ทดลองอ่าน เหมียว เหมียว เหมียว แมวน้อยอลเวง บทที่ 3-4

สุนัขตัวนั้นพลันใช้สองขาหลังยืนขึ้นมา ควันสีดำกลุ่มหนึ่งแผ่คลุมเขาไว้ เมื่อควันสลายไปก็มีผู้ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

ใช้การตัดสินความงามของมนุษย์มาบรรยาย ผู้ชายคนนี้รูปร่างหน้าตาดูดีมาก เส้นผมสีดำตัดสั้นทั้งศีรษะตั้งขึ้นทุกเส้น ดวงตาสีแดงมีประกายเจิดจ้าคมกริบ ผิวสีคล้ำเข้มสม่ำเสมอ รูปร่างสูงโปร่งห่อหุ้มด้วยชุดเกราะหนังรัดรูป ยามเคลื่อนไหวขึ้นมากล้ามเนื้อดูงดงามดุจสายน้ำไหล มุมปากยังมีเขี้ยวเล็กๆ สองซี่

นี่ก็เป็นข้อสรุปที่เสริมขึ้นมาในภายหลัง หลังจากฉันได้เรียนรู้หลักการตัดสินความงามของมนุษย์แล้ว ต่อไปเหตุการณ์ในทำนองเดียวกันนี้ให้ยึดคำอธิบายเดิมทั้งหมด ไม่อนุญาตให้มีข้อคิดเห็นแย้งใดๆ

ทว่าตอนนี้ ในสายตาของฉัน เขายังคงเป็นผู้ชายธรรมดาที่มีดวงตาสองข้างหนึ่งจมูกหนึ่งปาก ส่วน ‘เหยื่อ’ ของฉันหายไปอีกครั้งแล้ว

“แกเป็นใคร” ฉันที่เคยมีประสบการณ์มาแล้ว ครั้งนี้จึงไม่หวาดกลัวอีก เพียงถามด้วยความแปลกใจ

ชายผู้นี้ไม่พูดไม่จา เพียงเผยกรงเล็บเหล็กในมือคู่หนึ่งออกมาแล้วกระโจนเข้าใส่ฉันอย่างดุดัน ฉันตกใจกระโดดขึ้นไป ร่างพุ่งทะยานไปอยู่ข้างหลังเขา

นึกไม่ถึงว่าเขาจะว่องไวมาก ใช้กรงเล็บจู่โจมเข้ามาอย่างดุดันอีก ฉันหลบหลีกอย่างทุลักทุเล เสียดายที่กรงเล็บของฉันไม่ยาวพอจึงตะปบเขาไม่ถึง

หลังจากความคิดนี้ผุดขึ้นมาในสมอง เศษเสี้ยวความทรงจำของฉันก็เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นมาอย่างประหลาด ทั่วร่างคล้ายมีกระแสอะไรบางอย่างโคจรอย่างไม่หยุดยั้ง ก่อกวนจนอวัยวะห้ากลั่นหกกรอง ปั่นป่วนขึ้นมา

ควันบางเบาไม่รู้สีอะไรตลบฟุ้งออกมาทั่วร่างกาย ห่อหุ้มร่างของฉันไว้ทั้งหมด เมื่อหมอกควันสลายไป ฉันพบว่าตนเองดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นตัวใหญ่ขึ้น สูงขึ้น มือเท้าทั้งสี่ก็เปลี่ยนเป็นยาวขึ้น

ไม่รอให้ฉันได้ทันตั้งสติ ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าพลันยืนตัวแข็งทื่อหยุดการเคลื่อนไหว ดวงตาสีแดงของเขาเบิกกว้างจนใหญ่กว่ากระดิ่งทองแดง ยืนโง่งมอยู่ที่นั่น ไม่ขยับเขยื้อนอีก

ชั่วขณะนั้นฉันก็ฉวยโอกาสนี้ตวัดอุ้งเท้าออกไป ซัดเขาจนกระเด็นออกไปทางด้านข้างหลายเมตรกว่าจะตั้งหลักได้อย่างทุลักทุเล

“เกือบจะถูกความงามทำให้เคลิบเคลิ้มเสียแล้ว” ชายผู้นั้นเช็ดคราบโลหิตที่มุมปาก เตรียมจะโจมตีอีกครั้ง

เท้าทั้งสี่ของฉันเกาะอยู่กับพื้น โก่งเอวขึ้นเตรียมพร้อมป้องกัน ฉับพลันจึงรู้สึกว่าร่างกายออกจะเทอะทะ มีสิ่งของที่ทำให้ไม่สบายตัวอยู่บนร่าง

เป็นเสื้อผ้า เสื้อผ้ามากมาย ซ้ายชั้นหนึ่งขวาชั้นหนึ่งห่อหุ้มร่างฉันเอาไว้แน่น ยามเนื้อผ้าสัมผัสถูกผิวหนังทำให้ฉันรู้สึกขนลุก

ฉันไม่ชอบสวมเสื้อผ้า แต่ก่อนพอถึงฤดูหนาวเจ้านายมักจะซื้อเสื้อผ้าตัวเล็กๆ กลับมาแล้วบังคับให้ฉันสวม ฉันก็จะหาวิธีต่างๆ นานาในการถอดทิ้ง

เวลานี้ ร่างนี้ก็ไม่อาจยกเว้น!

“รอประเดี๋ยว!” ฉันร้องบอกชายผู้นั้นให้หยุดชั่วคราว จากนั้นก็ใช้กรงเล็บฉีกทึ้งเสื้อผ้าตนเอง ดีที่เสื้อผ้านี้บางมาก เวลาฉีกแล้วจึงเหมือนกับฉีกกระดาษ แค่สองสามทีก็หลุดออกจนหมด

ชายที่อยู่ตรงหน้าใบหน้าเปลี่ยนเป็นแดงฉานในทันที แดงจนเหมือนกุ้งที่ต้มสุก เขาถอยหลังไปไม่หยุด ถอยพลางร้องไปพลาง “นี่!…นี่!…ไร้ยางอายเกินไปแล้ว…เจ้ารีบหยุดมือ! อย่าถอด! อย่า!”

ฉันหาได้สนใจเขาจะร้องโวยวายอะไร ฉีกผ้าผืนเล็กชิ้นสุดท้ายออกจากร่างแล้ว ก็รู้สึกกลัดกลุ้มเล็กน้อยเมื่อพบว่าที่อกของฉันดูเหมือนจะมี ‘ซาลาเปาไส้ถั่วสีขาว’ สองลูกปรากฏอยู่ ลองคลำดูสองสามทียังรู้สึกว่าหนักและใหญ่มาก ช่างอึดอัดน่ารำคาญยิ่ง

ชายผู้นั้นยิ่งร้องเสียงแหลมขึ้น เขาถึงกับหมุนตัวไป ไม่มองศัตรูที่อยู่ตรงหน้าอีก