ทดลองอ่าน แฟนคลับคนนี้มีรักมาฝาก! บทที่ 3

“ว้าย!” เหมียวเหมี่ยวเบิกตากว้าง ทำอะไรไม่ถูก

กดรับสายไปแล้วจะวางสายเลยก็ดูจะไร้มารยาท เหมียวเหมี่ยวทำหน้าเศร้าสลด รับสายด้วยความอยากร้องไห้เต็มกลืน

“ฮัล…สวัสดีค่ะ…”

“สวัสดีครับคุณเหมียว” เสียงของอีกฝ่ายช่างดึงดูดใจทั้งยังเจือด้วยความรู้สึกเหินห่าง ทว่าก็พอฟังออกว่าอีกฝ่ายพยายามสุดชีวิตที่จะรักษาท่าทีที่เป็นมิตรเอาไว้ แต่ก็ยังคงหลงเหลือความรู้สึกห่างเหินที่แสนห่างไกลไว้อยู่ดี

เหมียวเหมี่ยวได้ยินเสียงนี้ก็พอจะนึกออกว่าเป็นผู้โดยสารคนไหน เธอหวนกลับไปนึกถึงใบหน้าอันหล่อเหลาของผู้โดยสารคนนี้อีกครั้ง เหมียวเหมี่ยวถึงกับเก็บอาการหน้าแดงเอาไว้ไม่ได้ หน้าตาดีก็มักจะเพิ่มความรู้สึกดีๆ ได้ด้วย

เหมียวเหมี่ยวสงบจิตใจให้เข้าที่แล้วเอ่ยถาม “สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่ามีธุระอะไรหรือเปล่าคะ”

“ขอบคุณสำหรับร่มเมื่อคราวก่อนนะครับ” ฟางไหลหยางยืนอยู่ริมหน้าต่างยาวจรดพื้น มองไปยังถนนที่อยู่ข้างล่าง แสงอาทิตย์สาดส่องลงตรงกลางกลุ่มก้อนเมฆเป็นชั้นๆ เหมือนเกล็ดปลา ได้ยินเสียงกังวานใสของเด็กสาวที่ข้างหูค่อยๆ ทับซ้อนเข้าด้วยกันกับเสียงบ่นพึมพำพูดกับตัวเองที่เขาเคยได้ยิน

“อ๋อ ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันควรจะทำอยู่แล้วนี่คะ”

“ครับ ยังไงก็ต้องขอบคุณครับ” ฟางไหลหยางโค้งมุมปากยกยิ้มไม่หยุด ความอบอุ่นเพิ่มขึ้นในดวงตา “ถ้าว่าง หาเวลามาเจอกันหน่อยได้หรือเปล่า ผมอยากคืนร่มให้คุณ”

“คะ?” เหมียวเหมี่ยวนิ่งอึ้งเพราะตามเขาไม่ทัน

ขณะเดียวกันหานต้งก็ยกข้าวราดเนื้อตุ๋นวางลงตรงหน้าเหมียวเหมี่ยวพอดี เหมียวเหมี่ยวพยักหน้าเป็นการขอบคุณให้หานต้ง ดื่มน้ำขิงแดงเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตกใจ

จากนั้นเธอจึงได้เสียงของตัวเองกลับคืนมา “เอ่อ…ร่มคันนั้นถูกมากๆ เลย คุณรับไว้เถอะนะคะ ไม่ต้องคืนหรอกค่ะ”

“ยังไงก็ต้องคืนให้คุณครับ แล้วก็ต้องขอบคุณคุณด้วย เป็นครั้งแรกเลยที่เจอคนขับรถดีขนาดนี้” ฟางไหลหยางจงใจเอ่ยออกมา

“แต่ว่า…ไม่ต้องหรอกค่ะ” เหมียวเหมี่ยวพูดด้วยความกระอักกระอ่วน

“ต้องสิครับ สำหรับผมแล้วนี่เป็นเรื่องสำคัญมากๆ ผมไม่ชอบติดหนี้บุญคุณใคร”

เหมียวเหมี่ยวเห็นทีว่าปฏิเสธไม่ได้แล้ว ทำได้เพียงเอ่ยอย่างจนปัญญา “ไม่ต้องจริงๆ ค่ะ ร่มคันนั้นซื้อที่ร้านขายส่งแค่คันละห้าหยวนเท่านั้น คุณภาพก็ไม่ได้ดีอะไร คุณคืนมาฉันก็ไม่ได้ใช้หรอกค่ะ”

ฟางไหลหยางนิ่งอึ้ง ยังคงยืนยันคำเดิม “งั้นให้ผมเลี้ยงข้าวเป็นการขอบคุณนะครับ…”

“ก็ได้ๆ งั้นคืนร่มมาก็ได้ค่ะ ไม่ต้องกินข้าวก็แล้วกันนะคะ” เหมียวเหมี่ยวรับปากด้วยสีหน้าขมขื่น “ตอนบ่ายฉันจะไปอยู่ที่หน้าประตูโรงแรมโรส ถ้าคุณต้องผ่านทางนั้นก็เจอกันตรงนั้นแล้วกันนะคะ คืนร่มให้ฉันก็เป็นอันเรียบร้อย ไม่ต้องขอบคุณอะไรให้มากมายหรอกค่ะ เรื่องเล็กนิดเดียวเอง ทั้งหมดก็เพื่อห้าดาวนั่นแหละค่ะ!”

หลังจากแสดงความเกรงใจกันอยู่ไม่กี่คำเธอก็วางสาย เหมียวเหมี่ยวรู้สึกว่าหัวใจแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

นี่มันหมายความว่ายังไงกัน คนแปลกๆ มาติดพันงั้นเหรอ เสียแรงที่เขาหน้าตาดีขนาดนั้นแท้ๆ…