ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 18-19

บทที่สิบเก้า วรยุทธ์บนเตียง

 ข้ากลอกตาขอความช่วยเหลือจากเทพปี้ชิงไม่หยุด เขากลับหันหน้าหนีปิดปากสนิทอย่างไร้คุณธรรมน้ำมิตร ดวงตาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม ทิ้งข้าแมวตัวหนึ่งให้รับความทุกข์ทรมาน ยังทำมือทำไม้บอกสมน้ำหน้าอีก

หลัวช่าดึงหูข้าแล้วสั่งสอนต่อ “ข้าหมายถึงพี่ชายเจ้าหนีไปกับปีศาจจิ้งจอกสารเลวตัวหนึ่งแล้ว เขาไม่ต้องการข้า! เขาทอดทิ้งข้า! เข้าใจหรือไม่”

ภายใต้ความเจ็บปวด ข้ารีบพยักหน้าไม่หยุด แสดงให้เห็นว่าข้าเข้าใจจนไม่อาจเข้าใจไปมากกว่านี้แล้ว

“เจ้าว่าเวลานี้ควรทำเช่นไรดี” หลัวช่าเอามือเท้าสะเอว เดินไปเดินมาอยู่ในห้องหลายรอบ “เหมียวเหมียว เจ้ามาได้เหมาะเจาะพอดี เจ้ากับข้าบุกไปที่บ้านของปีศาจจิ้งจอกด้วยกัน สังหารนางให้ตายเสียเลย!”

“ได้!” ข้าไม่แม้แต่จะคิดก็รับปากทันที อย่างไรเสียขอเพียงนางไม่ดึงหูข้า จะสังหารปีศาจกี่ตัวก็ไม่มีปัญหา “ปีศาจจิ้งจอกตัวนั้นอยู่ที่ใด”

ใบหน้าของหลัวช่าบูดบึ้งทันที นางบอกอย่างกลัดกลุ้ม “ครั้งนี้เจ้าศัตรูคู่อาฆาตผู้นั้นรักษาความลับไว้ดีเกินไป ข้าคว้าหางจิ้งจอกไม่ได้เลย”

ข้าเห็นนางดูเหมือนยังโกรธอยู่ รีบก้าวเข้าไปเสนอแผนการอย่างเอาใจ “หรือไม่เราไปหาปีศาจจิ้งจอกบนภูเขา เอามาฆ่าทิ้งสักตัว อย่างมากก็ฆ่าทิ้งสักหลายตัว อย่างไรเสียก็ไม่แตกต่างกันมาก ข้าจำได้ว่าบนภูเขาหมิงเฟิ่งก็มีจิ้งจอกอยู่รังหนึ่ง”

“สังหารปีศาจจิ้งจอกเหล่านั้นมีประโยชน์อะไร” หลัวช่าดึงหูข้าไปด่าอีกครั้ง “เจ้าช่างเป็นแมวโง่งมเสียจริง!”

ที่แท้ปีศาจจิ้งจอกก็มีความแตกต่างกัน…ข้าลูบคลำหูที่เจ็บ ยิ่งกลัดกลุ้มหนัก

หลัวช่ายังคงเดินไปเดินมา ครุ่นคิดอยู่นานจู่ๆ นางก็ตบมือเดินมาตรงหน้าข้า “เจ้าไม่ใช่ถูกเทพปี้ชิงลักพาตัวไปเป็นลูกศิษย์หรือ เช่นนั้นก็ไปขอร้องเขาให้ช่วยปล่อยสายฟ้าลงมาฟาดปีศาจจิ้งจอกตัวนั้นให้ตายเสียเลย!”

ข้าเงยหน้าขึ้นมองเทพปี้ชิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที เขาส่ายหน้าให้ข้าแล้วบอก “สายฟ้าสวรรค์ไม่อาจใช้ส่งเดช”

ท่าทางของหลัวช่าเห็นชัดว่าไม่ได้ยินเสียงเทพปี้ชิงพูด นางดึงข้าไปซุบซิบต่อ “เห็นว่าเทพปี้ชิงไม่เคยรับศิษย์มาหลายพันปี เหตุใดจึงมาถูกใจเจ้าได้”

“อะไรคือถูกใจข้า” ข้าตั้งหูขึ้นอย่างไม่เข้าใจ

หลัวช่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ยื่นมือมาจับหน้าอกข้าทีหนึ่งอย่างไม่เกรงใจ แล้วลูบไล้ใบหน้าของข้าพลางกล่าวอย่างจริงจัง “ได้ยินว่ามีเทพเซียนบางคนนำลูกศิษย์ที่ตนรับมาไว้บนเตียง เทพปี้ชิงน่าจะไม่ใช่คนประเภทนั้นกระมัง”

“เขาใช่!” ข้าพูดด้วยความเบิกบานใจ “ข้านอนบนเตียงของเขามาหลายครั้งแล้ว เขาอ่อนโยนมาก”

เทพปี้ชิงมีสีหน้าดำคล้ำ คล้ายสำลักน้ำลาย เขาส่งเสียงไอแรงๆ ไม่หยุด

หลัวช่ายังคงไม่ได้สังเกตเห็นการมีอยู่ของเขา หากแต่ยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วพูดกับข้าต่อไป “ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็ง่ายแล้ว เจ้าไปเป่าลมข้างหมอน เขา ให้เขาช่วยข้าใช้สายฟ้าผ่าปีศาจจิ้งจอกตัวนั้นให้ตายทีเถิด”

ได้ๆๆ นางพูดอะไรข้าล้วนพยักหน้า ลมข้างหมอนง่ายดายยิ่ง…

“อยู่บนเตียงเจ้าคงสร้างความพึงพอใจให้ท่านเทพได้กระมัง” หลัวช่าพลันพูดกับข้าอย่างจริงจัง “จะให้พี่สะใภ้สอนวรยุทธ์บนเตียงให้เจ้าสักหลายกระบวนท่าหรือไม่”

สีหน้าของเทพปี้ชิงยิ่งดำคล้ำมากขึ้น เขารีบเดินเข้ามากล่าวกับข้า “ท้องฟ้ามืดแล้ว พวกเรากลับกันเถิด”

ข้าไม่ได้ใส่ใจเขา เพราะข้าสนใจ ‘วรยุทธ์’ ที่สามารถใช้บนเตียงมากกว่า ดังนั้นจึงวางท่าถ่อมตนน้อมรับคำชี้แนะ