เขารีบสะบัดข้อมือ เก็บแส้หนังกลับไป กระโดดขึ้นมาทั้งตัว ไล่ตามข้ามา

ข้าเห็นความเร็วของเขาเหนือกว่าข้ามาก ในใจก็ยิ่งหวาดกลัว เห็นเรือนไม้ที่ด้านล่างมีร่องอยู่จึงรีบเอี้ยวตัวมุดเข้าไป ซุกอยู่ในซอกไม่ยอมออกมา

เทพปี้ชิงหยุดฝีเท้าอยู่หน้าเรือน เขาพูดกับข้าด้วยน้ำเสียงออกคำสั่ง “ออกมา”

ตีให้ตายก็ไม่ออก ออกไปก็จะถูกจับตัวไปโรงพยาบาล! ข้าหาใช่ตัวโง่งม!

“ออกมา!” เสียงของเขาคล้ายขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน

ข้ากลับขดร่างเข้าไปในความมืด

“อย่าเกรี้ยวกราดเช่นนั้น ทำให้แมวตกใจกลัวแล้ว” โม่หลินเองก็วิ่งตามมา จากนั้นก็นั่งยองๆ มองมาที่ข้าแล้วยื่นมือมาให้ “มาเถอะ ไม่ทำอะไรเจ้าหรอก”

เจ้าเป็นคนที่น่ากลัวที่สุดต่างหาก ข้าคำรามเสียงต่ำออกไป มองเขาอย่างระแวดระวัง

“โม่หลิน เจ้าหลบไป” เทพปี้ชิงเอ่ยปากอีกครั้ง น้ำเสียงดูเหมือนจะไม่สบอารมณ์อย่างมาก

“ได้” โม่หลินก็เปิดเผยตรงไปตรงมา

คิดไม่ถึงว่าสิ่งที่เทพปี้ชิงถามเขาต่อก็คือ “เรือนหลังนี้ของเจ้าใช้ทำอะไร”

“นี่เป็นห้องเก็บของเบ็ดเตล็ด” โม่หลินตอบอย่างไม่เข้าใจ

“ดีมาก ดีมาก” เทพปี้ชิงโมโหจนหัวเราะ “ไว้ข้าจะชดใช้ให้เจ้าในภายหลัง”

“เจ้าจะทำอะไร”

โม่หลินพูดยังไม่ทันขาดคำ เทพปี้ชิงพลันซัดฝ่ามือ เสียงลมเปี่ยมด้วยพลังมหาศาลที่คล้ายจะโหมถล่มทลายขุนเขาพร้อมจะล้มครืนมหานทีก็พัดกระโชกเข้ามา เรือนที่อยู่เหนือศีรษะข้าถูกกระชากขึ้นไป จากนั้นก็พลิกหงายร่วงโครมลงกับพื้น แตกกระจายกลายเป็นเศษซาก ข้าที่เมื่อครู่ก่อนยังมุดอยู่ในเงามืดใต้พื้นพลันถูกแสงอาทิตย์สาดส่อง เสียดแทงตาจนลืมไม่ขึ้น

เบื้องหน้าเทพปี้ชิงสืบเท้าคุกคามเข้ามาทีละก้าวๆ ข้ารีบลุกขึ้นมา ยังไม่ทันได้หลบหนีและกรีดร้องก็ถูกจับตัวขึ้นมาแล้ว ข้างหูแว่วยินเสียงทุ้มต่ำของเขาขู่ขวัญ “อย่าทดสอบความอดทนของข้า”

“เมี้ยว…” ข้าร้องด้วยความโศกาอาดูรออกมาคำหนึ่ง หลับตาเผชิญหน้ากับชะตากรรมอันน่ากลัวที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้

“เรือนของข้า!” เสียงร้องอันน่าเวทนาของโม่หลินเปรียบกับข้าแล้วยังโศกาอาดูรยิ่งกว่า “นี่เป็นห้องเก็บของที่เอาไว้เก็บพืชสมุนไพร อ๊า!”

เทพปี้ชิงใช้มืออีกข้างหนึ่งคว้าตัวโม่หลินที่กำลังเจ็บปวดเศร้าอาดูรแทบขาดใจ ฉุดลากให้เดินไปทางห้องยา