ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 24-25

“ไม่ได้! ข้าไม่ให้เจ้าตาย!” ข้ารีบคัดค้าน จากนั้นก็เหยียดปากยิ้มบอก “พวกเราไปขโมยเอาก็แล้วกัน”

“ขโมย!” จิ่นเหวินตื่นตะลึง

ข้าตั้งหางขึ้นพูดด้วยความภาคภูมิใจ “แต่ไรมาอิ๋นจื่อก็ชมข้าว่าขโมยของได้ร้ายกาจยิ่ง วางใจมอบเรื่องนี้ให้ข้าเถิด เจ้าบอกข้าว่าที่ใดมีลูกกลอนเซียนก็พอ!”

“ขโมยลูกกลอนเซียนมีโทษถึงตาย…” จิ่นเหวินลังเลไม่กล้าตัดสินใจ ข้าต้องรับรองแล้วรับรองอีกว่าฝีมือของข้าเหนือชั้น แค่ขโมยสิ่งของชิ้นหนึ่งหาใช่เรื่องใหญ่โตอะไร ไม่มีทางถูกจับได้ นางคิดหน้าคิดหลังแล้ว ในที่สุดก็กัดฟันรับปาก

สองคนปรึกษาหารือกันอยู่นาน แล้วตัดสินว่าใจจะไปขโมยที่วังของไท่ซั่งเหล่าจวิน อย่างไรเสียเขาก็มีลูกกลอนเซียนมากมาย หายไปเม็ดเดียวคงไม่รู้ อีกอย่างวันนี้เป็นวันที่สิบ เป็นกิจวัตรที่เขาจะต้องเอาลูกกลอนเซียนไปมอบให้อวี้ตี้ จึงไม่อยู่ในวัง

ตัดสินใจแล้วก็ลงมือทันที ข้าต้องประหลาดใจเมื่อพบว่าจิ่นเหวินคุ้นเคยกับเส้นทางไปวังของไท่ซั่งเหล่าจวินอย่างมาก เลี้ยวไปอ้อมมาไม่กี่ครั้งก็มาถึงวัง นางหน้าแดงด้วยความเหนียมอายบอกหลายปีมานี้ เพื่อลูกกลอนเซียนนางได้ตีสนิทกับคนในวังไท่ซั่งเหล่าจวินไว้เกือบหมดแล้ว เสียดายฐานะของตนต่ำต้อยเกินไปจึงไม่อาจได้มา

ปัญหาเหล่านี้ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า จิ่นเหวินอุ้มข้าที่เปลี่ยนร่างเป็นแมวแล้วเดินเข้าไปในวัง นางใส่จริตจะก้านหว่านเสน่ห์สนทนากับคนเฝ้าประตูเพื่อหันเหความสนใจ ส่วนข้าก็ฉวยโอกาสนี้ลอบเข้าไปในกำแพงเงียบๆ

ด้านในกำแพงเต็มไปด้วยความเขียวขจี ข้าเห็นควันไฟจากเตาลูกหนึ่งหมุนเป็นเกลียวลอยอ้อยอิ่งขึ้นไปในอากาศ จึงเดินเข้าไปใกล้อย่างระมัดระวัง แล้วก็เห็นที่ข้างเตามีเด็กชายคนหนึ่งกำลังนั่งสัปหงกพลางโบกพัดในมือให้ไฟลุก

ยังจะมีโอกาสใดเหมาะไปยิ่งกว่านี้ ข้าค่อยๆ ย่องเข้าไปที่ข้างเตา กลับพบว่าไฟในเตากำลังลุกโหมแรงเกินไป ชั่วขณะนั้นจึงไม่กล้าลงมือ ครั้นแล้วก็มองหาที่เก็บลูกกลอนเซียนไปตามบริเวณข้างๆ

จิ่นเหวินเคยบรรยายให้ข้าฟัง ของสิ่งนี้มีสีแดง มีกลิ่นหอมแปลกประหลาด ข้าดมๆ ทางซ้ายดมๆ ทางขวา นอกจากกลิ่นยาที่ไม่ชวนดมแล้วก็ไม่ได้กลิ่นอะไร แต่กลับมีกลิ่นหอมเย้ายวนใจโชยออกมาจากในอกเสื้อของเด็กชายที่พัดเตาไฟอยู่เป็นระลอกๆ

หรือว่าลูกกลอนเซียนจะเก็บอยู่ในอกเสื้อของเขา ข้าเดินเข้าไปมองเขาหลายครั้ง เด็กชายคนนี้ขนตายาวมาก ผิวพรรณขาวละเอียด องคาพยพทั้งห้าอวบอิ่มนุ่มนิ่ม เส้นผมดำยาวเต็มศีรษะเกล้าเป็นมวยเรียบง่ายสองอัน มองดูแล้วน่ารักยิ่ง

ข้าขยับเข้าไปใกล้ ยื่นอุ้งเท้าไปเขี่ยเสื้อเขาไม่กี่ที ในที่สุดก็พบว่ากลิ่นหอมกรุ่นโชยมาจากในกล่องเล็กที่งดงามใบหนึ่ง จึงดึงกล่องนั่นออกมาอย่างเบามือ

ลำบากไม่น้อยกว่าจะดึงออกมาได้ ข้าเปิดออกดูให้แน่ใจว่ามีสีแดงไม่ผิดพลาด จากนั้นก็คาบไว้แล้วรีบหนีไป คิดไม่ถึงว่าเด็กชายที่อยู่ข้างหลังพลันตื่นขึ้นมา เขาเห็นเงาด้านหลังของข้าก็ร้องตะโกนขึ้น “รีบมาเร็ว! มีขโมย!”

โปรดติดตามตอนต่อไป