ทดลองอ่าน แฟนคลับคนนี้มีรักมาฝาก! บทที่ 2

เคหาสน์เฟิ่งเฉิงค่อนข้างห่างจากตัวเมือง สนามกอล์ฟที่ใหญ่ที่สุดในเมืองฝูเฉิงเองก็อยู่ในละแวกนี้ ปลายใบของต้นการบูรมีผลออกมาตลอดทั้งสองฝั่งถนน หยาดฝนค่อยๆ เปลี่ยนจากละอองเป็นเม็ดฝนขนาดย่อม บนถนนมีแอ่งน้ำที่สะท้อนแสงไฟขึ้นมาท้าทายสายตาที่ไม่ดีของเหมียวเหมี่ยวอยู่ตลอด แสงไกลๆ จากรถอีกฝั่งหนึ่งเองก็เสียดแทงประสาทการมองเห็นของเธอไม่หยุดหย่อน

ครั้นใกล้จะถึงประตูเขตที่พักอาศัย ประกายสีแดงจากป้ายกากบาทขนาดใหญ่ก็ปรากฏตรงหน้า ขวางทางพวกเขาเอาไว้ ด้านหลังป้ายมีแผงกันถนนวางเป็นแถว ที่แท้ตรงนี้ก็ซ่อมถนนอยู่นี่เอง

เหมียวเหมี่ยวเหยียบเบรก การเบรกอย่างกะทันหันทำให้รถหยุดทันที ด้วยแรงเฉื่อย เหมียวเหมี่ยวกับฟางไหลหยางต่างก็ถูกกระชากไปข้างหน้าเล็กน้อย

“นี่…” เหมียวเหมี่ยวนิ่งอึ้งอยู่เป็นเวลานานถึงได้สติคืนมาแล้วจอดรถที่ข้างทาง

เคหาสน์เฟิ่งเฉิงตั้งอยู่บริเวณตีนเขา ทัศนียภาพสวยงาม คนผ่านไปมาไม่มาก ทั้งยังเงียบสงบ นี่คือเขตของคนรวยในตำนาน เหมียวเหมี่ยวไม่เคยเข้าไปมาก่อน นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอมาที่นี่ คราวก่อนที่เธอมารถยังสามารถผ่านเข้าไปได้สบายๆ

เหมียวเหมี่ยวหันไปด้วยความรู้สึกผิด “คุณคะ ขอโทษด้วยนะ…”

ฟางไหลหยางเกือบจะกระแทกเข้ากับหลังเบาะฝั่งคนนั่งเสียแล้ว เหมียวเหมี่ยวเอ่ยขึ้นมาแบบนี้ เขาก็กลอกตา ตอบกลับอย่างจนใจ “เบรกให้มันนุ่มนวลหน่อยสิครับ”

“ได้ค่ะ คราวหน้าฉันจะปรับปรุงนะคะ พอเกิดอะไรขึ้นหน่อยฉันก็เลยลนลานน่ะค่ะ คุณดู…ถนนนี่สิ…” เหมียวเหมี่ยวจัดหมวกให้เข้าที่ ชี้ไปยังแผงกั้นถนนที่อยู่ข้างหน้า

“เพิ่งจะเริ่มขุดกันเมื่อคืน วางท่อน้ำใหม่น่ะ ถ้าคุณเรียกผมเร็วกว่านี้หน่อยผมคงให้คุณขับไปเข้าประตูอื่นแล้ว” ฟางไหลหยางไม่รับผิดชอบ ทั้งยังติเธอด้วย

เหมียวเหมี่ยวเองก็ไม่โทษที่ฟางไหลหยางไม่ได้บอกให้ชัดเจนตั้งแต่แรกว่าให้เข้าประตูไหน เลยเอ่ยขอโทษ “งั้นทำยังไงดี ให้ฉันอ้อมไปอีกประตูมั้ยคะ?”

“ช่างเถอะ ลงตรงนี้เลยก็แล้วกัน” ฟางไหลหยางอยากรีบลงรถเพื่อรักษาชีวิตไว้

“ขับรถเข้าไปไม่ได้ ต้องลำบากให้คุณเดินเข้าไปอีกหน่อยนะคะ”

ฟางไหลหยางค่อนข้างประหลาดใจกับนิสัยของเธอ เขาพยักหน้าตอบ “อืม ไม่เป็นไรหรอก” จากนั้นก็กำลังจะเปิดประตูลงจากรถไป

เหมียวเหมี่ยวรีบร้อนตะโกนเรียกเขา “คุณ รอเดี๋ยวสิคะ”

ฟางไหลหยางชะงักมือที่จับประตูรถเอาไว้ หันกลับไปมองเหมียวเหมี่ยว ก็เห็นว่าเธอถอดเข็มขัดนิรภัยออก มือข้างหนึ่งพาดอยู่กับเบาะด้านข้าง มืออีกข้างหนึ่งเปิดเก๊ะรถฝั่งคนนั่ง ค้นหาอะไรสักอย่าง

“เอ๊ะ ทำไมถึงไม่มีล่ะ ฉันใส่เอาไว้แล้วนี่นา” เหมียวเหมี่ยวพึมพำเสียงเบา เงยหน้าขึ้นยิ้มเป็นการขอโทษให้ฟางไหลหยาง “ขอโทษนะคะ รออีกเดี๋ยวนะ”

ฟางไหลหยางนิ่วคิ้วมองเธอที่กำลังหาของอยู่ในความมืด ประหลาดใจว่าเธอหาอะไรอยู่ เขายื่นมือออกไปยังสวิตช์ไฟตรงกระจกมองหลังในรถ เสียงดัง ‘แกร๊ก’ ภายในรถก็สว่างขึ้น