ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 18-19

“นี่…นี่มันเรื่องอะไรกัน” เสือมองซ้ายทีขวาที คลำศีรษะแล้วเอ่ยถาม “เหตุใดอยู่ดีๆ ข้าจึงถอยหลัง เหมียวเหมียวต้าหวัง ท่านฝึกฝนความสามารถใหม่มาหรือ”

ข้ารีบโบกมือแล้วเอ่ยว่า “ไม่ใช่ๆ เป็นเทพปี้ชิงผลักเจ้าออกไป เขาอยู่ข้างๆ ข้า”

เสือพลันขนลุกชันไปทั้งร่าง เขาหมอบลงเหลียวมองไปรอบด้านอย่างระแวดระวัง “ไม่มีนี่ เขาอยู่ที่ใด ท่านหลอกข้าหรือ”

ข้ามองเทพปี้ชิงอย่างไม่เข้าใจ เขาถอนหายใจ ในที่สุดก็ถอนอาคมปรากฏตัวออกมา “ข้าอยู่นี่”

“มารดาเถอะ!” เสือตกใจจนก้นคะมำฉี่ราด ถอยหลังไปพลางโขกศีรษะไปพลาง “ท่านเทพ ข้าไม่ได้ก่อกรรมทำเข็ญ อย่าฆ่าข้าเลย!”

อิ๋นจื่อเคยบอกว่าความชอบของปีศาจแตกต่างกันไป อย่างเช่นข้าชอบเกลือกกลิ้งชอบผึ่งแดด เขาชอบสะสมเพชรนิลจินดา ทองคำ และเงิน ข้าคิดว่าความชอบของเสือตัวนี้จะต้องเป็นการโขกศีรษะอย่างแน่นอน เพราะทุกครั้งที่เจอกันเขาจะต้องโขกศีรษะ…โขกจนหนังศีรษะแทบจะด้านหมดแล้ว ข้าไม่อาจขัดขวางความชอบของผู้อื่นได้ ด้วยเหตุนี้จึงนั่งยองๆ ลงกับพื้นดูเขาโขกศีรษะอย่างเบิกบานใจ

หลังจากเสือโขกศีรษะอยู่นาน ข้าก็ทนรอต่อไปไม่ไหว จำต้องเอ่ยปากห้ามปราม “ประเดี๋ยวเจ้าค่อยโขกศีรษะต่อดีหรือไม่”

“แต่ว่า…” เขามองเทพปี้ชิงด้วยความหวาดกลัวแวบหนึ่ง ก่อนหลบไปอยู่ข้างหลังข้าอย่างขี้ขลาด ศีรษะแนบติดกับพื้น แทบจะมุดเข้าไปใต้กระโปรงข้าอยู่แล้ว

เทพปี้ชิงเห็นแล้วไม่พอใจ “ออกมา!”

เสือตกใจจนร่างสั่นสะท้าน ฟองสีขาวทะลักออกจากปากเป็นลมหมดสติไป ข้ารีบใช้สองมือตบๆ ไปที่ใบหน้าเขาหลายที จึงช่วยเขาให้ฟื้นคืนสติขึ้นมาได้

หลังจากเขายกศีรษะที่ใหญ่กว่าศีรษะหมูฟื้นขึ้นมา ก็กระโจนเข้ามาในอ้อมแขนข้าพลางร้องไห้คร่ำครวญ ขอร้องข้าให้ช่วยวิงวอนขอความเมตตาต่อเทพปี้ชิงให้ไว้ชีวิตเขา

“เด็กดี ไม่ต้องร้องไห้” แม้จะรังแกเขาอยู่เสมอ แต่จะอย่างไรก็มีมิตรภาพต่อกันมาสามร้อยปี แม้ข้าจะไม่เข้าใจว่าเพราะเหตุใดเทพปี้ชิงต้องโกรธ แต่เรื่องช่วยเสือโง่ตัวนี้เป็นสิ่งที่ข้าพร้อมแบกรับอย่างไม่ลังเลใดๆ ทั้งสิ้น จึงกอดศีรษะเขาไว้แล้วหันไปบอก “ท่านอย่าขู่ขวัญเขา”

สีหน้าของเทพปี้ชิงยิ่งไม่ชวนมอง เขาสูดลมหายใจลึกๆ หลายครั้ง เอ่ยเสียงเฉียบขาด “ให้เขาลุกขึ้นมาตอบคำ!”

“ท่านไม่สังหารข้าจริงหรือ จริงๆ หรือ!” เสือหันไปขอคำยืนยันจากเขานับสิบครั้ง ในที่สุดก็ยืนขึ้นมา มองข้ากับเทพปี้ชิงแต่ไม่กล้าพูดอะไร

“ภูเขาลั่วอิงกลายเป็นเช่นนี้ไปตั้งแต่เมื่อไร” ข้ารีบฉวยโอกาสที่นิสัยชอบโขกศีรษะของเขายังไม่กำเริบเอ่ยถามขึ้น

“ราว…ครึ่งเดือนก่อนได้” เสียงของเสือเปรียบกับยุงแล้วยังเบากว่า เปรียบกับเจ้าสาวใหม่แล้วยังนุ่มนวลกว่า

“อิ๋นจื่อไปที่ใดเสียแล้ว” ข้าถามต่อ