ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 18-19

บทที่สิบแปด ความชื่นชอบในการกินของเสือ

เทพปี้ชิงตามขึ้นมาทีหลัง เขานั่งยองๆ ลงข้างกายข้า พูดกับข้าด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ถ้าทรมานมากก็ร้องไห้ออกมาเถิด”

ข้าเบิกตากว้างมองเขาอย่างงุนงง สั่นศีรษะ “ข้าไม่รู้จักการร้องไห้ เพราะแมวไม่มีน้ำตา”

“ตอนนี้เจ้าเป็นคน”

“ข้าเป็นแมว”

เทพปี้ชิงนิ่งเงียบไม่พูดอะไร นั่งลงข้างๆ เพียงครุ่นคิดอะไรตามลำพัง

ข้ามองแสงยามสายัณห์ที่อยู่ไกลออกไป กระทั่งม่านราตรีแผ่ปกคลุมภูเขาลั่วอิงที่อยู่ในสภาพน่าอนาถเอาไว้

อิ๋นจื่อยังคงไม่กลับมา ข้าคิดว่าบางทีเขาคงไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว

“กลับไปกับข้าเถิด” จู่ๆ เทพปี้ชิงก็เอ่ยขึ้น “แดนสวรรค์ไม่มีภัยพิบัติ”

“ท่านว่าอิ๋นจื่อใช่ทอดทิ้งข้าแล้วหรือไม่” ข้าถามเสียงแผ่ว

“เพราะเหตุใดจึงถามเช่นนี้” เทพปี้ชิงลูบๆ ศีรษะข้า

ข้าพร่ำพรรณนาถึงความเสียใจในสิ่งที่ตนทำไปไม่หยุด

“เพราะเมื่อก่อนข้าชอบก่อเรื่องให้อิ๋นจื่อเสมอ…”

“ข้ามักขู่เข็ญอิ๋นจื่อให้เขาทำปลาให้ข้ากิน…”

“ข้าไม่ค่อยเชื่อฟังคำพูดของอิ๋นจื่อ…”

“อิ๋นจื่อใช่เบื่อหน่ายข้าหรือไม่ ถึงได้ไม่รอข้า”

“เขาคงโกรธที่ข้าจากไป ดังนั้นจึงไม่ชอบเหมียวเหมียวแล้ว”

เทพปี้ชิงกลับหัวเราะขึ้นมา เขาคว้าตัวข้าเข้าไปกอด ลูบไล้เส้นผมของข้า เอ่ยเบาๆ “อิ๋นจื่อชอบเหมียวเหมียวมาก วันนั้นตอนข้าพาเจ้าจากไป เขาก็ไล่ตามหลังมาตลอด ไม่แน่เขาอาจไปหาเจ้าที่สวรรค์แล้วก็เป็นได้”

“จริงหรือ!” ข้าเงยหน้าขึ้นมองเขา

“จริงสิ” สีหน้าของเทพปี้ชิงจริงจังยิ่ง ดูแล้วไม่เหมือนกำลังโกหกแมว

“เช่นนั้นข้าจะกลับสวรรค์ไปรอเขา!”

ลมกำลังพัด หอบเอาฝุ่นละอองของซากปรักหักพังขึ้นมา ดวงตาเริ่มพร่าเลือนมองเห็นไม่ชัด

“ไปเถิด” เทพปี้ชิงดึงมือข้า คิดจะเรียกก้อนเมฆมา พากลับไปยังแดนสวรรค์

ขณะจะจากไปอยู่นั้น หูของข้ากระดิกเล็กน้อย จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงจากพุ่มหญ้าที่อยู่ห่างออกไป คล้ายมีเสียงขยับตัวเบาๆ และเสียงหายใจดังขึ้น ในใจข้ารู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ข้าสะบัดมือออก ค่อยๆ ขยับเข้าไปใกล้ทิศทางที่มาของเสียง ฝีเท้าของแมวเหยียบย่างลงบนพื้นหญ้า เงียบกริบไร้สุ้มเสียง ไม่ก่อให้เกิดละอองฝุ่นใดๆ

ตรงตำแหน่งเป้าหมาย สิ่งที่สะท้อนเข้ามาในสายตาคือหางแหลมๆ ขนาดใหญ่ทั้งหยาบทั้งเหลือง โผล่ออกมาอยู่นอกพุ่มไม้

“หึๆ” ข้าอดใจไม่อยู่หยักยกมุมปากขึ้นเป็นรูปโค้ง กระโจนเข้าใส่ทันที ยื่นอุ้งเท้าออกไปคว้าหางแหลมนั่นไว้แล้วลากออกมาข้างนอกอย่างแรง

“โฮกกก!” เสียงคำรามของเสือดังก้องฟ้า เขาในตอนนี้ตัวสั่นระริกไปทั้งร่าง ใช้อุ้งเท้ากอดศีรษะไว้ไม่กล้าลืมตาขึ้นมา ร้องขอความเมตตาไม่หยุด “เหมียวเหมียวต้าหวังไม่อยู่ จะต่อสู้กันก็อย่ามาหาข้าน้อย! ข้าน้อยเป็นผู้บริสุทธิ์!”

ข้ามองรูปร่างประดุจหมีของเขา อดแสยะปากยิ้มไม่ได้ “ข้ามาหาเจ้าเพื่อต่อสู้กัน จะว่าอย่างไร”

“ไม่เอา! ข้าน้อยอ่อนแอไม่อาจต้านทานต่อการจู่โจมได้ ยอมรับความพ่ายแพ้!” เขาพูดจบแล้วดูเหมือนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ รีบหรี่ตาขึ้นมอง พอเห็นว่าเป็นข้าก็ดีใจ กระโดดเข้ามาพลางร้องเรียก “เหมียวเหมียวต้าหวัง ในที่สุดท่านก็กลับมาแล้ว! ข้าน้อยคิดถึงท่านยิ่งนัก!”

ข้าคิดจะก้าวเข้าไปโอบกอดเขาอย่างให้ความร่วมมือ คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ เทพปี้ชิงก็ลงมือผลักเขาออกไปไกลหลายช่วงแขน